tag:blogger.com,1999:blog-64891939731921991482012-01-14T20:04:29.480+02:00Ανέστης Μ.noreply@blogger.comBlogger811100tag:blogger.com,1999:blog-6489193973192199148.post-18413039106106506312008-12-07T18:21:00.004+02:002008-12-07T18:29:39.283+02:00<span style="color:#000066;">θα ηθελα να ευχαριστησω.....την Ελληνικη Σουρεαλιστικη Αρμαδα,</span><br /><span style="color:#000066;">που με δεχτηκε στην αγκαλια της....και μιας και περναω την ωρα μου και δεν εχω τι να κανω</span><br /><span style="color:#000066;">...σας κανω ενα δωρακι.....για να περνα ευχαριστα η ωρα.....</span><br />πατηστε εδω...<br /><a href="http://majman.net/fly_loader.html">http://majman.net/fly_loader.html</a><br /><br /><span style="color:#330099;">ΥΓ: στο παραπανω παιχνιδι κανενα εντομο ουτε αλλα ζωο τραυματιστηκε σοβαρα !!!</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6489193973192199148-1841303910610650631?l=elsasoureal.blogspot.com' alt='' /></div>issallosnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6489193973192199148.post-56447361960540727552008-11-04T11:07:00.002+02:002008-11-04T11:11:26.123+02:00Υποθετική πρόταση: "Υπάρχει Θεός".<br />Ερώτημα: "Γιατί μας έδωσε ζωη;"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6489193973192199148-5644736196054072755?l=elsasoureal.blogspot.com' alt='' /></div>Λακωνhttp://www.blogger.com/profile/15749283718034190420noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6489193973192199148.post-45800359575805987242008-07-30T14:52:00.001+03:002008-07-30T14:52:36.490+03:00<!-- Start of StatCounter Code --> <br /><script type="text/javascript"> <br />var sc_project=3907296; <br />var sc_invisible=1; <br />var sc_partition=47; <br />var sc_click_stat=1; <br />var sc_security="498717f4"; <br /></script> <br /> <br /><script type="text/javascript" src="http://www.statcounter.com/counter/counter.js"></script><noscript><div class="statcounter"><a href="http://www.statcounter.com/free_hit_counter.html" target="_blank"><img class="statcounter" src="http://c.statcounter.com/3907296/0/498717f4/1/" alt="counter fake hit page" ></a></div></noscript> <br /><!-- End of StatCounter Code --><img style="visibility:hidden;width:0px;height:0px;" border=0 width=0 height=0 src="http://counters.gigya.com/wildfire/IMP/CXNID=2000002.11NXC/bHQ9MTIxNzQxNzc4MTM4NyZwdD*xMjE3NDE4NzU4NDcyJnA9U3RhdENvdW5*ZXImZD*mbj1ibG9nZ2VyJmc9MQ==.gif" /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6489193973192199148-4580035957580598724?l=elsasoureal.blogspot.com' alt='' /></div>Freedulanoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6489193973192199148.post-77326149634176776172008-07-24T04:05:00.002+03:002008-12-17T18:47:15.927+02:00... τα πάντα!!!<br />Κι αυτό αγαπητοί μου είναι ο λόγος που προόδευσε η ανθρωπότητα, από τον καιρό των σπηλαίων έως τώρα.<br /><br />Γιατί ο άνδρας -που θέλει μόνο τη γυναίκα και τίποτ'άλλο- αναγκάστηκε να ξεκουνηθεί και να μεγαλουργήσει. Σε όλους τους τομείς.<br /><br />Χωρίς το ανικανοποίητο των γυναικών, τα μποξεράκια θα ήταν ακόμα από γούνα αρκούδας...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6489193973192199148-7732614963417677617?l=elsasoureal.blogspot.com' alt='' /></div>paperflowersnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6489193973192199148.post-7059289840976383392008-07-21T02:55:00.008+03:002008-07-21T03:09:27.924+03:00Δεν πιστεύω στα θαύματα, αλλά θα περιμένω μία δυσεύρετη πρόταση/απάντηση στο ερώτημα, που για τον ίδιο το Φρόυντ -όπως αναφώνησε κάποτε στα γεράματά του- παρέμεινε αναπάντητο..<br /><br /><span style="color: rgb(153, 153, 255); font-weight: bold;">..</span><span style="font-size:180%;"><span style="color: rgb(153, 153, 255); font-weight: bold;">Τι θέλει μία γυναίκα;</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6489193973192199148-705928984097638339?l=elsasoureal.blogspot.com' alt='' /></div>Ανέστης Μ.noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-6489193973192199148.post-40143545288063463862008-07-11T10:00:00.004+03:002008-07-21T03:08:50.479+03:00<div align="center"><a href="http://bp0.blogger.com/_etOx8DwG6hw/SHcHU1poVqI/AAAAAAAAAXI/Y-1MJsjoUgc/s1600-h/couple+beach+2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5221650347539846818" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_etOx8DwG6hw/SHcHU1poVqI/AAAAAAAAAXI/Y-1MJsjoUgc/s400/couple+beach+2.jpg" border="0" /></a><br /><strong><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:180%;color:#ff0000;">Ναιαιαιαιαι!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!</span></strong><br /><strong><span style="font-family:arial;font-size:85%;color:#6600cc;">(δεν έχει μεγαλύτερη γραμματοσειρά, γαμώτο;;;)</span></strong> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6489193973192199148-4014354528806346386?l=elsasoureal.blogspot.com' alt='' /></div>Negmanoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6489193973192199148.post-75357807616910260952008-07-10T17:35:00.006+03:002008-07-21T03:08:39.577+03:00<div style="text-align: center; color: rgb(153, 153, 153);"><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:trebuchet ms;">"το καλοκαίρι αυξάνεται η <span style="color: rgb(255, 204, 255);">ερωτική </span>μας διάθεση"</span></span><br /></div><br /><div style="text-align: center; color: rgb(153, 153, 153);"><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:trebuchet ms;">Συμφωνείτε ή διαφωνείτε; Είναι τελικά θέμα εποχής ο ερωτισμός;</span></span><br /></div><br /><span style="font-size:85%;"><span style="font-family:trebuchet ms;">ΥΓ: προσοχή! η ερώτηση δεν είναι κλεμμένη<br />από κανένα περιοδικό τύπου κοσμοπόλιταν.<br />Παρακαλώ όπως αντιμετωπιστεί σοβαρά!</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6489193973192199148-7535780761691026095?l=elsasoureal.blogspot.com' alt='' /></div>Άλιςnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6489193973192199148.post-1375201821297648892008-06-30T16:08:00.001+03:002008-07-02T14:08:42.984+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Vqs8f9lqo5k/SGjbM4YeQVI/AAAAAAAAARA/VhosEzEktOg/s1600-h/papariga.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Vqs8f9lqo5k/SGjbM4YeQVI/AAAAAAAAARA/VhosEzEktOg/s320/papariga.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5217661182648664402" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6489193973192199148-137520182129764889?l=elsasoureal.blogspot.com' alt='' /></div>Σάκης Ρεζίληςnoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-6489193973192199148.post-63821934287104178392008-06-19T18:00:00.003+03:002008-06-19T18:05:23.282+03:00Ο Θεός υπάρχει, αν πιστεύουμε πως υπάρχει.<br />Ο Θεός υπάρχει, για όσους πιστεύουν πως υπάρχει.<br />Ο Θεός υπάρχει, όσο πιστεύεται πως υπάρχει.<br /><br />Πράγμα που τώρα που το σκέφτομαι, μας κάνει περισσότερο Θεούς απ'τον Θεό.<br /><br />Γιατί εμείς μπορούμε να υπάρχουμε χωρίς αυτόν.<br /><br />Εκείνος χωρίς εμάς...?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6489193973192199148-6382193428710417839?l=elsasoureal.blogspot.com' alt='' /></div>paperflowersnoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-6489193973192199148.post-60611401971408258142008-06-16T13:43:00.004+03:002008-07-02T14:08:42.985+03:00<div align="center"><span style="font-size:180%;color:#ff0000;"></span></div><div align="center"><span style="font-size:180%;color:#ff0000;"></span></div><div align="center"><span style="font-size:180%;color:#ff0000;"></span> </div><div align="center"><span style="font-size:180%;color:#ff0000;"></span> </div><div align="center"><span style="font-size:180%;color:#ff0000;"></span> </div><div align="center"><span style="font-size:180%;color:#ff0000;">Υπάρχει <strong>Θεός</strong>;</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6489193973192199148-6061140197140825814?l=elsasoureal.blogspot.com' alt='' /></div>Ανέστης Μ.noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-6489193973192199148.post-54257285841869934522008-06-11T10:46:00.009+03:002008-06-16T13:42:10.046+03:00Κοίτα να δεις λοιπόν, αγαπητέ Διονύση και λοιποί αναγνώστες, πως έχουν τα πράγματα, σχετικά με το ερώτημα που έθεσες. Επειδή κι εμένα με απασχολεί ακαδημαϊκώς το θέμα, παρακολουθώ ότι σχετικό προβάλλεται σε History Channel, Discovery και National Geographic. Ξέρεις, ντοκιμαντέρ του τύπου: "Όλη η αλήθεια για το Ρόσγουελ", "Yποβρύχια UFO", "Υπάρχει εξωγήινη ζωή;" κτλ κτλ. Μέχρι κι αυτά που έδειξαν για τις γραμμές των Nazca και το Τρίγωνο των Βερμούδων είδα, μήπως και κάτι περισσότερο κατανοήσω. Τα συμπεράσματα μου λοιπόν, με βάση όλα αυτά, είναι τα εξής:<br /><br />α) λογικά σκεπτόμενη, πιστεύω ότι είναι πιθανό, αφού υπάρχουν τόσοι πλανήτες και άλλοι τόσοι γαλαξίες κι ανεξερεύνητα σύμπαντα, να υπάρχει κι αλλού ζωή<br /><br />β) ο όρος "ζωή" όμως είναι προβληματικός, δεδομένου ότι στον πλανήτη Γη, σημαίνει συγκεκριμένα πράγματα, αλλά κανείς δεν μας διαβεβαιώνει ότι δεν μπορεί να υπάρξει ζωή αλλού, χωρίς οξυγόνο και νερό, διότι απλούστατα κανείς δεν το ξέρει<br /><br />γ) αν και "επισκεφτήκαμε" τόσους πλανήτες τίποτα δεν βρήκαμε<br /><br />δ) αν και τόσοι είδαν UFO τίποτα στην ουσία δεν αποδείχτηκε<br /><br />ε) κάποια UFO δεν ήταν παρά καλά κρυμμένα στρατιωτικά μυστικά (όπως φάνηκε απο αρχεία που άνοιξαν μετά απο 30 χρόνια) και<br /><br />στ) οι περισσότερες θεάσεις άγνωστων, ιπτάμενων και υποβρύχιων αντικειμένων ξεκαθαρίστηκαν με τον χ ή ψ επιστημονικό τρόπο (το ένα δεν ήταν UFO αλλά μετεωρολογικό μπαλόνι, το άλλο ήταν αντανάκλαση φωτός από κάτι στη γη κ.ο.κ.).<br /><br /><br />Όσα δεν ξεκαθαρίστηκαν και δεν είναι αποτέλεσμα παιχνιδιών που παίζει το μάτι, το μυαλό, η φαντασία κτλ, είναι τόσο θολά, που το μόνο που σου αφήνουν σίγουρα, είναι αμφιβολίες. Αντιλαμβάνομαι βεβαίως, ότι το συλλογικό ασυνείδητο όλων μας, θα επιθυμούσε να υπάρχει η αλήθεια εκεί έξω (για να θυμηθούμε και τα x-files), αλλά δεν βλέπω συντόμως να αποδεικνύεται τίποτα. Ίσως, μετά από εκατοντάδες χρόνια να μαθευτεί κάτι... Α και μην το ξεχάσω Διονύση! Αν και παρακολουθούν τις συζητήσεις μας, ψυχολόγοι, όπως μας ενημέρωσες, ρισκάρω να παραδεχτώ, ότι έχω δει UFO! Κάθε μέρα βλέπω!!! Ειδικά αν ανοίξω την τηλεόραση. Εσείς;;;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6489193973192199148-5425728584186993452?l=elsasoureal.blogspot.com' alt='' /></div>Madame de la Lunahttp://www.blogger.com/profile/12317580449603310565noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6489193973192199148.post-41000326494191975442008-06-10T19:36:00.001+03:002008-06-10T19:36:51.938+03:00<p class="MsoNormal">Μα τι ερώτηση ήταν αυτή; Δεν θα μπορούσε αυτός ο Διονύσης Μ. να ρωτήσει κάτι χειρότερο!!! Τελικά αυτός πρέπει να είναι πολύ άξεστος και αμόρφωτος και απ’ότι έχω καταλάβει πρέπει να είναι και βρωμιάρης. Μυρίζουν τα πόδια του. Μα είναι δυνατόν να ρωτάει για εξωγήινους; Αν ήθελε τέτοιες κουβέντες ας πήγαινε στο Χαρδαβέλα! Εδώ είναι σοβαρό μπλόγκ και δεν σηκώνει τέτοια! Εγώ για παράδειγμα είμαι βαθιά προσβεβλημένος γιατί δεν μπορεί, εγώ, που ξυπνάω και κοιμάμαι ακούγοντας Μότσαρτ και Σούμπερτ και που τις ταινίες του Μπέργκμαν τις έχω να τις βλέπω όταν τρώω το μεσημέρι, να ερωτούμαι τέτοιες γελοίες ερωτήσεις. Προσβάλει την μπλογκόσφαιρα αυτό το γελοίο υποκείμενο. Δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση να απαντήσω στην απαράδεκτη ερώτηση του. Αρχικά, πως είναι δυνατόν να ρωτάει κάτι που γίνεται αντιληπτό με την πρώτη ανάγνωση. Εγώ φίλοι μου, για να απαντήσω μια ερώτηση, οποιουδήποτε θέματος θα πρέπει να χρειάζεται να τη διαβάσω δεκατρείς φορές συνοδεία λεξικού. Κάτι λιγότερο μου φαίνεται ανάξιο λόγου και χαζομάρα! Αυτά είχα να πω και νομίζω θα κινηθώ νομικά απέναντι σε αυτό το γλοιώδη τύπο που νομίζω ότι είναι και ναρκομανής, γιατί μου έχει ταράξει την αισθητική μου. <span style=""> </span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6489193973192199148-4100032649419197544?l=elsasoureal.blogspot.com' alt='' /></div>Σάκης Ρεζίληςnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6489193973192199148.post-76485667547674785402008-06-03T11:41:00.005+03:002008-06-16T13:41:37.342+03:00Και επειδή πήγε Τρίτη και δεν έχει ρωτήσει κάνεις, θα κάνω εγώ τη βρώμικη δουλειά και θα ρωτήσω :<br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="COLOR: rgb(255,255,51)">"Πιστεύετε στους εξωγήινους και αν ναι γιατί; Και αν όχι, πάλι γιατί; Έχετε δει ούφο;"</span></span><br /><br />Προσοχή! Πρέπει να προειδοποιήσω ότι το μπλόγκ παρακολουθείτε από τους καλύτερους ψυχολόγους. Ευχαριστώ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6489193973192199148-7648566754767478540?l=elsasoureal.blogspot.com' alt='' /></div>Σάκης Ρεζίληςnoreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-6489193973192199148.post-69107624068096890352008-05-30T20:12:00.001+03:002008-05-30T20:12:49.488+03:00<p class="MsoNormal">Κουλίτσα μου σκάσε! Κι αν μου λες συνέχεια να παντρευτώ και να κάνω παιδί νομίζεις θα το κάνω; Σε παρακαλώ πολύ! Το πολύ πολύ να σε πάρει ο διάολος κάποια στιγμή και να τελειώνουμε. Πώς να το κάνω μωρή το παιδί; Με φαντάζεσαι εμένα, τώρα, με τα μούσια και τα σκισμένα ρούχα να κουβαλάω από πίσω μου και κανένα σκατό; Ναι...