Δευτέρα, 11 Φεβρουαρίου 2008

ΣΙΩΠΗ: η ολοσχερέστερη διαμαρτυρία της ύπαρξης

Όταν η τύχη σου γυρνάει την πλάτη, υπάρχει μόνο ένας τρόπος να πετύχεις, να αποδεχτείς την αποτυχία.
Μέσα στο ασύμμετρο γίγνεσθαι της ύπαρξής σου μπορείς και πάλι να είσαι πιστός σε κάτι, στην ασυμμετρία.
Ξέχνας τον εαυτό σου για να λύσεις τις αλυσίδες σου,
μέχρι νέοι εαυτοί να φτιάξουν καινούριες, που θα παρέχουν μεγαλύτερη ελευθερία.
Αν η σιωπή είχε μιλιά θα φώναζε βοήθεια, και θα εκφυλιζόταν σε δειλία.
Ο τέλειος παραλογισμός προσπαθεί να είναι βουβός.
Όταν η κατάσταση γίνεται εξαντλητική μόνο μια καταλυτική πράξη μαρτυρά ότι υπάρχει ζωή.
Μία πράξη που θα σήμαινε την εξάντληση κάθε νοήματος, και αυτομάτως θα αποκτούσε ένα νόημα υπερβατικό και αδέσμευτο.
Όταν τα λόγια χάνουν την κοινοτυπία τους, τι παραμένει κοινότυπο; Κι όμως τότε είναι που το κάθε τι γίνεται ανόητο.
Η πιο μεγάλη εξιλέωση: να μη σκοτώνεις χωρίς να σκοτώνεσαι.Να θέλεις να ζεις και να ξέρεις να πεθαίνεις. Αλλά όποιος σκότωσε έχει ζήσει τα πάντα.

«Να κατέχει κανείς αυτό που σκοτώνει, να η στιγμή της ολοκληρωτικής ελευθερίας».(Ευριπίδης)

Αυτή η υπεράσπιση της αθωότητας μπορεί να δώσει μια αυθεντική ηθική.
«Δεν μπορούμε να είμαστε ευτυχισμένοι δίχως να κάνουμε κακό στους άλλους»

Φωνάζουν οι πανουκλιασμένοι.
Και ο Σίσυφος αποφάσιζε να επιθυμεί ελεύθερα ό,τι δεν μπορούσε να αρνηθεί.
«Ηλίθιοι που πιστεύετε ότι η άρνηση είναι εγκατάλειψη ενώ δεν είναι παρά επιλογή».
Μόνο η σιωπή σφραγίζει την ολοκληρωτική ελευθερία και τον ολοκληρωτικό παραλογισμό. Η σιωπή του κόσμου που απαντά στο κάλεσμα του ανθρώπου για υπεραισθητό νόημα θεμελιώνει την απροσμέτρητη αισθητική του, και μια μεταφυσική ευτυχία εκπηγάζει....

buzz it!

2 σχόλια:

katerina είπε...

loipon...exei dikio o kamu.h arnhsh einai epilogh.mono pou kamia fora gia na petuxeis th siwph(pou einai genikws apodekto oti einai protimoterh ap ta logia)prepei na arnh8eis polla pragmata..k tote exeis ontws mia epafh me thn eswterikothta sou.etsi den einai?

Ανέστης Μ. είπε...

Επιλέγοντας κάτι αποκλείεις άπειρες άλλες επιλογές, δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Άρα η άρνηση ενυπάρχει αναγκαστικά στην επιλογή.
Για τον Καμύ επαφή με την εσωτερικότητα σημαίνει αποδοχή της πραγματικότητας και συγχρόνως μια αυτοέκφραση πέρα απ’τα πλαίσια που αυτή θέλει να ορίζει. Μιλάει για μια άρνηση της «πανούκλας»,της «φυλακής».Όχι όμως για αποστροφή του βλέμματος.Ο δρόμος προς το καλό πρέπει να έχει πλήρη θέα του κακού...
Πολλά φιλιά κατερίνα!

 
GreekBloggers.com