ΣΙΩΠΗ: η ολοσχερέστερη διαμαρτυρία της ύπαρξης

Όταν η τύχη σου γυρνάει την πλάτη, υπάρχει μόνο ένας τρόπος να πετύχεις, να αποδεχτείς την αποτυχία.
Μέσα στο ασύμμετρο γίγνεσθαι της ύπαρξής σου μπορείς και πάλι να είσαι πιστός σε κάτι, στην ασυμμετρία.
Ξέχνας τον εαυτό σου για να λύσεις τις αλυσίδες σου,
μέχρι νέοι εαυτοί να φτιάξουν καινούριες, που θα παρέχουν μεγαλύτερη ελευθερία.
Αν η σιωπή είχε μιλιά θα φώναζε βοήθεια, και θα εκφυλιζόταν σε δειλία.
Ο τέλειος παραλογισμός προσπαθεί να είναι βουβός.
Όταν η κατάσταση γίνεται εξαντλητική μόνο μια καταλυτική πράξη μαρτυρά ότι υπάρχει ζωή.
Μία πράξη που θα σήμαινε την εξάντληση κάθε νοήματος, και αυτομάτως θα αποκτούσε ένα νόημα υπερβατικό και αδέσμευτο.
Όταν τα λόγια χάνουν την κοινοτυπία τους, τι παραμένει κοινότυπο; Κι όμως τότε είναι που το κάθε τι γίνεται ανόητο.
Η πιο μεγάλη εξιλέωση: να μη σκοτώνεις χωρίς να σκοτώνεσαι.Να θέλεις να ζεις και να ξέρεις να πεθαίνεις. Αλλά όποιος σκότωσε έχει ζήσει τα πάντα.

«Να κατέχει κανείς αυτό που σκοτώνει, να η στιγμή της ολοκληρωτικής ελευθερίας».(Ευριπίδης)

Αυτή η υπεράσπιση της αθωότητας μπορεί να δώσει μια αυθεντική ηθική.

«Δεν μπορούμε να είμαστε ευτυχισμένοι δίχως να κάνουμε κακό στους άλλους»

Φωνάζουν οι πανουκλιασμένοι.
Και ο Σίσυφος αποφάσιζε να επιθυμεί ελεύθερα ό,τι δεν μπορούσε να αρνηθεί.

«Ηλίθιοι που πιστεύετε ότι η άρνηση είναι εγκατάλειψη ενώ δεν είναι παρά επιλογή».

Μόνο η σιωπή σφραγίζει την ολοκληρωτική ελευθερία και τον ολοκληρωτικό παραλογισμό. Η σιωπή του κόσμου που απαντά στο κάλεσμα του ανθρώπου για υπεραισθητό νόημα θεμελιώνει την απροσμέτρητη αισθητική του, και μια μεταφυσική ευτυχία εκπηγάζει....