σιγά! Η μάνα του ζήτημα είναι να με αντέξει μέχρι να…να την…πως γέννιονται μωρή τα μωρά; Άντε γεια σου…! Ούτε μέχρι την πράξη δεν θα έχει την υπομονή να κάτσει, τι μου λες τώρα; Κουλίτσα μου παίρνεις ναρκωτικά ή το χτύπημα στα έξι σου, σου άφησε κατάλοιπο; Τι θα του δίνω χριστιανή μου να τρώει; Ναι…εντάξει, τα κουτάκια της μπύρας είναι μια λύση, αλλά άκουσα στο ΣΚΑΪ που λέγανε πως δεν κάνει να του δίνεις του παιδιού μπύρα γιατί βγάνει βυζιά. Ξέρω κι εγώ; Για να το λέει ο ΣΚΑΪ κάτι θα ξέρει. Μα συγνώμη, άκου, κρατάμε σαν δεδομένο ότι η μάνα του θα την έχει κάνει, πριν γεννηθεί ο Νικολάκης. Ναι μωρή, του βρήκα και όνομα, θες τίποτα; Φυσικά και θα είναι αγόρι. Είσαι με τα καλά σου; Δεν θέλω κορίτσι. Με τίποτα! Μωρή που το έχεις το μυαλό σου; Να κάνω κορίτσι και να μου την πηδάει ο ένας κι ο άλλος; Δεν υπάρχει περίπτωση! Αγόρι κι ας είναι και κακομούτσουνο. Που λες, η μάνα του θα έχει φύγει πριν γεννηθεί το μωρό. Κάποια καλή πρωία εγώ θα γυρίζω από τη δουλειά κομμάτια και τι θα δω έξω από την πόρτα μου; Δείχνεις ψήγματα εξυπνάδας Κουλίτσα μου και με κάνεις χαρούμενο. Ένα τεράστιο καλάθι με ένα μικρό μέσα και ένα σημείωμα. Που θες να ξέρω καλή μου τι θα λέει το σημείωμα; Το θέμα είναι πως ότι βρίσκεις έξω από την πόρτα σου είναι συνήθως για κακό! Να, δες του λογαριασμούς της ΔΕΗ και του ΟΤΕ. Εντάξει Κουλίτσα μου κι εγώ ΟΝ <span style="" lang="EN-US">Telecoms</span><span lang="EN-US"> </span>έχω αλλά δεν είναι αυτό το θέμα. Και πες, τον λογαριασμό της ΔΕΗ, πουλάς ένα οικοπεδάκι που σου άφησε η γιαγιά σου πριν την καψουρευτεί ο Χάρος, τον πληρώνεις και τον ξεφορτώνεσαι, το παιδί με το που το βλέπεις, ξέρεις, θα σου ξεμείνει, δεν υπάρχει περίπτωση! Και τι να πουλήσεις; Εεε κι αυτός ο διάολος πόσες ψυχές να αγοράσει πια; Σου λέω, δε συμφέρει. Αν θέλω κάποιον να τρέχει ανάμεσα στα πόδια μου, παίρνω γάτα ρε Κουλίτσα, που ζει και λιγότερο. Άσε άσε, δεν αξίζει σου λέω. Αχ Κουλίτσα σε αφήνω. Σε αφήνω. Πήγε εννιά μωρή, θα χάσω το Λαζόπουλο!</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6489193973192199148-6910762406809689035?l=elsasoureal.blogspot.com' alt='' /></div>Σάκης Ρεζίληςnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6489193973192199148.post-15887382402503847522008-05-27T16:31:00.002+03:002008-05-31T21:16:41.330+03:00Δεν υπάρχεις. Είναι πού πιθανό να μην υπάρξεις ποτέ. Είναι σίγουρο πως δεν θα υπάρξεις ποτέ. Η ομορφιά σου θα παραμείνει ατόφια και τέλεια σ’ένα κόσμο ενδεχόμενο, αλλά όχι αληθινό. Εγώ κι εκείνος σε μια ένωση απόλυτη και οριστική. Μη αναστρέψιμη.<br />Εκείνος ήταν και είναι ένα μυστήριο μυστικό. Αυτή είναι η γοητεία του. Να παραμένει ένα μυστικό που δεν θα μαθευτεί ποτέ από μένα. Αυτή τη γοητεία σ’έχω τάξει να κληρονομήσεις, αυτή είναι και η μόνη μου (αυτοεκπληρουμενη) προσδοκία από σένα. Από όλες τις άλλες σε απαλλάσσω, μέσω της μόνης ανιδιοτελούς (?) ίσως, πράξης που μπορώ να σου αφιερώσω.<br />Σε σκέφτομαι κάποιες φορές… Έχω ακούσει το κλάμα σου, έχω χαμογελάσει με την αδεξιότητά σου, έχω μυρίσει το άρωμά σου… Σ’έχω φανταστεί να φοράς πορτοκαλί καπέλο. Σου πηγαίνει πολύ. Έχω συγκινηθεί με το πρώτο σου βήμα και σου’χω πει δύο παραμύθια. Το σίγουρο είναι πως για σένα, θα ήμουν περήφανη.<br /><br />Κάποτε, ένας άνδρας που ήθελε πολύ να γίνει πατέρας σου, μου είπε πως μια γυναίκα που αρνείται να γεννήσει, αποστατεί από τη φύση της. Μπορεί και να είναι αλήθεια αυτό. Ούτε εκείνος, ούτε εγώ θα μάθουμε ποτέ. Ούτε εσύ. Αλλά εσύ θα ήσουν αγόρι και θα σε μάθαινα να μη λες τέτοιες ευκολίες στα κορίτσια.Ίσως και να σου εξηγούσα πως μια γυναίκα που αρνείται να γεννήσει, έχει σταματήσει να τρέφει την ελπίδα πως θα γινόταν καλή γονέας. Έχει παραιτηθεί από την ιδέα να προσπαθήσει γιατί δεν αισθάνεται άνετα με την πιθανή μετριότητα αυτής της πραγματικότητας. Θα σου εξηγούσα πως μια γυναίκα που αρνείται να γεννήσει, μάλλον αντιστέκεται στην αιμομεικτική διάθεση που της δημιουργεί η μοναξιά. Γιατί πάντα φαντασιώνεται τον υιό της ως τον ιδανικό άντρα. Και γνωρίζει εκ των προτέρων πως δεν θα γίνει ποτέ ερωμένη του.Θα σου εξηγούσα πως μια γυναίκα που αρνείται να γεννήσει, έχει βρει έναν άλλο τρόπο να αφήνει ίχνη πίσω της. Και δεν χρειάζεται να απολογείται που θα αρκεστεί σ’αυτά.<br /><br />Χαιδεύω, αγκαλιάζω, τσακώνομαι, θηλάζω, διδάσκω, νοιάζομαι, μαθαίνω, πονάω, μαγειρεύω, συζητώ, γελάω, κλαίω, φροντίζω, απολαμβάνω, αλλάζω…Παίζω με την προοπτική και τη φαντασίωση.<br /><br />Φαίνεται παράλογο, αλλά θα σε θυμάμαι πάντα…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6489193973192199148-1588738240250384752?l=elsasoureal.blogspot.com' alt='' /></div>paperflowersnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6489193973192199148.post-46820827860362165712008-05-27T03:17:00.003+03:002008-05-27T03:34:34.156+03:00<span style="font-size:130%;"><em>Θα "έκανες" παιδιά και γιατί (κι αν έχεις ήδη κάνει γιατί έκανες;) ;</em> </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6489193973192199148-4682082786036216571?l=elsasoureal.blogspot.com' alt='' /></div>Ανέστης Μ.noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-6489193973192199148.post-2937947256564920922008-05-26T02:33:00.011+03:002008-05-27T03:34:09.834+03:00<blockquote><p align="justify">"Ο αμοιβαίος έρως, ο μόνος που θα μπορούσε να μας απασχολήσει εδώ, εκείνος που αντιπαραθέτει το ασυνήθιστο μέσα στο εθιμικό, το φανταστικό μέσα στο κοινότυπο, την πίστη με την αμφιβολία, τη σύλληψη του εσωτερικού αντικειμένου μέσα στο εσωτερικό αντικείμενο.</p><p align="justify"><br /></p><p align="justify">Ο έρωτας έχει πάντα χρόνο. Έχει εμπρός του το μέτωπο απ'όπου φαίνεται ότι έρχεται η σκέψη, τα μάτια που πρόκειται σε λίγο να αποσπάσουμε από το βλέμμα, το λαιμό που μέσα του θα πήξουν οι ήχοι, έχει τα στήθη και το βάθος του στόματος. Έχει εμπρός του τις βουβωνικές πτυχές, τις γάμπες που έτρεχαν, τον ατμό που κατεβαίνει από τα πανιά, έχει τη χαρά του χιονιού που πέφτει μπρος απ'το παράθυρο. Η γλώσα σχεδιάζει τα χείλια, ενώνει τα μάτια, ορθώνει τα στήθη, γουβώνει τις μασχάλες, ανοίγει το παράθυρο. Το στόμα προσελκύει τη σάρκα μ'όλες της τις δυνάμεις, βυθίζεται μέσα σ'ένα περιπλανώμενο φιλί, αντικαθιστά το στόμα που πήρε, είναι το μείγμα της μέρας και της νύχτας. Ο βραχίων και οι μηροί του ανθρώπου συνδέονται με τους βραχίονες και τους μηρούς της γυναίκας, ο άνεμος ανακατώνεται με τον καπνό, τα χέρια δέχονται τα αποτυπώματα των πόθων. "</p></blockquote><blockquote><p align="justify"><br /></p><div align="justify">(Η Άμωμος Σύλληψις, Μπρετόν-Ελυάρ)</div></blockquote><p align="justify"><br /></p><div align="justify"></div><p align="justify"><br /></p><div align="justify">Αυτή η ένωση που αποτυπώνεται στα παραπάνω λόγια ίσως είναι η κτητικότητα στην πιο καθαγιασμένη μορφή της, μόνο που δε λέγεται πια κτητικότητα, λέγεται ένωση. Η "μυστική ένωση" που προσφέρει η απόλυτη αγάπη, ο απόλυτος έρωτας, δεν καταχρώνται την κτητικότητα γιατί την έχουν προ πολλού υπερβεί. Η μονογαμία μετατρέπεται στο ιερό γάμο των αλχημιστών. Το Rosarium Philosophorum αναφέρει: " in hora coniuctonis maxima apparent miracula" ("την ώρα της ένωσης εμφανίζονται τα μεγαλύτερα θαύματα"). Γιατί εκείνη τη στιγμή γεννιέται ο γιος των φιλοσόφων ή η λίθος. Το πραγματικό νόημα της ένωσης είναι ότι γεννάει κάτι που είναι ένα και ενωμένο. Αλλά εδώ οι σύντροφοι έχουν γίνει οι ίδιοι συμβολικοί, ελευθερώνοντας το ένστικτο και γενικά τη βιολογική σφαίρα από την πίεση των ασυνείδητων περιεχομένων. Γι'αυτό το πραγματικό νόημα βρίσκεται στην "ανώτερη συνουσία" του Γκαίτε:</div><div align="justify"><blockquote><div align="justify">"Δε θα μείνεις άλλο φυλακισμένος</div><div align="justify">στη σκοτεινότερη θολούρα τυλιγμένος΄</div><div align="justify">προς τα πάνω σε καλεί κάθε νέα επιθυμία </div><div align="justify">προς την ανώτερη τη συνουσία"</div></blockquote></div><div align="justify"><br />Έρωτας του ανθρώπου για τον άνθρωπο, αυτό είναι το δύσκολοτερο που προσδίδει τα παραπάνω στην ένωση και την καθιστά "μυστική ένωση". Όροι όπως μονογαμία και κτητικότητα αποτελούν δημόσια καταφύγια ακατέργαστων ανθρώπων που δε χωράει ο νους τους την "ανώτερη συνουσία", που αφανίζονται με ένα στείρο ανακάτεμα επιθυμιών, ασύνειδων ορμών, ατελών χαρακτηριστικών και άπειρων συμβατικοτήτων (στις οποίες περίοπτη θέση κατέχουν η μονογαμία και η κτητικότητα). "Επειδή μονάχα για συμβατικότητες είναι άξιοι"(Ρ.Μ. Ρίλκε). Είναι τόσες οι στερεοτυπικές αντιλήψεις για το άλλο φύλο, τόσες οι επιρροές του παραδοσιακού ανδρισμού και της θυληκότητας στο σύγχρονο άτομο, που ο δρόμος προς τον πραγματικό έρωτα παραμένει εξαιρετικά δυσεύρετος. Όταν θα μάθουν "ν'ακρομάζονται και να σφυροκοπάνε μέσα τους νύχτα-μέρα", όταν δε θα αφήνουν να περνάει μια μέρα δίχως να θυμούνται ταπεινά ότι έχουν ακόμα να μάθουν τα πάντα, τότε η ερωτική σχέση</div><blockquote><p align="justify">"θά'ναι ο έρωτας που προετοιμάζουμε μ'αγωνία κα μόχθο: δύο Mοναχικοί Άνθρωποι<br />που θα προστατεύουν, θα συμπληρώνουν, θα περιορίζουν και θα σέβονται ο ένας τον άλλον."</p><p align="justify">(Γράμματα σ'ένα νέο ποιητή, Ρ.Μ. Ρίλκε)</p></blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6489193973192199148-293794725656492092?l=elsasoureal.blogspot.com' alt='' /></div>Ανέστης Μ.noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6489193973192199148.post-85128163191588578672008-05-23T23:39:00.003+03:002008-05-24T16:21:53.436+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_aCJ44JQEjnA/SDc12YjOEPI/AAAAAAAAA-0/ZhiBprT6FfQ/s1600-h/Untitled-1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_aCJ44JQEjnA/SDc12YjOEPI/AAAAAAAAA-0/ZhiBprT6FfQ/s400/Untitled-1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5203687102869278962" border="0" /></a><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">Κ τ Η t i K O T H T a</span></span><br /><div style="text-align: center;"><div style="text-align: right;"><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">m O Ñ O γ @ Μ Ι α</span></span><br /></div><div style="text-align: justify;">Φαντάζει τουλάχιστον φαιδρό να εγκλωβίζεται κανείς σε σημασίες λέξεων, που η ίδια η ανθρώπινη φύση παράλλαξε την σημασία τους με την πάροδο των χρόνων. Χαμένοι σε ένα νοηματικό αντιδάνειο και δυστυχείς εξ αυτού...<br />Η κτητικότητα δεν έχει κατ' ανάγκη την αρνητική έννοια που της έχει δωθεί, και που ξυπνάει θολές και καταπιεσμένες αναμνήσεις στον καθένα από μας. Η θεμιτή πανέμορφη κατάΚΤΗΣΗ είναι από τις κορυφαίες στιγμές του μαγευτικού ερωτικού παιχνιδιού. Η απόΚΤΗΣΗ συναισθημάτων, η ανάΚΤΗΣΗ μιας θεϊκής αύρας κάθε που ο έρωτας έρχεται. Φυσικά κτητικός, κυνηγώντας τους προαναφερθέντες ανεμόμυλους. Ξέρεις, είναι ανούσιο να γεύεσαι και να ανταλλάσεις τα υγρά του κορμιού με ότι δεν κατέκτησες ποτέ, και αντίστροφα.