Τρίτη, 27 Μαΐου 2008

Για σένα που δεν είσαι...

Δεν υπάρχεις. Είναι πού πιθανό να μην υπάρξεις ποτέ. Είναι σίγουρο πως δεν θα υπάρξεις ποτέ. Η ομορφιά σου θα παραμείνει ατόφια και τέλεια σ’ένα κόσμο ενδεχόμενο, αλλά όχι αληθινό. Εγώ κι εκείνος σε μια ένωση απόλυτη και οριστική. Μη αναστρέψιμη.
Εκείνος ήταν και είναι ένα μυστήριο μυστικό. Αυτή είναι η γοητεία του. Να παραμένει ένα μυστικό που δεν θα μαθευτεί ποτέ από μένα. Αυτή τη γοητεία σ’έχω τάξει να κληρονομήσεις, αυτή είναι και η μόνη μου (αυτοεκπληρουμενη) προσδοκία από σένα. Από όλες τις άλλες σε απαλλάσσω, μέσω της μόνης ανιδιοτελούς (?) ίσως, πράξης που μπορώ να σου αφιερώσω.
Σε σκέφτομαι κάποιες φορές… Έχω ακούσει το κλάμα σου, έχω χαμογελάσει με την αδεξιότητά σου, έχω μυρίσει το άρωμά σου… Σ’έχω φανταστεί να φοράς πορτοκαλί καπέλο. Σου πηγαίνει πολύ. Έχω συγκινηθεί με το πρώτο σου βήμα και σου’χω πει δύο παραμύθια. Το σίγουρο είναι πως για σένα, θα ήμουν περήφανη.

Κάποτε, ένας άνδρας που ήθελε πολύ να γίνει πατέρας σου, μου είπε πως μια γυναίκα που αρνείται να γεννήσει, αποστατεί από τη φύση της. Μπορεί και να είναι αλήθεια αυτό. Ούτε εκείνος, ούτε εγώ θα μάθουμε ποτέ. Ούτε εσύ. Αλλά εσύ θα ήσουν αγόρι και θα σε μάθαινα να μη λες τέτοιες ευκολίες στα κορίτσια.Ίσως και να σου εξηγούσα πως μια γυναίκα που αρνείται να γεννήσει, έχει σταματήσει να τρέφει την ελπίδα πως θα γινόταν καλή γονέας. Έχει παραιτηθεί από την ιδέα να προσπαθήσει γιατί δεν αισθάνεται άνετα με την πιθανή μετριότητα αυτής της πραγματικότητας. Θα σου εξηγούσα πως μια γυναίκα που αρνείται να γεννήσει, μάλλον αντιστέκεται στην αιμομεικτική διάθεση που της δημιουργεί η μοναξιά. Γιατί πάντα φαντασιώνεται τον υιό της ως τον ιδανικό άντρα. Και γνωρίζει εκ των προτέρων πως δεν θα γίνει ποτέ ερωμένη του.Θα σου εξηγούσα πως μια γυναίκα που αρνείται να γεννήσει, έχει βρει έναν άλλο τρόπο να αφήνει ίχνη πίσω της. Και δεν χρειάζεται να απολογείται που θα αρκεστεί σ’αυτά.

Χαιδεύω, αγκαλιάζω, τσακώνομαι, θηλάζω, διδάσκω, νοιάζομαι, μαθαίνω, πονάω, μαγειρεύω, συζητώ, γελάω, κλαίω, φροντίζω, απολαμβάνω, αλλάζω…Παίζω με την προοπτική και τη φαντασίωση.

Φαίνεται παράλογο, αλλά θα σε θυμάμαι πάντα…

buzz it!

3 σχόλια:

paperflowers είπε...

Το κείμενο έχει ήδη δημοσιευθεί κι αλλού αλλά αφού ταιριάζει στο θέμα, είπα να κάνω μ'αυτό την πρώτη μου ανάρτηση...

alicia είπε...

"καντις για ενα αγεννητο παιδι.."

μονο που στην προκειμενη δεν ειναι θρηνος το κειμενο σου.εννοω πως μεσα απο την πικρα του και τη μελαγχολια που εισπραττω, αναδυεται και μια αισιοδοξια, μια σιγουρια.δεν ξερω πως να το προσδιορισω αυτο που ενιωσα.
ενα "μακαρι να ηταν αλλιως τα πραγματα μου βγαινει" αλλα απο την αλλη σκεφτομαι "γιατι οχι κι ετσι?"

με κερδισε οπως και να εχει.

ενα παιδι; ενα δικο σου κομματι που θα τρεμεις μη το χασεις. εμενα αυτος ειναι ο μοναδικος μου φοβος. και μπροστα σε αυτον, ολη η επιθυμια συρρικνωνεται.

καλησπερες

paperflowers είπε...

Alicia, δεν είναι εύκολη απόφαση κ προς το παρόν τουλάχιστον, ούτε αμετάκλητη αλλά είναι το καλύτερο που μπορώ να κάνω.. :-)

ΥΓ ο φόβος της απώλειας, δεν είναι καλό να σε αποτρέπει από το να ζήσεις πράγματα... ίσα ίσα, η ανατροφή ενός παιδιού, είναι ίσως η μεγαλύτερη ευκαιρία που έχει κάποιος να κάνει στην άκρη τον εγωισμό του..

 
GreekBloggers.com