Supermakis Vs Όλων

Μεταφυσικά φαινόμενα! «Οι πύλες του ανεξήγητου» θα πρέπει να γίνει η βασική πολιτική εκπομπή στην ελληνική τηλεόραση! Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης εναντίων όλων. Θα νικήσουμε σύντροφε. Αλλά ποιόν να πρωτονικήσεις; Θα βάλω κι εγώ τα καλά μου και θα βγω στην TV. Θα κάνω μια βόλτα από τα μπουρδελομάγαζα και θα βγάλω συμπέρασμα. Χέσε θέατρο και κατούρα παράσταση, που έλεγε και ένας θείος μου από το χωρίο.
Στάση πρώτη. Οι στασιαστές δημοσιογράφοι ένωσαν τις φωνές τους με το Στέφανο Αδέκαστο Χίο και ξεσκέπασαν το βρώμικο κύκλωμα του τηλεοπτικού παρακράτους. Προσωπικά δεν πιστεύω στο παρακράτος. Το παρακράτος είναι σαν τον πονοκέφαλο. Ο πονοκέφαλος για να παρουσιαστεί προϋποθέτει την ύπαρξη εγκεφάλου. Το ίδιο και το παρακράτος προϋποθέτει την ύπαρξη κράτους και το κράτος (για το ελληνικό μιλάω) είναι σαν το Θεό. Όλο ακούς για την ύπαρξή του αλλά δεν το βλέπεις ποτέ. Ανοίγω το κουμπί και ευθύς ξεπετάγεται μπροστά μου, κυρία καλοβαλμένη, σκουλαρικοφόρα, με πρόσφατη επέμβαση στήθους και με πείθει. Τη χαζεύω ενώ το σάλιο που κύλισε από την αριστερή μεριά του χειλιού μου έσταξε στο πάτωμα δημιουργώντας λεκέ στο καλογυαλισμένο παρκέ της μάνας μου.
Ξαναπατάω το κουμπί και βλέπω πάλι κυρία ωραιότατη και πλήθος αγανακτισμένων πολιτών να παίζουν τάβλι και να συνουσιάζονται με κοπάδι αιγοπροβάτων, προορισμένα για σφαγή τις άγιες ημέρες του Πάσχα. «Οι διακοπές μας έφτασαν, εμπρός βήμα ταχύ, να τις προϋπαντήσουμε παιδιά στην εξοχή» φώναξε με επαναστατική φωνή ο Αλέξης Τσίπρας και ανέλαβε την προεδρία του κόμματος. Η αριστερά σιγοσβήνει στο κομμουνιστικό νεκροκρέβατο και σε ζωντανή σύνδεση με τον Ευαγγελάτο προσπαθεί να βρει «Αποδείξεις».
Στάση δεύτερη. Πολεμικό κλίμα λένε ότι κυριαρχεί στην κυβέρνηση. Σε ποια; Η κυβερνητική τσόντα αλλάζει χέρια όπως εγώ πουκάμισα και καταλήγει στα χέρια του ανακριτή, που πολύ διακριτικός άνθρωπος, δεν τολμάει να διανοηθεί ότι θα δει αυτά τα αίσχη! Ο Χριστός και η Παναγία! Η Όλγα τρέμει! Γιατί τρέμει η Όλγα;
«Θα το δω το DVD» είπε ο Θέμος. «Θα το δω, για να καταλάβω μέχρι που μπορούν να φτάσουν τα αίσχη τους». Και τη στιγμή εκείνη η Σουπερμάκης σπάει την τζαμαρία και ξεχύνεται σαν μαινάδα για να πατάξει το έγκλημα και τη διαπλοκή. Γκαγκάν γκαγκάν!!! Δεν είναι αεροπλάνο (σιγά μην ήταν αφού η Ολυμπιακή δεν πετάει), δεν είναι πουλί, είναι…ο Σουπερμάκης!!! Όλοι φοβούνται και προς στιγμήν φοβήθηκα κι εγώ, αλλά δεν μάσησα. Πέταξα τα ρούχα μου και έγινα ο Μπάτμαν. Και τώρα είμαστε δύο. Θα ενώσουμε τις δυνάμεις μας και δείτε εσείς, κακοί ανθρώποι! Γκαγκάν γκαγκάν!!! Γκαγκάν γκαγκάν!!! Μπαμ, μπουμ, ντοκ, τσαφ, παφ, πουφ….(Δέρνουμε τώρα)

Υστερόγραφο : Πως θα πάει μπροστά αυτός ο τόπος όταν ιδιοκτήτης καναλιού λέγεται Κοντομηνας; Κοντομ ιν ας; Condom in ass;;; Μα, προφυλακτικό στον κώλο; Τι όνομα είναι αυτό; ΈΛΕΟΣ!!!!!!!

Και ναι! Είναι γεγονός! Ανοίξαμε και σας περιμένουμε! Παιδικές χαρές ΣΥ.ΡΙ.Ζ.Α. !!!
Ένας τόπος, παράδεισος για τα μικρά παιδιά!
Διαθέτουμε και καφετέρια για να πίνετε τον καφέ ή το ποτό σας, όσο τα αγγελούδια σας παίζουν με τις κούνιες της παιδικής χαράς ΣΥ.ΡΙ.Ζ.Α!!!

ΣΥ.ΡΙ.Ζ.Α. ...γιατί και τα παιδιά θέλουν το χώρο τους!!!

Διεύθυνση : Αριστεράς Περίπου 3 (Δίπλα στο Ι.Κ.Α.)
Τηλ : (Δεν μας έχουν βάλει ακόμη)

«Να ζεις και να πεθαίνεις μπροστά σ’ένα καθρέφτη» (Μπωντλαίρ)

Οι περισσότεροι -ως φυγόπονοι- αποφεύγουμε να δώσουμε έμφαση στο «να πεθαίνεις» της παραπάνω φράσης... Εκεί, όμως, εντοπίζεται η υπέρτατη πνευματική κατάκτηση του ανθρώπου. Στο να μπορεί να μετατρέψει το αναπόφευκτο σε προσωπική βούληση, να μπορεί να γίνει κύριος του θανάτου του. Στον «Ξένο» του Καμύ, θάνατος και ήλιος σχεδόν ταυτίζονται. Αν τον ήλιο τον υποκαταστήσει ένας ηθικός μύθος, η ευτυχία, τότε θα έχει αποκατασταθεί η σύλληψη ενός απ’τα σημαντικότερα έργα του Γάλλου συγγραφέα-στοχαστή και η συγγένειά του με τη παραπάνω φράση του Baudelaire.