<br />Αναφορικά με την Μονογαμία...: Μονομανία για παράδειγμα σημαίνει ότι έχεις μανία μόνο με ένα αντικείμενο. Μονογαμία οπότε σημαίνει ότι γαμάς μόνο έναν άνθρωπο; Και αυτό από την στιγμή της γέννησής σου ή έναν σε κάθε ορισμένη περίοδο χρόνου. Και αν είναι κάπως έτσι ποια η διαφορά με την πολυγαμία;<br />Όσο δύο άνθρωποι κτητικά κατακτούν και κυριεύουν ο ένας τον άλλο, οι 2 γίνονται 1 και λειτουργούν αδιαίρετα για όσο κρατήσει. Όταν τα ημίμετρα και τα αντιδάνεια κάνουν απειλητικά την εμφάνισή τους, κανέναν δεν έβλαψε το κλείσιμο του ματιού στην πολυγαμία...<br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6489193973192199148-8512816319158857867?l=elsasoureal.blogspot.com' alt='' /></div>Από Μηχανής Θεόςnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6489193973192199148.post-14371499478565383362008-05-22T08:29:00.008+03:002008-05-22T14:39:25.086+03:00Κτητική έχω υπάρξει και μάλιστα σε πολύ μεγάλο βαθμό, ένα διάστημα της ζωής μου που τσακίστηκα από ποικίλες απώλειες. Και ξέρετε το 'χουν αυτό οι απώλειες: σου αφήνουν κουσούρια. Σιγά-σιγά με τα χρόνια έσκυψα βαθιά μέσα μου, ανέλυσα το τι μου συνέβη, έμαθα να ζω κατά το δυνατόν με τις πληγές μου και πλέον πιστεύω πως "κανείς δεν είναι κανενός" κι όσο μπορώ το εφαρμόζω και στη ζωή μου. Έτσι, μοιραία, φεύγω απ' όποιον κι ότι λυσσαλέα προσπαθεί να με κρατήσει και δεν εννοώ φυσικά μόνο τις ερωτικές σχέσεις. Καθάρισα λοιπόν σχετικά εύκολα με την κτητικότητα ως θέμα. Με την μονογαμία όμως τα πράγματα είναι πιο περίπλοκα. Σαφέστατα πιστεύω ότι πρόκειται για μια "εφεύρεση" που έλαβε χώρα, εκεί περίπου κατά τη βιομηχανική επανάσταση, όπου υπήρχε λόγος να περιοριστεί το σεξ (ώστε οι εργάτες να ξοδεύουν το χρόνο τους στην εργασία), υπήρχε ανάγκη να ελεγχθούν οι γεννήσεις, να περιοριστούν τα μεταδιδόμενα νοσήματα κτλ κτλ, κι έτσι η θρησκεία βρήκε τον τρόπο συνεπικουρούμενη από την επικράτηση της αστικής τάξης, την ανάπτυξη της ιατρικής κ.ο.κ., να "τρυπώσει" στα κρεβάτια όλων και να τα ελέγχει μέσω μιας επίπλαστης "ηθικής", που σαφέστατα εξυπηρετούσε κι εξυπηρετεί πονηρούς σκοπούς. Σκεφτείτε μόνο πόσες ερωτήσεις περί σεξ κάνουν οι εξομολόγοι (πρόσφατα διάβαζα το ποινολόγιο της εκκλησίας γι' αυτά τα θέματα σε γνωστό περιοδικό κι έπαθα την πλάκα μου) και πείτε μου αν αυτές έχουν σχέση με τον πνευματικό ρόλο της (όποιας-ανεξαρτήτου θρησκείας) εκκλησίας. Με το ένα και με το άλλο λοιπόν, καταλήξαμε να θεωρούμε ότι η φύση μας είναι να είμαστε μονογαμικοί, ενώ αντίθετα πιστεύω πως στο DNA όλου του πλανήτη είναι η πολυγαμία (ρίξτε μια ματιά και στο ζωικό βασίλειο-ωραία το έγραψες Alicia αυτό για τους κύκνους). Αλλά αναγνωρίζω πως όταν ερωτευόμαστε τρελά, η μονογαμία επιτυγχάνεται από μόνη της, γιατί σε τέτοιες περιπτώσεις ένα και μόνο ένα άτομο υπάρχει για μας. Όταν ο έρωτας περάσει, ή πάμε παρακάτω ή μένουμε εκεί που είμαστε, επειδή πλέον αγαπάμε και εν γνώση μας, αν και κοιτάμε το μενού (δεν πιστεύω ότι υπάρχει οποιοσδήποτε που δεν το κοιτάζει), δεν δοκιμάζουμε κανένα άλλο φαγητό. Επειδή θέλουμε να φερθούμε ok και να έχουμε ήσυχη τη συνείδηση μας. Αλλιώς... βουρ στο ψητό κι όποιον πάρει ο χάρος ("από δω η γυναίκα μου κι από κει το αίσθημα μου"). Αλλά, είδα κι ένα ντοκιμαντέρ και με προβλημάτισε και σας το μεταφέρω. Σε κάτι νησιά ξεχασμένα απ' το Θεό, πριν από μερικά χρόνια εγκαταστάθηκε μια ομάδα ανθρωπολόγων για να τα μελετήσει (βρίσκονται κοντά στα Κιριμπάτι, αλλά όνομα δυστυχώς δεν θυμάμαι). Τα ονόμασαν λοιπόν, μετά από λίγο καιρό, "νησιά της ευτυχίας" επειδή η έννοια της κτητικότητας και αυτή της ιδιοκτησίας, ήταν άγνωστες στους κατοίκους τους, με αποτέλεσμα, όλοι μαζί να ψαρεύουν και να τρώνε, όλοι μαζί να μεγαλώνουν τα παιδιά που κανείς δεν ήξερε ποιος ακριβώς ήταν ο πατέρας τους, (μιας και το σεξ δεν είχε κανέναν περιορισμό σ' αυτούς) κι όλοι να μένουν όπου γουστάρουν κι όπου τους βρει η νύχτα. Οι περισσότεροι ανθρωπολόγοι λοιπόν δελεάστηκαν κι έμειναν στον Παράδεισο, απ' όπου όμως έκαναν αμάν να φύγουν σε ένα εξάμηνο, γιατί όπως είπαν, δεν είχαν κανένα στόχο κι έτσι η ζωή τους δεν είχε νόημα. Μπορούσαν να συνευρεθούν με όποια ήθελαν, να τρώνε ότι ήθελαν, να δουλεύουν ελάχιστα, να μένουν όπου ήθελαν και για όσο ήθελαν, αλλά δεν ήταν ευτυχισμένοι, γιατί έλειπε αυτός ο Χ στόχος που δίνει νόημα στη ρημαδοζωή. Κατέληξαν λοιπόν, ότι για τους Δυτικούς πλέον, ακόμα κι αν βρεθεί ο Παράδεισος, θα τον βαρεθούν πριν αλέκτωρ λαλήσει. Ίσως να έχουμε χάσει κάτι, που δεν γίνεται πια να ξαναβρεθεί. Ίσως να είμαστε μόνιμα καταδικασμένοι να θέλουμε να ζούμε στην προσωπική μας κόλαση. Ίσως αν μας δοθούν όλα στο πιάτο, να μην έχουμε πλέον όρεξη να τα φάμε... Ίσως να μην είναι πια και τόσο δελεαστικά, όσο τον καιρό που τα επιθυμούσαμε...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6489193973192199148-1437149947856538336?l=elsasoureal.blogspot.com' alt='' /></div>Madame de la Lunahttp://www.blogger.com/profile/12317580449603310565noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-6489193973192199148.post-79067861987947580042008-05-21T15:46:00.000+03:002008-05-22T14:39:25.087+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Me7cVrrAwMM/SDRLihvIRyI/AAAAAAAAAoo/01ZV0-n6FnQ/s1600-h/Swans_by_maze_of_horror.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Me7cVrrAwMM/SDRLihvIRyI/AAAAAAAAAoo/01ZV0-n6FnQ/s320/Swans_by_maze_of_horror.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5202866526063445794" border="0" /></a><br /><span style="font-family:trebuchet ms;"><br /><br />define κτητικότητα...</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Δεν έχω υπάρξει κτητική.</span> <span style="font-family:trebuchet ms;">Αυτό που με βεβαιότητα μπορώ να πω είναι ότι η κτητικότητα με έχει διώξει από σχέσεις.</span> <span style="font-family:trebuchet ms;">Σαν να σε πνίγει ο άλλος με τις (κατα)κτητικές του τάσεις επειδή δεν είναι σίγουρος για τον εαυτό του..επειδή αμφιβάλλει ότι μπορεί να σε κρατήσει.</span> <span style="font-family:trebuchet ms;">Σε μια σχέση βασική προϋπόθεση είναι η αίσθηση ελευθερίας, η αίσθηση του να αναπνεέις μέσα από τη σχέση. Η κτητικότητα καταβροχθίζει αυτή την αίσθηση..</span> <span style="font-family:trebuchet ms;"><br /><br />Μονογαμία για εμένα είναι ο ορισμός της ερωτικής σχέσης μεταξύ δυο ανθρώπων.</span><br /> <span style="font-family:trebuchet ms;">Αν επιθυμείς παραπάνω από έναν ανθρώπους ταυτόχρονα παύεις να είσαι μονογαμικός.</span><br /> <span style="font-family:trebuchet ms;">Δεν την καταδικάζω αυτήν την επιθυμία. Πως θα μπορούσα;<br />Απλά θεωρώ ότι εφόσον υπάρχει, ή εφόσον υπάρχει ακόμα και σαν σκέψη στο μυαλό, τότε αναπόφευκτα δεν υφίσταται"σχέση" με την έννοια του να δίνεσαι ολοκληρωτικά στον άλλο.<br />Αν δεν ορίζεις την καρδιά και το μυαλό σου, αν δεν είναι απερίσπαστα αυτά τα δυο τότε μια σχέση είναι απλώς επιφατική!</span><br /><br /> <span style="font-family:trebuchet ms;">Αυτά τα λίγα από εμένα.. Δεν ξέρω τι σουρρεαλιστική διάσταση μπορώ να δώσω στις δυο έννοιες εφόσον μόνο λογικά μπορώ να τις αντιμετωπίσω!!</span><br /><br /><br /><span style="font-size:85%;">** οι κύκνοι θεωρούνται από τα ελάχιστα μονογαμικά όντα στον πλανήτη.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6489193973192199148-7906786198794758004?l=elsasoureal.blogspot.com' alt='' /></div>Άλιςnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6489193973192199148.post-51327938239373608642008-05-19T21:25:00.007+03:002008-05-19T22:30:54.744+03:00<span style="font-size:130%;">Ποιές οι απόψεις σου περί της <strong><span style="color:#ff0000;">κτητικότητας</span></strong> στην ερωτική σχέση ή/και περί της <strong><span style="color:#ff0000;">μονογαμίας</span></strong> (οι 2 έννοιες δε σχετίζονται κατ'ανάγκη) ;</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6489193973192199148-5132793823937360864?l=elsasoureal.blogspot.com' alt='' /></div>Ανέστης Μ.noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6489193973192199148.post-33438961114092808642008-05-19T00:04:00.010+03:002008-06-06T18:26:00.153+03:00<div align="left">ΣΑΙΡΕΝ ΚΙΡΚΕΓΚΩΡ (απ'το βιβλίο του "φόβος και τρόμος") :</div><div align="left"></div><div align="justify"><em>"Θα ξεκαθαρίσω τη διαφορά της σύγκρουσης, όπως παρουσιάζεται στον τραγικό ήρωα και στον ήρωα της πίστης. Ο πρώτος έχει τη βεβαιότητα ότι η ηθική υποχρέωση παροντοποιείται πλήρως μέσα του, από το γεγονός ότι μεταβάλλει αυτήν σε μόνη επιθυμία του. Έτσι ο Αγαμέμνων μπορεί να πει: απόδειξη ότι δεν απιστώ στο πατρικό μου χρέος είναι ότι αντικείμενο του χρέους μου είναι η επιθυμία μου. Εδώ λοιπόν χρέος και επιθυμία βρίσκονται αντιμέτωπα. Δεν υπάρχει ευτυχέστερη σύμπτωση στη ζωή απο το να ταυτίζονται χρέος και επιθυμία, και αντίστροφα. Άλλωστε αυτό επιθυμούν οι περισσότεροι, να μένουν συνεπείς στο χρέος τους κάνοντας το χρέος ένθερμη επιθυμία τους. Ο τραγικός ήρωας απαρνείται την επιθυμία του για να εκπληρώσει το χρέος τους. Για τον ιππότη της πίστης επιθυμία και χρέος είναι ταυτόσημα, αλλά βρίσκεται στην ανάγκη να απαρνηθεί και τα δυο. Το να παραιτηθεί απαρνούμενος την επιθυμία του, δεν αποτελεί γι'αυτόν κανενός είδους βεβαιότητα, γιατί αντικείμενο του χρέους του είναι αυτός ο ίδιος. Αν θέλει να είναι συνεπής και ως προς το χρέος και ως προς την επιθυμία του, δε γίνεται ιππότης της πίστης, γιατί τούτο ακριβώς απαιτεί απ'αυτόν το απόλυτο χρέος: την απάρνηση του χρέους. Ο τραγικός ήρωας εκφράζει ένα χρέος ανώτερο, αλλά όχι απόλυτο."</em></div><div align="justify"><em></em></div><div align="justify"><span style="font-size:85%;color:#ff0000;">(ενημέρωση μισή ώρα αργότερα)</span></div><div align="justify"></div><div align="justify">Απαντάω -αν και λίγο καθυστερημένα- στο ερώτημα που έθεσα ο ίδιος, επιθυμώντας να εκπληρώσω το χρέος μου προς το μπλογκ και τη συζήτηση που άνοιξα. Άρα, χρέος κατ'εμέ δεν πρέπει να είναι άλλο απ'το να γίνουν συμπτωματικά το χρέος και η επιθυμία (απαντώντας εμμέσως στον προλαλήσαντα cropper). Χρέος είναι "ό,τι οφείλει τις εις άλλον". Αλλά ο άλλος είμαι εγώ. Η ηθική είναι που διασώζει και το χρέος και την επιθυμία.</div><div align="justify">Και μιλώντας για χρέος εννοώ χρέος προσωπικό, χρέος ήθους και πεποιθήσεων. Ο ήρωας της πίστης μπορεί να είναι και ο πλέον άθεος, αρκεί απόλυτό του χρέος να είναι η επιθυμία του να μην έχει χρέος. Δεν υπάρχει, εξάλλου, εντελεχώς εκτελούμενο χρέος το οποίο να μη συνάδει με την επιθυμία μας. Το πρόβλημα ξεπροβάλλει όταν το χρέος είναι καθαρά εξωτερικής προέλευσης, όταν δεν έχει οικειοποιηθεί και η επιθυμία αντιστέκεται σ'αυτό. Τότε μεγαλώνει η απόσταση μεταξύ πραγματικότητας και επιθυμίας και η ψυχή αρχίζει να φλερτάρει με τα δαιμόνια. </div><div align="justify">Τελικά δεν είναι χρέος μου να είμαι έλληνας, χριστιανός, άντρας, οικογενειάρχης. Χρέος μου είναι να είμαι άνθρωπος και απόγειο της ανθρώπινης φύσης μου είναι να μπορώ να μετατρέπω σε προσωπική μου επιθυμία ακόμα και το αναπόφευκτο.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6489193973192199148-3343896111409280864?l=elsasoureal.blogspot.com' alt='' /></div>Ανέστης Μ.noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6489193973192199148.post-89326094899842876472008-05-16T21:32:00.009+03:002008-05-17T21:12:20.965+03:00<span style="LETTER-SPACING: 0.7pt;font-family:georgia;" >Βασικά, είμαι εδώ για να βρω γκόμενα.<br />Βέβαια, είναι σίγουρο ότι δεν θα βρω, γιατί όλα είστε καλά κορίτσια, αλλά ακόμη κι αν βρισκόταν καμιά άτακτη, πραγματικά, δεν θα ήξερα τί να κάνω. Έχω ξεχάσει ο καημένος.<br /><br />Έπειτα είναι κι αυτό το χρέος. Κι όταν χρωστάς τις επιθυμίες σου (κι όταν το μέλλον σου αγνοείται), είσαι πιο ψύχραιμος απ' τον φίλο τον Διονύση τον Μ. Γιατί δεν σου μένει να κάνεις τίποτα. Όχι ότι δεν ελπίζεις, σαν τον Καζαντζάκη ας πούμε, αλλά διατηρείς μιαν ελπίδα δίχως μπόλικο πόθο. Κι αυτό είναι ο αργός (ή και γρήγορος) θάνατος των επιθυμιών ...<br /><br />Άσε πια την καραμέλα "δεν έχω χρόνο - δεν έχω χρόνο, μάτια μου". Εγώ, κυρίως ήχο δεν έχω, από τότε που τ' αυτιά μου κατάπιανε τέσσερα ζευγάρια ωτασπίδες. Αλλιώς διατυπωμένο, έχω χρόνο και δεν έχω ύπνο.<br /><br />Σχετικά με το ερώτημα της δεύτερης συζήτησης (ώστε μ' ένα μικρό σμπάρο να καλύψω όλα τα κενά), τα λόγια είναι παρεξηγήσιμα ούτως ή άλλως. Μόνο τα αισθήματα μπορούν να ξεδιαλύνουν τα πράματα. Δεν είπα περισσότερα και δεν τα είπα στην ώρα τους, γιατί αρνούμαι να αποδεχτώ τον διαχωρισμό των φύλων σε όλα αυτά τα θέματα. (Δεν λέω ότι δεν υπάρχει, αλλά τον αρνούμαι).<br /><br />Συγγνώμην, με φωνάζουν.<br />Θα επανέλθω, μη χαίρεστε.<br /><br /><span style="font-size:85%;"><span style="COLOR: rgb(204,0,0);font-family:verdana;" >[ενημέρωση 17ης ΜΑΙΟΥ - ενόσω κανείς δεν φάνηκε στον ορίζοντα]</span></span><br /><br />Επανέρχομαι, όπως απείλησα, για να προσθέσω κι αυτά:<br /><br /><span style="FONT-WEIGHT: bold">Για την 2η συζήτηση.</span><br />Λέει ο </span><span style="LETTER-SPACING: 0.7pt;font-family:georgia;" >Ernest Borneman στον </span><span style="LETTER-SPACING: 0.7pt;font-family:georgia;" >Πρόλογο της "ΠΑΡΙΑΡΧΙΑΣ" του:<br />"... Ο φριχτός <span style="FONT-STYLE: italic">πόλεμος των φύλων</span>, που η πατριαρχία τον θεωρεί <span style="FONT-STYLE: italic">φυσικό</span> και <span style="FONT-STYLE: italic">αναπόφευκτο</span>, θα τελειώσει ή με την καταστροφή της ανθρωπότητας ή με την άρνηση αυτού του πολέμου: με την άρνηση, γενικά, της διάκρισης σε <span style="FONT-STYLE: italic">αρσενικό</span> και <span style="FONT-STYLE: italic">θηλυκό</span>."<br />"... κανένα φύλο δεν μπορεί να απελευθερωθεί από την τυραννία του άλλου, χωρίς ταυτόχρονα να απελευθερώσει και εκείνο."<br /><br />Και για να θυμηθώ τα νιάτα μου: Μόνο μετά την κοινωνικοποίηση των παραγωγικών μέσων και σε μια κοινωνία αταξική, δεν χωράνε παρεξηγήσεις των λεγομένων. Και ειδικά για την συνεννόηση ανδρών - γυναικών, μόνο με την κατάργηση της πυρηνικής οικογένειας.<br /><br />Έχω την εντύπωση ότι αυτά, απαλλαγμένα από παρερμηνείες και παραμυθίες, εξακολουθούν να ισχύουν.<br /><br /><span style="FONT-WEIGHT: bold">Για την 3η συζήτηση:</span><br />Η μετατροπή του καθήκοντος σε επιθυμία και αντίστροφα της επιθυμίας σε καθήκον, μετατρέπει το ιερό σε αμάρτημα. Ιερή θεωρώ την επιθυμία αποκλειστικά.<br />Ούτε καν το καθήκον της επιθυμίας. <span style="FONT-WEIGHT: bold">Είναι ασυμπτωματικά.</span><br /><br /></span><br /><br />ΥΓ.<br />Προτείνω στους διαχειριστές των ρυθμίσεων της Αρμάδας να βάλουν ετικέτες στις αναρτήσεις, κατά κύκλο συζητήσεων, για την εύκολη συνολική θεώρηση.<br />Βέβαια, σε ποστ σαν το παρόν, θα χρειάζονται πολλαπλές ετικέτες.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6489193973192199148-8932609489984287647?l=elsasoureal.blogspot.com' alt='' /></div>croppernoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-6489193973192199148.post-70211984510517751002008-05-15T12:00:00.001+03:002008-05-15T12:02:46.478+03:00<p class="MsoNormal">Σπάω για λίγου τους κανόνες και θέτω ένα άλλο ερώτημα. Όταν απαντηθεί, μπορείτε να απαντήσετε και στο ερώτημα του συντρόφου Ανέστη Μ. το ερώτημα μου είναι :<br /><o:p></o:p><span style="font-size:180%;"><span style="color: rgb(255, 255, 51);"><br />Ποιος ο λόγος να είστε εδώ και να μην γράφει κανένας τίποτα;</span></span><br /></p><p class="MsoNormal">Δεν είναι φιλοσοφικό το ερώτημα μου, αλλά είναι κι αυτή μια απορία.</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6489193973192199148-7021198451051775100?l=elsasoureal.blogspot.com' alt='' /></div>Σάκης Ρεζίληςnoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-6489193973192199148.post-61731708133964817232008-05-13T20:59:00.000+03:002008-05-17T20:38:52.688+03:00<p class="MsoNormal">Το θέμα θέλει σκέψη. Αλλά πώς να σκεφτείς όταν ο Μπομπ, ο…Ντύλαν ξέρεις, σου τραγουδάει κι όταν έξω δεν κουνιέται φύλλο; Σιγά μην κάτσεις να σκεφτείς. Θέλεις να κάτσεις στο μπαλκόνι, αν έχεις μπαλκόνι και δεν μένεις στην πλατεία Βάθης, και να μην κάνεις τίποτα. Εγώ όμως πρέπει να γράψω κάτι, γιατί δεν σας βλέπω να φιλοτιμιέστε να αρχίσετε εσείς και κάποιος πρέπει να κάνει την αρχή. Οπότε, αυτή η σύμπτωση χρέους και επιθυμίας…άκυρο μεγάλε, την πατήσαμε! Ναι μεν θέλω, αλλά δεν μπορώ. Κι αν καμιά φορά τύχει να μπορώ, δεν θέλω. Άντε τώρα βγάλε άκρη! Είναι ρε παιδί μου σαν το συζηγηκό σεξ. Ποτέ δεν θες, αλλά….Αυτό το πρέπει…εδώ μου κάθεται! Δεν βλέπεις, αλλά εδώ μου κάθεται! Το άκουγα από μικρός. Τότε, παλιά, για το σχολείο. Πρέπει να πας, για να μάθεις γράμματα, πρέπει να πετύχεις στη ζωή σου, δεν πρέπει να καταντήσεις ρεμάλι, σαν κάτι άλλους. Αυτό το «σαν κάτι άλλους», είναι πάντα γνωστός ο άλλος. Ο ξάδερφος για παράδειγμα. Που τελείωσε με μεγάλη επιτυχία την έκτη δημοτικού και πάει με πουτάνες. Και πρέπει και πρέπει και πρέπει…βρε άντε στο διάλο! Πρέπει να πάω σχολείο, με ρωτάς αν θέλω; Εγώ θέλω να βγω έξω ρε παιδί μου, στον καθαρό αέρα. Σιγά μην πάω να κλειστώ σε τέσσερις τοίχους, με τα μογγολάκια που έχω για συμμαθητές! Σιγά μη σε αφήσει. Τη λέξη πρέπει, είμαι χίλια τις εκατό σίγουρος ότι την επινόησε κάποια μάνα. Δεν γίνεται! Η μάνα ξυπνάει και κοιμάται, με ένα πρέπει στο στόμα! Λες και η μόνη λέξη που επιτρέπεται να πει είναι αυτή. Έτσι και πει άλλη εκτελείτε κατευθείαν. «Που πας παιδί μου…πρέπει να φας, να μεγαλώσεις…που πας…πρέπει να φορέσεις το πουλόβερ σου…κρυώνω, εσύ δεν κρυώνεις…δεν πρέπει να τρέχεις, μην σκοντάψεις και πέσεις…δεν…πρέπει…» Μέχρι που σου έρχεται στο στόμα το «Χέσε μας μαμά! Φόρα εσύ το πουλόβερ! 39 βαθμούς έχει έξω»! Μετά, όταν μεγαλώσεις λίγο, η λέξη πρέπει αλλάζει χείλη. Από το στόμα της μάνας σου μεταφέρεται στο στόμα της γκόμενάς σου και πάει λέγοντας. Μέχρι να πεθάνεις αυτή η κουφάλα η λέξη αλλάζει στόματα αλλά στο δικό σου το έχει σε κακό να κάτσει. Να πεις ρε παιδί μου… «Πρέπει να σας πάρει όλους ο διάολος» και να μην μείνει λόγια, να γίνει πράξη! Πως μπορείς να κάνεις αυτό που θέλεις, όταν και οι άλλοι θέλουν να κάνουν αυτό που θέλουν. Πώς να συνδυάσεις τα θέλω τα δικά σου, με τα θέλω κάποιου άλλου; Εδώ τα θέλω τα δικά σου έχουν τον ασυνδύαστο! Εγώ τώρα θέλω να βγω στο μπαλκόνι. Έχει ωραία βραδιά. Δεν θέλω να δουλέψω. Θέλω να πάω να πιω ένα ποτό. Τι θα κάνω; πως θα το συνδυάσω. <span style="" lang="EN-US">My</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">secret</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">combination</span>….Θέλει τελικά συνδυασμό. Δεν θέλω να κάνω αυτό, αλλά θέλω να κάνω το άλλο. Και αφού δεν μπορώ να κάνω το άλλο, ας κάνω τουλάχιστον αυτό για να λέω ότι κάνω κάτι. Σιγά κι αν δεν κάνεις, τι έγινε; Πέθανε ένας ενάρετος και πήγε κατευθείαν μπροστά στο Θεό. Του λέει «Θεούλη μου τώρα που ήρθα ένας κύριος με μούσι μου είπε να κάνω αυτό…αλλά εγώ θέλω να κάνω το άλλο…» και βροντερή φωνή έσκισε τους ουρανούς. «Θέλε μαλάκα, θέλε»! Εεεεεε αϊ στο διάλο, βγαίνω στο μπαλκόνι!!!!</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6489193973192199148-6173170813396481723?l=elsasoureal.blogspot.com' alt='' /></div>Σάκης Ρεζίληςnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6489193973192199148.post-7909828972005458022008-05-12T21:44:00.005+03:002008-05-17T20:38:52.689+03:00<span style="font-size:180%;"></span><br /><span style="font-size:180%;"></span><br /><span style="font-size:180%;">Κατά πόσο είναι εφικτή η σύμπτωση χρέους και επιθυμίας;</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6489193973192199148-790982897200545802?l=elsasoureal.blogspot.com' alt='' /></div>Ανέστης Μ.noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6489193973192199148.post-59839635680943798512008-05-11T16:32:00.002+03:002008-05-11T16:48:17.449+03:00Η ασθένεια πια με είχε καταβάλλει.<br />Σχηματισμένη η καμπούρα, με ζόρι να σέρνω το καχεκτικό κορμί.<br />Και όλο και έσκυβα για να συλλέξω σκουπίδια,<br />που βρίσκονταν ψηλότερα μου.<br />Και ένιωθα την ηδονή τους πάνω απο το κεφάλι μου.<br />Ανάσες ευχαρίστησης που πρόδιδαν τον οργασμό τους.<br />Σήκωνα πολλές φορές το ανάστημα μα έβλεπα σκοτάδι.<br />Περήφανος εσυ κατέληξες καμπούρης...<br />Μα προσποιόμουν..<br />Γιατί είχαν τα αυτιά στα πόδια.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6489193973192199148-5983963568094379851?l=elsasoureal.blogspot.com' alt='' /></div>Λακωνhttp://www.blogger.com/profile/15749283718034190420noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6489193973192199148.post-50119803418853345542008-05-09T13:14:00.008+03:002008-05-17T20:39:37.389+03:00<div align="justify">- Εύκολα... Όσο εύκολα μπορούν να συνεννοηθούν δύο άτομα του ίδιου φύλου. Διαχωρισμός -σε επίπεδο συνεννόησης εν προκειμένω- των δύο φύλων σε αντίπαλα στρατόπεδα δείχνει μάλλον στερεοτυπική σκέψη. Αν τα όσα είπε η Μαντάμ ισχύουν σε ένα σημαντικό βαθμό, δηλαδή τον άντρα ας πούμε ότι το διακρίνει λειτουργικότητα και τη γυναίκα εκφραστικότητα, το πρόβλημα λύνεται εν τη γενέση του όταν η σκέψη των εκάστοτε συνομηλιτών δεν πάσχει από στερεοτυπισμό και υπάρχει θέληση μιας κάποιας επικάλυψης του γνωστικού κώδικα του καθενός απ'τον αντίστοιχο του άλλου. Η επικάλυψη αυτή ίσως δε γίνεται σε περιπτώσεις που τα άτομα προέρχονται από τελείως διαφορετικούς πολιτισμούς και γλώσσες, αλλά και πάλι είναι εφικτή στο μέτρο του δυνατού. Στη δυτική κουλτούρα, βέβαια, υπάρχει μια θεωρητική ισότητα, αλλά το πρόβλημα εμμένει εξαιτίας διαφόρων εντύπων που παράγουν ενα «λόγο» , ο οποίος αναφέρεται σε σύγχυση ρόλων και πόλεμο μεταξύ των φύλων.<br /><br />Ας δούμε, όμως, πιο αναλυτικά το θέμα των ετεροφυλοφιλικών σχέσεων (με τη βοήθεια μιας έρευνας της Μ. Ηρακλείδου) :<br /><br />Σύμφωνα με τον κοινωνικό κονστρουκτιβισμό -ο οποίος πρεσβεύει την ιδέα ότι οι όροι με τους οποίους ο κόσμος γίνεται κατανοητός είναι κοινωνικά κατασκευάσματα, προϊόντα ιστορικά τοποθετημένων συνδιαλλαγών μεταξύ των ανθρώπων- έχει φανεί ερευνητικά, ότι η πλειοψηφία αναφέρεται στα φύλα με στερεοτυπικούς όρους. Το σύνολο των χαρακτηριστικών, που αποδίδεται στους άνδρες,εκφράζεται με τον όρο λειτουργικότητα και στις γυναίκες με τον όρο εκφραστικότητα. Ο πρώτος όρος σχετίζεται κυρίως με την αντικειμενικότητα, τη δράση και μια κατεύθυνση, που εκτείνεται πέρα από το προσωπικό και υπερβαίνει την άμεση αλληλεπίδραση και ο δεύτερος κυρίως με τη συναισθηματική δεκτικότητα, την υποκειμενικότητα, την έμφαση στο προσωπικό και το ενδιαφέρον για τις ανάγκες των άλλων. Υιοθετώντας, όμως, μια κονστρουκτιβιστική προοπτική, τα 2 φύλα είναι διαφορετικά λόγω στερεοτυπικών αναπαραστάσεων της διαφοράς. Κατά την Unger είναι τόσο διαφορετικά όσο τα ίδια πιστεύουν και κατά την Bem οι διαφυλικές διαφορές είναι συνέπεια διαφορετικών πεποιθήσεων, για τους λόγους αυτών των διαφορών. Παράλληλα,έχει ειπωθεί από πολλούς ειδικούς, ότι η γυναίκα κατασκευάζεται ως άλλος σε σχέση με τον άντρα. Μια κατασκευή, που ευνοεί η δυτική κουλτούρα, θεμέλιο της οποίας ειναι η διπολική αντίθεση μεταξύ ανδρισμού και θηλυκότητας και η διαφορετική κοινωνική δύναμη, που κάθε πόλος συνεπάγεται. Σύμφωνα με τη Bem, είναι έντονος ο ρόλος της κοινωνίας, καθώς η διχοτόμηση του φύλου έχει σχέση με κάθε πλευρά της ζωής, ενώ η Ηall -παραφράζοντας τον Saussure- λέει ότι γνωρίζουμε τι σημαίνει «άνδρας», επειδή μπορούμε να τον αντιπαραθέσουμε στο αντιθετό του: τη γυναίκα. Απ’την άλλη -κατά τον Βrittan- μια καπιταλιστική κοινωνία δεν έχει ουσιαστικό λόγο να απαιτεί οριοθετήσεις μεταξύ των 2 φύλων. Κλείνοντας, μπορούμε να πούμε ότι στο σύγχρονο ιστορικό σκηνικό δημιουργείται η ανάγκη για ένα νέο «καθεστώς» αναπαράστασης των 2 φύλων, καθώς παρατηρείται μια σύγκλιση των ρόλων και κατ’επέκταση των προσωπικοτήτων των 2 φύλων.<br /><br />Το πρόβλημα εν τέλει έγκειται στα εξής βασικά σημεία:<br />1) Στην ασυνέχεια και την αντιφατικότητα της κατηγορίας του φύλου (Unger) και στη σύνδεση της δύναμης και της επιθυμίας για τον «Άλλο» (Hollway). Η σχέση μεταξύ των 2 πόλων κάθε συνεχούς θυμίζει την άποψη του Derrida ότι μεταξύ διπολικών αντιθέσεων, όπως Εμείς/Αυτοί, ένας απ’τους 2 όρους κυβερνά τον άλλο.<br />2) Στο φόβο αλλοτρίωσης μέσα απ’την εμπλοκή με το άλλο φύλο, που εμφανίζεται ιδιαίτερα έντονος στους άνδρες. Η μεταμόρφωση της ανδρικής ταυτότητας φαίνεται κι απ’το παράδειγμα της ρομαντικής λογοτεχνίας (Giddens) , όπου το αμοιβαίο συναίσθημα δαμάζει τον άκαμπτο ανδρισμό του ήρωα και γίνεται ο κύριος οδηγός της κοινής τους ζωής.<br />3) Στο γεγονός ότι το κορίτσι «κατασκευάζεται», ως ασταθές και εξαρτημένο, λόγω του ελέγχου της σεξουαλικότητας απ’τα αγόρια (Hollway) . Τα αγόρια ελέγχουν τη φήμη των κοριτσιών και τα κορίτσια τοποθετούνται σε μια θέση άμυνας απέναντι στη σεξουαλική επιθετικότητα των αγοριών.