Για έναν άνθρωπο χωρίς παρωπίδες δεν υπάρχει μεγαλύτερο θέαμα από εκείνο που αντιμετωπίζει μια πραγματικότητα που τον ξεπερνά. Το θέαμα της ανθρώπινης υπερηφάνειας είναι ασύγκριτο. Ο (αντι-)ήρωας του «Ξένου»,ο Μερσώ, θα πεθάνει ασυμβίβαστος κι όχι με τη θέληση του, γιατί είναι επαναστάτης χωρίς ελπίδα. Έχει συνείδηση του τρομερού του πεπρωμένου. Έτσι, ο Καμύ αντιπαραθέτει στην αυτοκτονία την καταδίκη σε θάνατο, που είναι παράλληλα τολμηρή συνείδηση και άρνηση του θανάτου.

Σουρεαλισμός σημαίνει σκάνδαλο, σημαίνει να συνειδητοποιείς το παράλογο και να αντιτίθεσαι στο αλόγιστο. Είναι απαίτηση για μια ανέφικτη διαφάνεια. Θέτει ανά πάσα στιγμή τον κόσμο υπό αμφισβήτηση. Είναι η αισθητοποίηση της επανάστασης, της ελευθερίας και του πάθους. Είναι η διακωμώδηση της βαθιά συνειδητοποιημένης τραγωδίας της ζωής (εξάλλου ο Μπωντλαίρ πριν απ’το θανατό του είχε τέτοια διανοητική εξασθένηση που, όταν κοίταζε τον εαυτό του στον καθρέφτη, δεν τον αναγνώριζε και τον χαιρετούσε· ενώ τα τελευταία του λόγια μετά από σιωπή πολλών μηνών ήταν για να ζητήσει στο τραπέζι, με το πιο φυσικό ύφος του κόσμου, να του δώσουν τη μουστάρδα)· γιατί:

«δεν έχουμε αρχίσει να ζούμε παρά μόνο αφού αντιληφθούμε τη ζωή ως τραγωδία»

Σύντροφοι σουρεαλιστές, παραθέτω μανιφέστο! Οποιαδήποτε ομοιότης με πρόσωπα και καταστάσεις είναι απολύτως συμπτωματική και… όποιος θέλει το πιστεύει! Μισό να ανάψω τσιγάρο. Άναψα και συνεχίζω.

Σουρεάλ είναι : (Ας αρχίσουμε με έναν ορισμό) Η ζωή να τραβάει την ανηφόρα κι εσύ να σφυρίζεις ανέμελος τα στρουμφάκια, σε ρυθμό πλάγιο δεύτερο και όχι μόνο αυτό. Να έρχεσαι και στο τσακίρ κέφι και να τα βάνεις φωτιά και να τα καις όλα. Σουρεάλ είναι η γριά που προσπαθεί να περάσει το δρόμο φορτωμένη με τσάντες Σκλαβενίτη. Το αυτοκίνητο που παίρνει αμπάριζα τη γριά και τις τσάντες. Ο μπάτσος που σπεύδει να διαλευκάνει την υπόθεση και ο κατηγορούμενος αναρχικός για τη δολοφονία της άμοιρης γραίας, που με δόλιο τρόπο προσπάθησε να πετύχει την διάλυση του δημοκρατικού οικοδομήματος!

Μια χώρα παιδική χαρά να παίζουν τα παιδάκια με τις κούνιες και τα νεύρα μας! Ο υπαρκτός σοσιαλισμός κατέρρευσε, ζήτω ο υπαρκτός! Ο δόλιος σπιτικός ρουφιάνος μου, έβγαλε πόδια και δόντια και άρχισε να μου ξεσκίζει τα έπιπλα του πανάκριβου σαλονιού μου ξεκινώντας από την παλιά πολυθρόνα του αντάρτη παππού μου! «Δεν θα περάσει αδέρφια», φώναξε με πάθος κάποιος από το μέσα δωμάτιο, που τη φωνή του την άκουγα για πρώτη φορά. «Επάνω τους αδέρφια» ξανάκουσα τη φωνή! Στην καλογυαλισμένη οθόνη μια ξανθιά, ωραιότατη, άρχισε να μας δείχνει το….καταλαβαίνετε και ο σπιτικός μου ρουφιάνος χαμογέλασε ικανοποιημένος. Εμείς (εγώ και η φωνή) παραγγείλαμε πίτσα και καθίσαμε ανακούρκουδα να δούμε. Ήταν ωραία. Ήταν πολύ ωραία η κουφάλα. Καπιταλιστές βάτραχοι με τη βλέννα της γέννας σας μείνετε μακριά. Μόλις σκούπισα και θα μου αφήσετε λεκέ. Πολεμικές ιαχές γέμισαν το δωμάτιο, αλλά δεν σήκωσα το βλέμμα μου από το…καταλαβαίνετε της κυρίας. Η φωνή τρώγοντας πίτσα άρχισε πάλι να φωνάζει συνθήματα. Ωχ…ωχ…κάποιος είναι στο σπίτι…Κάποιος είναι στο σπίτι ρε σου λέω...πόσα κομμάτια μείνανε;