<br />4) Παρουσιάζεται, επίσης, μια πιο προβληματική εικόνα του αγοριού, λόγω της διάκρισης ανάμεσα στον παραδοσιακό και το σύγχρονο ανδρικό ρόλο και τις πολλές αντιφάσεις ανάμεσα στον ορισμό του ανδρικού ρόλου και της τυπικής ανδρικής προσωπικότητας (Pleck) .<br />5) Eπιπρόσθετα, η αντιφατική συνύπαρξη ενός παραδοσιακού «λόγου» διαφοράς και ενός σύγχρονου «λόγου» ισότητας δημιουργεί και στα 2 φύλα ένα είδος «διπλού δεσμού», που οδηγεί σε σύγχυση, περισσότερο το ανδρικό -στα πλαίσια των ετεροφυλοφιλικών σχέσεων. Το «βασικό παράδοξο» στην ετεροφυλοφιλική συμπεριφορά προκύπτει από μια εσωτερική σύγκρουση μεταξύ παλιότερων πολιτισμικών επιδράσεων και της επίδρασης των ιδεωδών της ισότητας στη σύγχρονη δυτική κουλτούρα.<br />6) Όσον αφορά το θέμα της ισότητας, το πρόβλημα έγκειται στην «κατασκευή» του μη οικείου φύλου ως «Άλλου». Υπάρχουν αναπόφευκτα ανισότητες δύναμης και περίπλοκα «παιχνίδια» δύναμης.<br />7) Κλείνοντας, την έννοια του «Άλλου» και την υπερβολική ευρύτητα με την οποία η κοινωνία συνδέει το σχήμα του φύλου με κάθε πλευρά της ζωής σχολιάζει η Beauvoir, σημειώνοντας ότι "το μοναδικό όπλο της γυναίκας ειναι το φύλο της, μα αυτό το όπλο δε σημαίνει μονάχα τον αδιάκοπο πόλεμο, μα αποτελεί και όπλο κακού πολέμου δυσπιστίας -καθώς η γυναίκα γίνεται αντικείμενο λατρείας και αντικείμενο μίσους". Τέλος, η Bem ισχυρίζεται πως "η φεμινιστική επιταγή δεν είναι να γίνει το άτομο ανδρόγυνο αλλά η κοινωνία ασχηματική (ως προς το φύλο)".</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6489193973192199148-5011980341885334554?l=elsasoureal.blogspot.com' alt='' /></div>Ανέστης Μ.noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6489193973192199148.post-81701979224001746332008-05-06T09:22:00.003+03:002008-05-17T20:39:37.391+03:00Μόλις διάβασα το ερώτημα του Διονύση Μ., σκέφτηκα τι ωραία που θα ταίριαζε να αναρτήσω ένα απόσπασμα απ' την "Φαλακρή τραγουδίστρια" του Ιονέσκο, όπου η συννενόηση του ζευγαριού βρίσκεται στο αποκορύφωμά της! Αλλά έτσι δεν θα το απαντούσα το ερώτημα. Μάλλον θα το περιέπλεκα. Οπότε λέω να προσπαθήσω να καταθέσω μιαν άποψη (ταπεινή μεν, αλλά αν σας κάνει κέφι, χρησιμοποιήστε τη και εναντίον μου) κάπως πιο προσωπική, που όμως στην ουσία στηρίζεται σε πολλά πράγματα που έχω διαβάσει. Αν πρέπει λοιπόν να λάβουμε υπόψη τη διαφορά των εγκεφαλικών λειτουργιών σ' έναν άντρα και σε μια γυναίκα, θα λέγαμε ότι ο άντρας πολύ απλά είναι καλός στο να εστιάζει κάπου, ενώ η γυναίκα στο να βλέπει την όλη εικόνα των πραγμάτων. Οι γυναίκες σκέφτονται περισσότερο με το δεξιό ημισφαίριο που έχει να κάνει με το συναίσθημα και την έκφραση και οι άντρες με το αριστερό που έχει να κάνει με τις λογικές-μαθηματικές διεργασίες. Οι γυναίκες χρησιμοποιούν ολόκληρο τον εγκέφαλο όταν ακούνε κάτι, ενώ οι άντρες τον μισό. Οι άντρες έχουν μεγαλύτερο εγκέφαλο, που όμως γερνάει γρηγορότερα, ενώ οι γυναίκες μικρότερο που όμως λειτουργεί καλύτερα (με την έννοια ότι μπορούν να διαχέουν την προσοχή τους ταυτόχρονα σε παράλληλες δραστηριότητες, εξαιτίας τών πολλαπλών συνάψεων των νευρώνων). Μιλάμε δηλαδή για διαφορετική αρχιτεκτονική εγκεφάλου, η οποία φυσικό είναι να επηρεάζει τον τρόπο που σκέφτεται και εκφράζεται ο καθένας. Αυτά σας τα γράφω χωρίς πτυχίο νευροβιολογίας, έχοντας διαβάσει γνωστές επιστημονικές έρευνες, όπως και αρκετοί άλλοι απο σας. Απο κει και πέρα, σε πρακτικό επίπεδο, αυτό που μου έμαθε η ζωή είναι ότι άνετα μπορώ να συννενοηθώ με οποιονδήποτε άντρα, αρκεί να εξηγήσω ακριβώς τι εννοώ αρκετές φορές και να ακούω προσεκτικά τι μου απαντάει κι εκείνος με τη σειρά του. Το να είναι κανείς καλός ακροατής (ή έστω να προσπαθεί), αποτελεί στην ουσία τη μισή κατανόηση των πραγμάτων. Η άλλη μισή έχει να κάνει με υπομονή, διευκρινίσεις και διάθεση να καταλάβεις τον άλλο. Δεν είναι κόπος εξάλλου να ρωτάμε: "εννοείς αυτό;" ή "θα ήθελες να μου εξηγήσεις ακόμη λίγο τι έχεις ακριβώς στο μυαλό σου;" Εμένα τουλάχιστον, μόνο καλό μου έκανε. Και με γλίτωσε κι απο τον εκνευρισμό που προκαλεί μια συζήτηση που δεν οδηγεί πουθενά.<br /><br />Υ. Σ. Υποψηφιότητα για Νόμπελ δεν βάζω βέβαια, αλλά ελπίζω μιαν ιδέα να πήρατε και να μην χρειαστούν 267 διευκρινιστικά σχόλια για να συννενοηθούμε! Ξέρετε εσείς...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6489193973192199148-8170197922400174633?l=elsasoureal.blogspot.com' alt='' /></div>Madame de la Lunahttp://www.blogger.com/profile/12317580449603310565noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6489193973192199148.post-82717783941131464262008-05-05T21:30:00.004+03:002008-05-17T20:39:37.392+03:00<p class="MsoNormal">Μετά το μεγάλο ενδιαφέρον που δείξατε για αυτή τη συζήτηση (που ότι πείτε θα χρισημοποιηθεί εναντίον σας) θα συνεχίσω με ένα ερώτημα, εγώ αυτή τη φορά, που νομίζω είναι καθοριστικό για τη συνέχιση ύπαρξης ζωής πάνω σε αυτό τον πλανήτη. Ήθελα το ερώτημα μου αυτό να είναι γαργαλιστικό, για να μαζέψει κόσμο, αλλά θα κάνω ένα άλλο που μου ήρθε αυτή τη στιγμή. Το ερώτημα αυτό βασανίζει την ανθρωπότητα από την εποχή του Αδάμ και της Εύας (παλιά μιλάμε τώρα) και είναι το εξής : </p><p class="MsoNormal"><?xml:namespace prefix = o /><o:p></o:p><span style="COLOR: rgb(255,255,102);font-size:180%;" >«Πως ένας άντρας και μια γυναίκα, μπορούν να συνεννοηθούν, χωρίς να παρεξηγηθούν τα λόγια του ενός ή του άλλου;»</span></p><p class="MsoNormal"><o:p></o:p>Τώρα θα μου πείτε, εδώ δεν το έλυσαν οι μεγαλύτεροι φιλόσοφοι, εμείς θα το λύσουμε; Δε θέλω ηττοπάθειες!!! Θα το λύσουμε και θα πάρουμε και το Νόμπελ! Σιγά, κωλώνουμε εμείς!!!</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6489193973192199148-8271778394113146426?l=elsasoureal.blogspot.com' alt='' /></div>Σάκης Ρεζίληςnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6489193973192199148.post-75828404952445619822008-05-05T00:07:00.009+03:002008-05-17T20:36:00.293+03:00<div align="justify">Ωραία τα είπαν με περιγραφικό τρόπο ο cropper και σαρκαστικό ο Διονύσης Μ.. Αυτό που έρχομαι τελευταίος και καταϊδρωμένος να τονίσω εγώ είναι πως ο οργασμός είναι που εξυψώνει το σεξ, δεν υπάρχει το ένα χωρίς το άλλο.<br />Γιατί ο οργασμός είναι το επιστέγασμα της σεξουαλικής πράξης, της μόνη πράξης που το εγώ γίνεται εμείς. Ο μονόπλευρος οργασμός είναι λειψός. Και ο ολοκληρωμένος οργασμός δε θα έρθει όσο οι προτεραιότητες μας είναι να δείξουμε την υπεροχή μας στη γυναίκα, να ικανοποιήσουμε μόνο και μόνο τις ορμές μας ή να την κάνουμε να νιώσει πιόνι μας. Όταν ο Ράιχ μιλούσε για φωταύγεια διευκρίνιζε με κάθε τρόπο τη σημασία της αμοιβαιότητας και το γεγονός ότι βλέπουμε εγωιστικά το σεξ είναι η ταφόπλακα των θεωριών του.<br />Το γεγονός πέρα των θεωριών είναι πως στο θέμα σεξ η ποσότητα προηγείται της ποιότητας. Δηλαδή, δε θα φτάσουμε ποτέ να αντιλαμβανόμαστε πότε η γυναίκα έχει οργασμό στοχαστικά αλλά καθαρά εμπειρικά. "Κάντε έρωτα και ξαναρχίστε" γράφανε στους τοίχους το Μάη του ΄68, ήτοι δε χρειάζεται τόσο διαλογισμός όσο επανάληψη! Δεν υπάρχει εξωτερικός αντικειμενικός παρατηρητής στο συγκεκριμένο θέμα. Είναι υποκειμενική εμπειρία και αν το υποκείμενο δεν αφυπνιστεί ο οργασμός της γυναίκας θα παραμένει φιλοσοφική λίθος.<br />Και επειδή Μάη του 2008 έχουμε κι έχω μία έφεση να ανασύρω τα ντοκουμέντα του '68, ας θυμηθούμε ένα ακόμα σύνθημα: "όσο περισσότερο κάνω έρωτα τόσο περισσότερο θέλω να κάνω επανάσταση, όσο περισσότερο κάνω επανάσταση τόσο περισσότερο θέλω να κάνω έρωτα".<br /><br /><br /></div><blockquote><p align="justify">"Επαναστατώ, άρα υπάρχουμε"</p></blockquote><div align="justify">έλεγε ο Καμύ. Εύλογα αντικαθίσταται λοιπόν το πρώτο ρήμα και το θέμα αποκτάει την ανθρωπιστική διάσταση που του αρμόζει.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6489193973192199148-7582840495244561982?l=elsasoureal.blogspot.com' alt='' /></div>Ανέστης Μ.noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6489193973192199148.post-29463515457352750612008-05-03T20:27:00.001+03:002008-05-17T20:37:09.803+03:00<p class="MsoNormal">Οργασμός είναι όταν η γυναίκα είναι ξαπλωμένη, αυτό τώρα κατά προτίμηση, και κάνει αχ αχ αχ αχ, πολλές φορές και με ένα τρόπο σαν να την πλησιάζει ο σχιζοφρενής δολοφόνος με το πριόνι και ο άντρας από πάνω της κι αυτό κατά προτίμηση, νοιώθει τόσο περήφανος και παίρνει το ύφος του, μόλις πήραμε την Πόλη και εξελληνίσαμε και όλους τους Τούρκους! Η κορύφωση αυτού του πράγματος γίνεται όταν ένας άντρας και μια γυναίκα φτάσουν ταυτόχρονα σε οργασμό. Αυτό επιτυγχάνεται μόνο στην περίπτωση που συνουσιάζονται σε διαφορετικά κρεβάτια με διαφορετικούς παρτενέρ. Για να προκληθεί οργασμός, πρέπει να γίνει πρώτα συνουσία. Ο αυνανισμός που είναι για τη γυναίκα ο σίγουρος τρόπος για οργασμό, δεν νοείται συνουσία!!! ΠΡΟΣΟΧΗ! Καλή η μαλακία, αλλά με το γαμήσι γνωρίζεις και κανέναν άνθρωπο! Δεν γράφω άλλα. Βαρίεμαι αυτή τη στιγμή να αναλύσω πως ένας άντρας μπορεί να προκαλέσει οργασμό σε μια γκόμενα (το γκόμενα μην το πάρετε τις μετροιτής, απλά είμαι αμόρφωτος και άξεστος) και δεν υπάρχει και λόγος. Αν δεν το κάνεις είναι χαζομάρα να το διαβάζεις. Επίσης είναι χαζομάρα να αναφέρεται κανείς σε αυτό (στο χύσιμο, για τους αμόρφωτους), σαν να είναι το πιο σημαντικό θέμα που προέκυψε ποτέ πάνω σε αυτό το στρογγυλό πράγμα που μένουμε. Καλό βράδυ (βράδυ είναι τώρα, προσαρμόστε την ευχή ανάλογα με την ώρα που διαβάζετε αυτό το ποστ) σύντροφοι οργασμοποιητές!!!!</p><br /><p class="MsoNormal"></p>Υ.Γ. Δεν βάζω φωτό μη σας ερεθίσω νυχτιάτικα!!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6489193973192199148-2946351545735275061?l=elsasoureal.blogspot.com' alt='' /></div>Σάκης Ρεζίληςnoreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-6489193973192199148.post-45637071722993897612008-04-30T01:56:00.003+03:002008-05-17T20:37:09.804+03:00<div style="text-align: right;"><span style="font-family: courier new;">Ας κάνω σαν μεγαλύτερος, λοιπόν, την αρχή,</span><br /><span style="font-family: &quot;Courier New&quot;; letter-spacing: 0.5pt;">να έχω και τις δικαιολογίες του πρωτάρη.<o:p></o:p></span></div> <br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_FL2_E78jRjU/SBeor1tDqTI/AAAAAAAAAgI/b5zySPzV0wM/s1600-h/foto.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_FL2_E78jRjU/SBeor1tDqTI/AAAAAAAAAgI/b5zySPzV0wM/s320/foto.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5194806166299060530" border="0" /></a><br /><br /> <p class="MsoNormal" style="line-height: 30pt;"><strong><i><u><span style="font-size: 18pt; font-family: &quot;Trebuchet MS&quot;; color: red;">Κατά πόσο αντιλαμβάνεται ο άντρας τον οργασμό της γυναίκας;<o:p></o:p></span></u></i></strong></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 30pt;"><strong><i><span style="font-size: 21.5pt; font-family: &quot;Trebuchet MS&quot;;"><o:p> </o:p></span></i></strong></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 30pt;"><span style="font-family: Verdana; letter-spacing: 0.5pt;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 45pt; text-indent: -45pt; line-height: 17pt;"><span style="font-family: Verdana; letter-spacing: 0.5pt;">Μηνάς: Κοίτα, άμα της πειράξεις το σημείο </span><span style="font-family: Verdana; letter-spacing: 0.5pt;" lang="EN-US">G</span><span style="font-family: Verdana; letter-spacing: 0.5pt;">, θα φτάσει σε οργασμό σίγουρα. Θα το καταλάβεις. Οι ρόγες της θα έχουν σγουρύνει και θα είναι σκληρές, θα κάνει σπασμούς, δεν θα μπορεί να ελέγξει τα βογκητά της, από ένα σωρό πράματα μπορείς να το καταλάβεις. Και το κυριότερο, οι κόρες της θα έχουν διασταλεί.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 45pt; text-indent: -45pt; line-height: 17pt;"><span style="font-family: Verdana; letter-spacing: 0.5pt;">Νίκος: Τι πράμα; <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 45pt; text-indent: -45pt; line-height: 17pt;"><span style="font-family: Verdana; letter-spacing: 0.5pt;">Μηνάς: Οι κόρες, ρε, στα μάτια της. Άμα διασταλούν, έχει κάνει οργασμό. Στάνταρ. <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 45pt; text-indent: -45pt; line-height: 17pt;"><span style="font-family: Verdana; letter-spacing: 0.5pt;">Νίκος: Ε, εγώ κι η Σούλα κάνουμε έρωτα στα σκοτεινά, ξέρεις.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 45pt; text-indent: -45pt; line-height: 17pt;"><span style="font-family: Verdana; letter-spacing: 0.5pt;">Μηνάς: Α, θα πρέπει ν’ ανάψεις το φως, τότε.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 45pt; text-indent: -45pt; line-height: 17pt;"><span style="font-family: Verdana; letter-spacing: 0.5pt;">Νίκος: Μας αρέσει στα σκοτεινά. Δηλαδή όχι εντελώς, να αφήνουμε ένα μικρό φωτάκι για ατμόσφαιρα.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 45pt; text-indent: -45pt; line-height: 17pt;"><span style="font-family: Verdana; letter-spacing: 0.5pt;">Μηνάς: Ρε μαλάκα, άμα η γκόμενα φτάνει σε οργασμό κάθε φορά που το κάνετε, δεν θα σου φύγει ποτέ. Μεγάλο πράμα ο οργασμός. Άκου το Μηνά. Ξέρει από γυναίκες.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 45pt; text-indent: -45pt; line-height: 17pt;"><span style="font-family: Verdana; letter-spacing: 0.5pt;">…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 45pt; text-indent: -45pt; line-height: 17pt;"><span style="font-family: Verdana; letter-spacing: 0.5pt;">Νίκος: Ρε Μηνά, τι είναι το σημείο </span><span style="font-family: Verdana; letter-spacing: 0.5pt;" lang="EN-US">G</span><span style="font-family: Verdana; letter-spacing: 0.5pt;">;<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center; line-height: 17pt;" align="center"><span style="font-family: Verdana; letter-spacing: 0.5pt;">………<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center; line-height: 17pt;" align="center"><span style="font-family: Verdana; letter-spacing: 0.5pt;">……<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center; line-height: 17pt;" align="center"><span style="font-family: Verdana; letter-spacing: 0.5pt;">…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 54pt; text-indent: -54pt; line-height: 17pt;"><span style="font-family: Verdana; letter-spacing: 0.5pt;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 27pt; line-height: 17pt;"><span style="font-family: Georgia; letter-spacing: 0.5pt;">Άγχος κι αυτός ο οργασμός της γυναίκας! Φοβερό πρόβλημα. Για τον άντρα, δηλαδή. Τουλάχιστον γι’ αυτόν ξέρω. Για την άποψη των γυναικών, περιμένω ν’ ακούσω από τις ίδιες. (Όχι τα βογκητά, την άποψη.)<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 27pt; line-height: 17pt;"><span style="font-family: Georgia; letter-spacing: 0.5pt;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 27pt; line-height: 17pt;"><span style="font-family: Georgia; letter-spacing: 0.5pt;">Υπάρχουν κάτι τομάρια που ποτέ δεν ενδιαφέρθηκαν αν η γυναίκα που πλάγιασε μαζί τους έφτασε σε οργασμό. Τσάκα-τσούκα, εκσπερμάτωση-τέλος. Κι ούτε τσιγαράκι δια μετά. Διότι, τι είναι η γυναίκα; Ένα εργαλείο είναι. Μια υποδοχή για το αντρικό μαραφέτι. Άμα θέλει έρωτες και παιχνίδια ας πάρει δονητή. Άκου εκεί οργασμό! Εδώ να γαμήσουμε ήρθαμε, όχι να παίξουμε τις κυρίες κουμπάρες.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 27pt; line-height: 17pt;"><span style="font-family: Georgia; letter-spacing: 0.5pt;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 27pt; line-height: 17pt;"><span style="font-family: Georgia; letter-spacing: 0.5pt;">Είναι, όμως, μερικοί που ενδιαφέρονται. Ρωτάνε πάντα «τέλειωσες αγάπη μου;» Μη κάνει το λάθος η γυναίκα να απαντήσει «ναι, ωραία ήταν». Τότε ο ενδιαφερόμενος για τον οργασμό της καλής του, έχοντας αποδείξει την αξία του ως εραστή και ως άνδρα, τότε ή λίγο μετά, θα ζητήσει να του σιδερώσει εκείνο το πουκάμισο το θαλασσί… <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 27pt; line-height: 17pt;"><span style="font-family: Georgia; letter-spacing: 0.5pt;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 27pt; line-height: 17pt;"><span style="font-family: Georgia; letter-spacing: 0.5pt;">Διότι ο άντρας, αγαπητοί μου συνομιλητές, είτε μάγκας και αλάνι είτε φλώρος και τσογλάνι, το ίδιο τομάρι είναι.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 27pt; line-height: 17pt;"><span style="font-family: Georgia; letter-spacing: 0.5pt;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 27pt; line-height: 17pt;"><span style="font-family: Georgia; letter-spacing: 0.5pt;">Κι επειδή ίσως νομίσατε ότι βγαίνω εκτός θέματος, τελειώνω με την τρομερή διαπίστωση ότι για να καταλάβει ο άντρας αν η γυναίκα έχει οργασμό, πρέπει να είναι εκεί. Παρών.<span style=""> </span>Στη χαρά της, στη λύπη της, στα όνειρά της, στους φόβους της, στους οργασμούς της. Μόνο που αυτού του είδους τα τομάρια είναι τα πιο σπάνια.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 27pt; line-height: 17pt;"><span style="font-family: Georgia; letter-spacing: 0.5pt;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 27pt; line-height: 17pt;"><span style="font-family: Georgia; letter-spacing: 0.5pt;">Τα υπόλοιπα είναι … επιστήμη! <o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6489193973192199148-4563707172299389761?l=elsasoureal.blogspot.com' alt='' /></div>croppernoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-6489193973192199148.post-2897735740289207942008-04-28T16:41:00.009+03:002008-05-17T20:37:09.805+03:00<em><span style="font-family:arial;"><span style="font-family:courier new;"><span style="font-family:lucida grande;"><span style="font-family:georgia;"><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="color:#000000;"><span style="font-size:180%;"><strong><span style="color:#ffffff;"></span></strong></span></span></span></span></span></span></span></em><br /><em><span style="font-family:arial;"><span style="font-family:courier new;"><span style="font-family:lucida grande;"><span style="font-family:georgia;"><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="color:#000000;"><span style="font-size:180%;"><span style="color:#ffffff;"><strong>Κατά πόσο αντιλαμβάνεται ο άντρας τον οργασμό της γυναίκας;</strong><br /><strong><span style="color:#990000;"></span></strong></span></span></span></span></span></span></span></span></em><br />υγ: ξεκινάω με το ίδιο ερώτημα που έθεσε ο Μπρετόν στην πρώτη συζήτηση μεταξύ των σουρεαλιστών στις 27 Ιανουαρίου 1928.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6489193973192199148-289773574028920794?l=elsasoureal.blogspot.com' alt='' /></div>Ανέστης Μ.noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-6489193973192199148.post-14462331709547454992008-04-19T14:06:00.001+03:002008-04-19T14:06:45.612+03:00<p class="MsoNormal">Πόσα θες να μην ξανανοίξεις το στόμα σου; Δεν θέλω να σε ακούω να γελάς ξεφτυλισμένα. Δεν θέλω να σε βλέπω. Τα μάτια σου είναι άδεια. Ρε καριόλα ζωή θα σε φέρουμε τούμπα. Τι να κάνεις όμως με ένα καρφωμένο μαχαίρι στην πλάτη; Κάθε μέρα βουλιάζω όλο και πιο βαθιά και κανείς δεν το έχει πάρει χαμπάρι. Τι να κάνω; Θα το πιω. Και χθες το ήπια. Και προχθές. Βρωμάνε τα ποδάρια μου και τα μάτια μου κλείνουν από το πολύ ποτό. Σε είδε χθες. Κάπνιζες σα φουγάρο και είχες το ύφος της τσαλαπατημένης γκόμενας. Έκανα πως δεν σου έδωσα σημασία και κοίταζα αλλού. Σιγά μην κοίταζα. Καρφί σε σένα. Α, ρε καριόληδες, σας την έφερα πάλι. Κάτι έχει σφηνώσει στο λαιμό μου. σαν λυγμός που βαρέθηκε να βγει, δεν ξέρω. Δεν δίνω και σημασία. Θα ξανα’ρθω στο ίδιο μέρος και αύριο. Ελπίζω να σε δω με κανέναν άλλον γκόμενο να χαρώ κι εγώ λιγάκι. Τα έσπασα και τα πληρώνω ένα ένα. Δικός μου λογαριασμός. Γάμησε μου τη ζωή αλλά πες το μου. Μην το μάθω τελευταίος. Μη με κοιτάς στα δόντια μωρό μου. Σαπισμένα είναι. </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6489193973192199148-1446233170954745499?l=elsasoureal.blogspot.com' alt='' /></div>Σάκης Ρεζίληςnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6489193973192199148.post-46040162816916792312008-04-17T22:33:00.000+03:002008-04-17T22:34:59.061+03:00<p class="MsoNormal" style=""><span style="font-size: 10pt; font-family: Arial;">...Πα να κάνεις άλλη μια ζαβολιά.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style="font-size: 10pt; font-family: Arial;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style="font-size: 10pt; font-family: Arial;">Δε σε πιστεύω γιατί σε ξέρω<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style="font-size: 10pt; font-family: Arial;">Την μπαμπεσιά σου δεν υποφέρω<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style="font-size: 10pt; font-family: Arial;">Δεν θα σ' αφήσω να με μολύνεις<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style="font-size: 10pt; font-family: Arial;">Αντίς να παίρνεις μάθε να δίνεις.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style="font-size: 10pt; font-family: Arial;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style="font-size: 10pt; font-family: Arial;">Μη μου τη βγαίνεις με προσωπείο<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style="font-size: 10pt; font-family: Arial;">Ισοπεδώνεις και το τοπίο<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style="font-size: 10pt; font-family: Arial;">Δεν θα σ' αφήσω να με μολύνεις<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style="font-size: 10pt; font-family: Arial;">Αντίς να παίρνεις μάθε να δίνεις.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style="font-size: 10pt; font-family: Arial;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style="font-size: 10pt; font-family: Arial;">Τι μου κάθεσαι και κλαις, κλαις, κλαις, κλαις, κλαις<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style="font-size: 10pt; font-family: Arial;">Κουβαλώντας τις παλιές αναστολές<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style="font-size: 10pt; font-family: Arial;">Καταστρέφεις τις στιγμές, γιες, γιες, γιες, γιες<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style="font-size: 10pt; font-family: Arial;">Γιατί δεν μπορώ εγώ, λες, λες, λες, λες<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style="font-size: 10pt; font-family: Arial;">Να δω στολές.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style="font-size: 10pt; font-family: Arial;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style="font-size: 10pt; font-family: Arial;">Άσε με μόνο στην ερημιά μου<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style="font-size: 10pt; font-family: Arial;">Δεν θα πετάξεις με τα φτερά μου<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style="font-size: 10pt; font-family: Arial;">Δεν θα σ' αφήσω να με μολύνεις<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style="font-size: 10pt; font-family: Arial;">Αντίς να παίρνεις μάθε να δίνεις.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style="font-size: 10pt; font-family: Arial;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style="font-size: 10pt; font-family: Arial;">Θα προχωρήσω χωρίς εσένα<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style="font-size: 10pt; font-family: Arial;">Δεν κάνω πίσω εγώ για σένα<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style="font-size: 10pt; font-family: Arial;">Σου φτάνει μόνο να με προφτάσεις<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style="font-size: 10pt; font-family: Arial;">Τα όριά σου θα ξεπεράσεις.</span></p><br /><p class="MsoNormal" style=""></p>Νικόλας Άσιμος<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6489193973192199148-4604016281691679231?l=elsasoureal.blogspot.com' alt='' /></div>Σάκης Ρεζίληςnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6489193973192199148.post-47751854487501302102008-04-16T16:00:00.002+03:002008-04-16T16:03:19.770+03:00Ευχαριστώ τον Ανέστη Μ. που με κάλεσε να απαντήσω σε αυτές τις άχρηστες ερωτήσεις. Αν έχουν κάποιο βαθύτερο νόημα ας μου το πει κάποιος γιατί είμαι αμόρφωτος και δεν το έχω πιάσει.<br /><br /> <p style="margin-bottom: 12pt;"><em><span style="color: red;">Γιατί κλαις;</span></em><br /><br />Γιατί δεν έχω τίποτα καλύτερο να κάνω.<br /><br /><br /><em><span style="color: red;">Γιατί δεν κλαις;</span></em><br /><br />Γιατί έχω κι άλλες δουλειές<br /><br /><br /><em><span style="color: red;">-Που είναι ο βάλτος;</span></em><br /><br />Δίπλα στο περίπτερο της κυρίας Φωφώς, απέναντι από το ΙΚΑ.<br /><br /><em><span style="color: red;"></span></em></p><p style="margin-bottom: 12pt;"><em><span style="color: red;">-Ποιος και πού είναι ο δεσμοφύλακας;</span></em><br /><br />Είναι στη φυλακή. Πήγε να με μαζέψει αλλά του την έφερα! Έκανα ζαβολιά! Δεν έμαθα όνομα. Αν και ήθελα ήταν ωραίο παιδί.<br /> <!--[if !supportLineBreakNewLine]--><br /> <!--[endif]--></p> <p style="margin-bottom: 12pt;"><em><span style="color: red;">- Πού συναντάς μια εντελώς δική σου άβυσσο;</span></em><br /><br />Εκεί που είναι ο βάλτος. Δίπλα στο περίπτερο της κυρίας Φωφώς, απέναντι από το ΙΚΑ.<br /> <!--[if !supportLineBreakNewLine]--><br /> <!--[endif]--></p> <p style="margin-bottom: 12pt;"><em><span style="color: red;">- Περιφρονείς κάτι;</span></em><br /></p><p style="margin-bottom: 12pt;"> Τις μύγες.<o:p></o:p></p> <p><em><span style="color: red;">- Θα ερωτευόσουν για πάντα;</span></em><o:p></o:p></p> <p>Κάθε μέρα το κάνω.<o:p></o:p></p> <p><em><span style="color: red;">- Γιατί πουλιούνται τα «έργα τέχνης»;</span></em><o:p></o:p></p> <p>Γιατί δίνουν γλαδιόλες στις κηδείες;</p> <p><em><span style="color: red;">- Μήπως να αφαιρεθούν τα εισαγωγικά από την προηγούμενη ερώτηση;</span></em><o:p></o:p></p> <p>Όποιος δεν βαριέται ας τα βγάλει. Εγώ σνομπάρω.</p> <p><em><span style="color: red;" lang="EN-GB">- Do you remember revolution?</span></em><span style="" lang="EN-GB"><o:p></o:p></span></p> <p><span style="" lang="EN-US">How are you?<o:p></o:p></span></p> <p><em><span style="color: red;">- Θα ανέβαινες ένα βουνό αν το επέβαλε το ωροσκόπιό σου;</span></em><o:p></o:p></p> <p>Γιατί εσύ που κάνεις τον έξυπνο θα το ανέβαινες; Τι άνθρωπος…;</p> <p><em><span style="color: red;"><o:p> </o:p></span></em></p> <p><em><span style="color: red;">-Θα σκότωνες τον παππού σου, αν το τζάμι δεν έσπαγε απ' τον πάγο;<o:p></o:p></span></em></p> <p>Θα τον σκότωνα μόνο αν είχε ένα γαλάζιο στο βλέμμα που εκτινάσσεται στο άπειρο (Τι είπα πάλι ο καλλιτέχνης)….</p> <p><em><span style="color: red;"><span style=""> </span>- Θα μπορούσες να κλείσεις τα μάτια σου, αν η ζωή σου έστηνε καρτέρι;</span></em><o:p></o:p></p> <p>Φυσικά, μαλάκας είμαι. <o:p></o:p></p> <p><em><span style="color: red;">- Θα κυλούσε η πέτρα του θανάτου το πρωί, αν δεν κινδυνεύατε να τιμωρηθείτε απ’ το νόμο;</span></em><o:p></o:p></p> <p>Θα κυλούσε! Πέτρα που κυλά δεν χορταριάζει. Μάθε παιδί μου γράμματα και της πουτάνας το κοπέλι, πουτανάκι είναι και θέλει. Ξέρω κι άλλες παροιμίες.</p> <p><em><span style="color: red;">- Θα εξετάζατε το ενδεχόμενο να διανύσετε μετά τα μεσάνυχτα απ’ την αρχή μέχρι το τέλος την οδό Αχαρνών, αν γνωρίζατε ότι ποτέ δεν πρόκειται να σας συλλάβουν;</span></em><o:p></o:p></p> <p>Ζήτω η χούντα! Πρώτη φορά θα είναι; Δε γαμιέται;</p> <p><em><span style="color: red;">-Θα σκότωνες τον Μπους αν σου χάριζαν δέκα λαχταριστά εκλέρ;</span></em><o:p></o:p></p> <p>Μια <span style="" lang="EN-US">LACTA</span><span lang="EN-US"> </span>παρακαλώ και σκοτώνω και τη μάνα μου. </p> <p><em><span style="color: red;">-Θα μου έδειχνες τα σαπισμένα σου δόντια αν έβλεπες μέσα τους τ’ αστέρια;</span></em><o:p></o:p></p> <p>Αν δεν σιχαίνεσαι και πολύ περισσότερο αν δεν είχα φάει μαρούλι. Κολλάει στα δόντια.</p> <p><em><span style="color: red;">- Θα έπεφτες στο πηγάδι αν ήσουν θλιμμένος;</span></em><o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal">Για μαλάκα με πέρασες; Θα έβλεπα Λαζόπουλο. Τον παίρνω από τον Ελεύθερο Τύπο.</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6489193973192199148-4775185448750130210?l=elsasoureal.blogspot.com' alt='' /></div>Σάκης Ρεζίληςnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6489193973192199148.post-31175139723114192472008-04-13T00:03:00.001+03:002008-04-13T00:04:41.866+03:00<p style="text-align: justify;" class="MsoNormal">Το ποτήρι κολλάει στα χείλη. Το βλέμμα γίνεται δυνατό και μπορεί να σκοτώσει τους παρείσακτους. Φεύγει μια βρισιά μέσα από το στόμα μου. Ούτε που κατάλαβα πως. Κάτι ακούγεται. Σπασμένα γυαλιά. Ποτήρια είναι. Ανάβω τσιγάρο και κοιτάζω τα μάτια σου. Σήμερα μπορείς. Σήμερα δεν θα σου πω τίποτα. Κάτι ακούγεται. Σαν μουσική μου φαίνεται. Δεν ξέρω. Ποτέ δεν ήξερα. Εσύ το είπες. Δεν είναι μακρύς ο δρόμος και θα τον κάνω. Δε γαμιέται…Τι έχω να χάσω. Εκτός από μερικά βράδια αγρύπνιας τίποτα σημαντικό. Η καρέκλα στο πάτωμα. Το μπουφάν μου κι αυτό βρωμίζεται. Πολύ βρώμα εδώ μέσα ρε παιδάκι μου. Πάμε έξω; Δεν γουστάρω τον κόσμο. Θα σου το πω να το ξέρεις κι εσύ να δω πως θα με παίξεις. Αν είχα μαχαίρι να είσαι σίγουρη θα το είχα πετάξει έξω και θα είχα θερίσει δυο τρεις κώλους. Αλλά ατυχία, το ξέχασα. Έλα να καπνίσουμε. Δεν πιστεύω να φοβάσαι. Πάμε βόλτα στην Αλεξάνδρας; Να την κάνουμε δυο φορές, πάνω κάτω. Κάτι θα δούμε και θα μας αρέσει. Που θα πάει. Μια ζωή ρε παιδάκι μου. Μια ζωή ξεφτίλα και βρωμισμένα ουίσκια. Άσε σε μένα το μυαλό σου. Τα προσέχω κάτι τέτοια. Πάμε πάνω; Έχω ένα μικρό δωμάτιο. Αχούρι το λένε οι φίλοι μου και αρνούνται να πλησιάσουν. Πάμε; Οι δυο μας. Πάμε. Και τι θα καταλάβεις να σου πω για αγάπες; Πάμε; Δεν θα μιλάω. Πάμε.</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6489193973192199148-3117513972311419247?l=elsasoureal.blogspot.com' alt='' /></div>Σάκης Ρεζίληςnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6489193973192199148.post-21480371497065097912008-03-25T11:33:00.002+02:002008-03-25T11:35:19.574+02:00<p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Calibri;">ΓΥΝΑΙΚΑ : Κάπου μακριά υπάρχει κάτι που δεν βλέπω. Δεν το έχω δει ποτέ και ξέρω πως θα πεθάνω και δεν θα το έχω δει. Δυο μικρές πεταλούδες μου άγγιξαν μια μέρα τα μάγουλα και με φίλησαν. Δεν τις ξαναείδα ποτέ.<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Calibri;">ΑΝΤΡΑΣ : Βλέπω μια στάλα ουρανό από εδώ. Δεν μου μένει χώρος να δω περισσότερο. Δεν έχω το χρόνο. Βλέπω μια στάλα ουρανό. Κάπου υπάρχει αυτή η λευκή δέσμη φωτός αλλά δεν θα τη δω ποτέ. Δεν θα τη δω. <o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Calibri;">ΓΥΝΑΙΚΑ : Οι τοίχοι.<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Calibri;">ΑΝΤΡΑΣ : Τα παράθυρα.<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Calibri;">ΓΥΝΑΙΚΑ : Το κρεβάτι και ο καναπές….<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Calibri;">ΑΝΤΡΑΣ : Και οι κουρτίνες…<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Calibri;">ΓΥΝΑΙΚΑ : Και τα φλιτζάνια με τους καφέδες…<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Calibri;">ΑΝΤΡΑΣ : Και τα πεταμένα ρούχα στο πάτωμα…<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Calibri;">ΓΥΝΑΙΚΑ : Και μια κουβέρτα άδεια…<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Calibri;">ΑΝΤΡΑΣ : Και ένα τραγούδι που δεν το ακούει κανείς…<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Calibri;">ΓΥΝΑΙΚΑ : Και ένα πουλάκι στο μπαλκόνι…<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Calibri;">ΑΝΤΡΑΣ : Και ένα ποτό σε όμορφο ποτήρι…<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Calibri;">ΓΥΝΑΙΚΑ : Και ένα τσιγάρο…<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Calibri;">ΑΝΤΡΑΣ : Και ένα κραγιόν που έλιωσε…<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Calibri;">ΓΥΝΑΙΚΑ : Όλα…<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Calibri;">ΑΝΤΡΑΣ : Όλα…<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Calibri;">ΓΥΝΑΙΚΑ : Για μένα…<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Calibri;">ΑΝΤΡΑΣ : Για σένα…<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Calibri;"><o:p> </o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Calibri;">(Παύση)<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Calibri;"><o:p> </o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Calibri;">ΑΝΤΡΑΣ : Μια φορά κάποιος άνθρωπος έκανε ένα μεγάλο ταξίδι για να βρει την αγάπη του. Έμεινε έκθαμβος από τη λάμψη. Έκανε ένα μεγάλο ταξίδι. Μέρες και νύχτες έβλεπε στεριές και θάλασσες να περνάνε μπροστά από τα μάτια του. Άνθρωποι ξένοι και παιδιά χαμογελαστά και κάτι μορφές σαν αγγελούδια τον άγγιζαν. Περνούσαν από δίπλα του και άφηναν μια μικρή πνοή. Σαν βοήθεια ήταν για το ταξίδι. Μακρύ ταξίδι και ο προορισμός δεν είχε βάση μια στεριά. Στο τέλος έφτασε.<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Calibri;">ΓΥΝΑΙΚΑ : Έφτασε…<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Calibri;">ΑΝΤΡΑΣ : Έφτασε. Αλλά η αγάπη του δεν ήταν εκεί.<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Calibri;">ΓΥΝΑΙΚΑ : Δεν ήταν.<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Calibri;">ΑΝΤΡΑΣ : Η αγάπη έλειπε. Δεν ήταν εκεί. Δεν ήθελε να περιμένει. <o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Calibri;">ΓΥΝΑΙΚΑ : Έλειπε.<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Calibri;">ΑΝΤΡΑΣ : Έλειπε.<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Calibri;">ΓΥΝΑΙΚΑ : Σταμάτα.<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Calibri;">ΑΝΤΡΑΣ : Έλειπε. Μια φορά ήταν κάποιος άνθρωπος που έκανε ένα μεγάλο ταξίδι για να βρει την αγάπη του.<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Calibri;">ΓΥΝΑΙΚΑ : Και έλειπε. Σταμάτα! <o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Calibri;">ΑΝΤΡΑΣ : Μια φορά…<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Calibri;">ΓΥΝΑΙΚΑ : Σταμάτα! Φοβάμαι εδώ! <o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Calibri;">ΑΝΤΡΑΣ : (Γελάει) Δεν ξέρω. Δεν ήθελα ποτέ να ξέρω. Τι είναι για ώρες πεταμένο και κλαίει και τρομάζει να γαμάει πάντα την κουβέντα. Δεν ξέρω. Μπορείς να βγάλεις το σκασμό! <o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Calibri;">ΓΥΝΑΙΚΑ : Σταμάτα.<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Calibri;">ΑΝΤΡΑΣ : Δεν αντέχεις. Το ξέρω ότι δεν αντέχεις. Που είναι η δύναμη που σου έδωσαν τα αστέρια; Κάποτε υπήρχε ένας άνθρωπος που ταξίδεψε πολύ για να βρει την αγάπη του. Δεν τη βρήκε. Είχε φύγει.<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Calibri;">ΓΥΝΑΙΚΑ : Δεν σε φοβάμαι. Σε λατρεύω. Μπορείς να μου μιλάς όπως θες. Ξέσκισε, με τη γλώσσα σου τα σπλάχνα μου. Βγάλε τα νύχια σου και γάμησέ μου την ψυχή. Δεν μπορώ να μη σε βλέπω. Δεν μπορώ να μη σε νοιώθω. Δεν σε μπορώ.<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Calibri;">ΑΝΤΡΑΣ : Πέτα με. Πες μου να σκάσω και θα το κάνω. είναι τώρα που έρχονται όλα σε αυτό το μεθυσμένο κεφάλι και δεν με αφήνουν να κλείσω μάτι. Κάθε μέρα την ίδια ώρα. Την ίδια ηλίθια στιγμή, από κάπου, δεν ξέρω από πού, έρχεται και μπαίνει μέσα μου και με πονάει και θέλω να βογγήξω από τον πόνο αλλά το κρατάω. Δεν επιτρέπεται. Δεν γίνεται να φωνάξεις εδώ. Δεν πρέπει να βγάλεις κανένα συναίσθημα. Δεν έχεις το δικαίωμα. Κάθε μέρα την ίδια ώρα. Σαν κατάρα που κατατρώει τα σπλάχνα μου. Γάμησέ μου τη ζωή. Θα το αντέξω μόνο και μόνο επειδή θα το κάνεις εσύ. Κάθε μέρα τη ίδια ώρα. </span>Τώρα είναι η ώρα. Οι αναβολές είναι για τους ηλίθιους. Στάσου μπροστά και μίλα. Το ξέρω πως είναι δύσκολο και οι λέξεις θα κολλάνε, αλλά πρέπει. Τώρα. Πρέπει. Κοίταξε τη μούρη σου στον καθρέφτη. Κοίτα και πες μου τι βλέπεις. Είσαι εσύ; Τώρα. Πάρε τσιγάρο και πες μου. Είσαι εσύ; Σε αναγνωρίζεις; Ξέρεις τι είναι αυτό το δωμάτιο; Μια ζωή. Ολόκληρη. Μια ζωή χαμένη σε τέσσερις τοίχους και ένα παράθυρο. Βάσανο το παράθυρο. Ξέρεις τι είναι να κοιτάζεις τους γείτονες, τις ζωές τους, γιατί δεν έχεις δικούς σου να δεις. Τώρα είναι η ώρα. Ένας καναπές, μια λάμπα και ένα γραφείο είναι η μόνη σου περιουσία κι αυτή λειψή. Τώρα. Το τηλέφωνο έχει σταματήσει να χτυπάει. Μπορεί να το έσπασα και να μην το θυμάμαι. Ο δρόμος δεν βγάζει ποτέ ανθρώπους από εδώ. Είναι σαν καταραμένο αυτό το μέρος και έπεσε σε μένα ο κλήρος να το φροντίζω. Και το φρόντισα όλη μου τη ζωή. Μια ζωή…τι ζωή…; Για ποια ζωή μου μιλάς; Η ζωή είναι προνόμιο άλλων, όχι για μας. Εμείς έχουμε το δωμάτιο. Κοίτα γύρω σου και πες μου τι βλέπεις. Το δωμάτιο έγινε η ζωή μας κι αυτό γιατί δεν τολμήσαμε να βγούμε απ’αυτό. Από μικρός μεγάλωνα με ένα φόβο. Μην κάνεις λάθος…μην κάνεις λ ά θ ο ς…Και δεν έκανα. Δεν έκανα κανένα λάθος. Δεν έχω να θυμάμαι κανένα λάθος. Ξέρεις τι είναι να μην έχεις να θυμάσαι; Οι κουρτίνες στο δωμάτιο ήταν πάντα κλειστές. Μη μας βλέπουν οι γείτονες. Λες και κάναμε μασωνίες μέσα και δεν έπρεπε να μας δει κανείς. Μια φορά διανοήθηκα να τραβήξω την κουρτίνα λίγο και μαζεύτηκαν όλοι να δουν. Έχω τρία μολύβια μέσα σε αυτό το δωμάτιο. Δεν γράφει κανένα. Αρνούνται. Το βράδυ, παίζει μια απαλή μουσική και ένα αμυδρό κόκκινο φωτίζει το ταβάνι του δωματίου. Δεν είμαι ποτέ μόνος το βράδυ. Φτιάχνω ανθρώπους και τους μιλάω, τους ερωτεύομαι και αγαπάω κάτι σκιές που δεν υπάρχουν. Δεν μπορεί να τις δει κανείς, μόνο εγώ. Οι άλλοι λένε πως είμαι ζαβό, αλλά δεν είμαι. Απλά ζω στο δωμάτιο. Εδώ μέσα η Δευτέρα ξημερώνει από την Κυριακή και ξανά Δευτέρα και ξανά Δευτέρα και ξανά…Τώρα είναι η ώρα. Κάνω μπάνιο κάθε μέρα και αγγίζω τα χέρια μου, τα πόδια μου, το κεφάλι μου, για να μην ξεχνάω ότι υπάρχω. Έφηβος, ανά τους αιώνες. Αρνούμαι να μεγαλώσω για να μη θυμηθώ πως. Και πότε. Καπνίζω το ένα τσιγάρο μετά το άλλο χωρίς κανένα λόγο. Αλλά ξέχασα, ζω στο δωμάτιο και εδώ μέσα δεν υπάρχουν λόγοι. Ο παραμικρός ήχος μπορεί να μου θυμίσει ζωή και να με κάνει να πιω μέχρι αηδίας. Η παραμικρή κίνηση. Κάθομαι και χαζεύω τις γάτες. Κι αν κάποια στιγμή μια απ’αυτές με κοιτάξει χαίρομαι σαν μικρό παιδί και θέλω να την κάνω φίλη μου. Φίλη μου για μια ζωή. Κι αν μου πεθάνει θα κλαίω. Ερωτεύτηκα. Πόνεσα. Μίσησα. Έχουν ποτίσει οι τοίχοι από γέλια, φωνές, κλάματα. Όλα σιωπηλά. Σσσς…Μην ακουστεί το παραμικρό συναίσθημα. Σσσς….Μπορείς να γελάσεις, αλλά από μέσα σου, μπορείς να κλάψεις, αλλά από μέσα σου, μπορείς να φωνάξεις, αλλά από μέσα σου. Κι όταν το από μέσα βγει. Θα γίνει βουνό. Θα γίνει ποτάμι. Θα γίνει καταιγίδα και κεραυνός και θα διαλύσει τους τοίχους, τον καναπέ και τη λάμπα και δεν θα υπάρχει πια δωμάτιο και τότε θα είμαι γυμνός. Τώρα είναι η ώρα. Σαν μια μάζα ανθρώπων, που η κραυγή τους ξεκινάει σιωπηλά σαν λειτουργία το Πάσχα και γίνεται…και γίνεται κύμα και σε παρασύρει. Τώρα είναι η ώρα. Τώρα που οι τοίχοι άρχισαν να ξεφτίζουν. Τώρα που το δωμάτιο βαριανασαίνει. Τώρα που έχει ήλιο έξω. Κοίταξε λίγο τον καθρέφτη. Τι βλέπεις; Έχει είδωλο; Τώρα είναι η ώρα…</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal">ΓΥΝΑΙΚΑ : Δεν το ήξερα. Συγνώμη…δεν το ήξερα. Δεν…κοίτα τα μάτια μου…</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal">ΑΝΤΡΑΣ : Δεν μπορώ.</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal">ΓΥΝΑΙΚΑ : Κοίτα τα μάτια μου…</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal">ΑΝΤΡΑΣ : Δεν μπορώ…</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal">ΓΥΝΑΙΚΑ : Δεν κλαίνε. Είναι τόσο χαρούμενα, που μπορούν να σε σκοτώσουν. Δεν κλαίνε τα μάτια μου. Κοίτα. Μια στιγμούλα κοίτα. Αν ήταν τώρα να πω την αλήθεια δεν θα σταματούσα. Δεν θα μπορούσα να σταματήσω. Δεν θα μπορούσα να σταματήσω. Δεν θα μπορούσα. Μόνο τώρα μπορώ. Δεν ήξερα. Συγνώμη δεν ήξερα. Δεν ήξερα συγνώμη.</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal">ΑΝΤΡΑΣ : Δεν μπορώ.</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p><div style="text-align: justify;"> </div><div style="text-align: justify;"> </div><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal">(Όση ώρα η Γυναίκα λέει το μονόλογο ο άντρας συνεχίζει το «Δεν μπορώ» χαμηλόφωνα)<o:p></o:p></p><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><br /><o:p></o:p></p><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><o:p></o:p>ΓΥΝΑΙΚΑ : Κοίτα με λίγο. Κοίτα με. Λίγο. Δεν σου ζητάω να με λατρέψεις. Δεν σου ζητάω να με φιλάς στο στόμα. Δεν θέλω το κορμί σου. Δεν σου ζητάω. Μόνο μια στιγμή να με κοιτάξεις στα μάτια. Κοίτα με. Ήμουν γυμνή σε κάποιο κρεβάτι και ένα σώμα δεν έλεγε να ξεκολλήσει από πάνω μου. Το έσπρωχνα να πέσει στο πάτωμα. Δεν φορούσα τίποτα. Το στήθος μου άγγιζε ένα σώμα παγωμένο και νομίζω νεκρό. Ήμουν τελείως γυμνή. Ξέρεις, λένε πως ο άνθρωπος <span style=""> </span>αγαπάει. Ο άνθρωπος αγαπάει. Κοίτα με. Μένει μια μόνο κραυγή να βγάλω για να σε κάνω να γυρίσεις στο μέρος μου. Πάρε με από εδώ. Δεν αντέχω να είμαι εδώ. Φοβάμαι τη νύχτα που θα έρθει και τα χέρια που θα αγγίξω και θα πρέπει να τα φιλήσω και να τα χώσω βαθιά μέσα μου μήπως και τα αγαπήσω. Φοβάμαι το ποτό που θα πιω και είμαι μόνη. Μόνη, ακούς, τι σου λέω; Μόνη. Πάνω σε μια καρέκλα δεμένη, μόνη, να μην μπορώ να κουνήσω τα πόδια μου, τα χέρια μου, τα μάτια μου, το μυαλό μου. Μόνη. Δεμένη. Θα ανοίγω μόνο τα πόδια μου και δεν θα βλέπει κανείς ψυχή. Δεν θα μπορεί να δει κανείς μέσα μου. Θα γαμάω την κουβέντα για να μην πω την αλήθεια. Θα γαμιέμαι μόνο με ένα σώμα κρύο και μάλλον πεθαμένο. Δεν θέλω να είμαι μόνη. Δεν σου το έχω πει ποτέ αλλά…Όχι! Ούτε τώρα πρέπει να σου το πω. Δεν πρέπει. Δεν θέλω. Θέλω. Αλλά πως; Πώς να σου πω, την αλήθεια αφού κι αυτή μπορεί να είναι ψεύτικη; Τι να σου πω να πιστέψεις αφού τα μάτια μου δακρύζουν αλλού; Τι να σου κάνω να με πιστέψεις. Κάποτε άκουσα μια αντρική φωνή να λέει το όνομά μου και χάρηκα. Νόμιζα πως από κάπου ήρθες να με πάρεις και να ταξιδέψουμε και να σου πω τα τραγούδια μου και να σου δώσω τα φιλιά μου, αλλά η φωνή δεν ήταν τίποτα άλλο από ένα μικρό κασετόφωνο που μου μιλούσε τα βράδια. Δεν ήσουν εσύ. Εσύ. Δεν ήσουν. Και πάλι ξάπλωσα στο κρεβάτι και δόθηκα ολόκληρη σαν πηγή σε κάποιον και πέρασε η νύχτα μου και δεν σε ξέχασα, αλλά δεν ήθελα και να σε θυμηθώ δεν θέλω να σε θυμάμαι. Συγνώμη…<span style="font-family:Calibri;"><o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6489193973192199148-2148037149706509791?l=elsasoureal.blogspot.com' alt='' /></div>Σάκης Ρεζίληςnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6489193973192199148.post-6085350074288382522008-03-20T12:34:00.000+02:002008-03-20T12:36:15.813+02:00<p class="MsoNormal"><span style="font-family: Calibri;">Μια βραδιά. Σαν βάρδια πλοίου. Σαν έργο αναγκαστικό που όλο γυρίζει να σου θυμίσει κάτι. Μια βραδιά. Το μπαρ γεμάτο και τα μπουκάλια να αδειάζουν το ένα μετά το άλλο. Θα πιω να μεθύσω και θα χαθώ μέσα στους καπνούς. Μια βραδιά. Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο. Απλά μια βραδιά. Σαν έρωτας είναι που τον κόψανε άδικα πριν κάνει το τελευταίο του βήμα. Η μουσική απαλή και το μισοσκόταδο δεν με αφήνει να δω καθαρά. Με κοιτάζουν. Βλέπουν μάλλον τον πόνο. Μπορούν να τον δουν. Η αγάπη μου η άδικη δίπλα να μου κρατάει το χέρι και να μου δίνει κουράγιο για λόγο που δεν ξέρει και είμαι σίγουρος ότι δεν θα ήθελε να μάθει ποτέ. Απαλό φιλί και μια σταγόνα ουίσκι να μου λερώνει το πουκάμισο. Ένα μάτι να κλείνει κι ένα να ανοίγει και ο λόγος μου συμβόλαιο. Μένω και παραμένω σιωπηλός στο μπαρ. Λιώνει η νύχτα έξω και βλέπω το πρώτο φως της μέρας μακριά από το πρώτο φως που ξημερώνει αλλού. Δεν είναι το ίδιο. Συνεχίζω να πίνω μέχρι να γίνω στουπί και να μη βλέπω μπροστά μου. Απλή συνήθεια είναι. Σήμερα δεν σου μίλησα. Σήμερα δεν την έζησα τη μέρα. Είναι απαλό το χέρι σου. Είναι δροσερό. Είναι όμορφα τα μάτια σου, φέγγουν, βλέπω αγάπη μέσα τους. Είναι όμορφα τα μαλλιά σου, χρυσά. Με αγγίζουν. Είναι σαν χρυσάφι που βρίσκεται πάνω σε σκουπίδια και ξεχωρίζει. Βλέπω αγάπη. Βλέπω…Δεν βλέπω μπροστά μου από το μεθύσι. Δεν θέλω να δω. Μακάρι να μπορούσα να σε λατρέψω. Μακάρι να μπορούσα να σε δω σαν αγάπη. Μακάρι να είχα τη δύναμη να το κάνω. Δν μπορώ όμως. Δεν ήρθες στο χρόνο. Μπορείς να φύγεις για να προστατευθείς. Δεν είμαι για σένα. Μέθυσος, ξενύχτης, ηλίθιος, ερωτευμένος. Δεν είμαι για σένα. Βρες το χρυσάφι στο κέντρο της γης. Βρες τη δύναμη να φύγεις. Βλέπω στο μπαρ, τα χρυσά μαλλιά να μου μιλάνε και θέλω να φωνάξω, να κλάψω και να μην βγω ποτέ από την τρύπα μου. Δεν…δεν είμαι για σένα. Μια καρδιά που ανήκει αλλού, που χαρστηκε πριν αιώνες και τώρα σιγοσβήνει σε άλλη αγκαλιά. Δεν…δεν μπορώ άλλο. Δεν θέλω άλλο. Μείνε μακριά μου. Μην έρθεις ξανά στο μπαρ. Μην έρθεις. Εγώ έκανα ένα ταξίδι να βρω τη ζωή μου και τη βρήκα. Δεν θα τη χαραμίσω για ένα γλυκό φιλί δικό σου. Δεν θα την πετάξω. Δεν ζω εδώ πια. Μπορεί να με βλέπεις και με ξέρεις και να σου πειράζω το λαιμό και να σου λέω τις φιλοσοφίες μου και να είμαστε κάτω από το πάπλωμα αγκαλιά και να με φιλάς και να μου δίνεσαι και να προσπαθώ να σε θέλω και να σου λέω ότι είναι μια ζωή παράξενη και να σου λέω αστεία για να περνάς καλά και να σε κρατάω και να με κρατάς και να με φιλάς και να νοιώθω ότι νοιώθεις αλλά να μη νοιώθεις ότι δεν νοιώθω και να μου λες για ταξίδια και γέλια και έρωτας που θα κάνουμε μαζί και να ξέρω ότι μαζί δεν θα ταξιδέψουμε ποτέ. Εγώ ταξιδεύω μόνος και πάω κάπου που δεν πρέπει να πάω. Μείνε μακριά μου. Δεν αντέχω άλλο. Δεν μπορώ. Μη μου κρατάς τα χέρια, μη με φιλάς, μη μου ζητάς να κάνουμε έρωτα στις τρεις το πρωί. Σταμάτα να με κοιτάζεις σαν να είμαι θαύμα, μη μου δίνεις ζωή αν δεν θες να σου κλέψω τα πάντα και να φύγω. Δεν χρειάζεται να μου λες για σένα, μη με κοιτάς. Εγώ έχω κάνει ταξίδι και το έκανα μόνος. Μόνος! Και βρήκα τη ζωή. Δεν αντέχω χωρίς ζωή. Δεν μπορώ. Δεν την έχω και ξέρω πως πονάω. Μη μου μιλάς, εσύ, για τα μικρά μας μυστικά και μη μου δείχνεις αγάπη. Μη μου δείχνεις αγάπη. Δεν αντέχω να μου δείχνεις αγάπη. Θέλω να φύγω και δεν έχω φτερά. Μου τα έκοψαν στη γέννα. Θέλω να καταστρέψω και δεν έχω τη δύναμη. Μη μου ζητάς. Δεν θα κάνουμε ποτέ μαζί το ταξίδι. Το κάνω με άλλη. Κάπου μακριά και δεν σε αφήνω να μπεις. Δεν θα σε αφήσω ποτέ. Είναι αλλού η ζωή. Και την έδωσα και δεν θα τη ζητήσω πίσω. Δεν θα κλάψω για σένα ποτέ. Είναι αλλού η ζωή. Δεν θα την έχω ποτέ αλλά είναι αλλού. Ξημέρωσε…έλα να σε πάρω μια αγκαλιά. Ξημέρωσε. Ας βγούμε από το μπαρ. Δεν βλέπω μπροστά μου να το ξέρεις…θα με κουβαλάς πάλι. Που αφήσαμε το αμάξι; Στάσου να πάρω μια μπύρα για το δρόμο. Έτσι, μήπως διψάσουμε.<o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6489193973192199148-608535007428838252?l=elsasoureal.blogspot.com' alt='' /></div>Σάκης Ρεζίληςnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6489193973192199148.post-32838851798105149072008-03-16T20:24:00.002+02:002008-03-16T20:27:33.295+02:00<p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family: Calibri;">Γυρίζει το δωμάτ</span><span style="font-family: Calibri;">ιο. Οι τοίχοι. Όλα. Γυρίζουν. Στάσου. Μια στιγμή στάσου και μετά φύγε. Δακρύζουν τα κάδρα, το κρεβάτι τρέμει. Εκεί που κρεμούσες τα ρούχα σου υπάρχουν μόνο δύο μικρά τέρατα να μου θυμίζουν τη ύπαρξή σου. Μια στιγμή στάσου. Μια στιγμή. Το άρωμα που φύλαγα καλά στο συρτάρι μου έχει αρχίσει </span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Vqs8f9lqo5k/R91mReqa4JI/AAAAAAAAAH0/W7BMDQjHtU4/s1600-h/foto_edward_weston4.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Vqs8f9lqo5k/R91mReqa4JI/AAAAAAAAAH0/W7BMDQjHtU4/s200/foto_edward_weston4.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5178407597020733586" border="0" /></a><span style="font-family: Calibri;">να ξεθυμαίνει. Το δικό σου άρωμα. Τα μαλλιά, τα νύχια, οι φλέβες του λαιμού σου, τα πόδια σου, το στήθος σου. Χάνονται. Σβήνουν. Τα κάδρα…Μια φωτογραφία που βγάλαμε αγκαλιά δεν υπάρχει. Κάπου</span><span style="font-family: Calibri;"> τ</span><span style="font-family: Calibri;">ην πήρε ο άνεμος και την ψάχνω τώρα, χρόνια. Χρόνια. Μια στιγμή στάσου. Μια στιγμή, για ένα τσιγάρο και φύγε. Γυρίζει. Μια στιγμή. Κάπου είχα κρύψει ένα μπουκάλι, εδώ, πίσω από τα βιβλία μου. Δεν το βρίσκω. Ένα μπουκάλι θλίψη και υπομονή. Ζήτα μου να μην πιω. Ζήτα το να το κάνω. Θα καπνίσ</span><span style="font-family: Calibri;">ω. Τρεμοπαίζει το φως και νομίζω πως λυπάται κι αυτό. Το πρωί σήκωσα τα σκεπάσματα και βρήκα από κάτω ένα ξένο σώμα. Τρόμος. Θυμάσαι; Σου είχα μιλήσει για ζωή. Για ποια ζωή; Για τι ζωή; Πάντα κολλούν επ</span><span style="font-family: Calibri;">άνω μου όσα μισώ και σιχαίνομαι και φεύγουν, φεύγουν ακούς; Φεύγουν αυτά </span><span style="font-family: Calibri;">που θέλω. Αυτά που αγαπάω φεύγουν. Και μένω μόνος με αν ξένο σώμα, άγνωστο. Δεν με γνωρίζω πια. Δεν υπάρχω πια. Μένω σε ένα κέντρο που όλα περνούν γύρω μου και δεν με αγγίζουν. Μόνο κάποιες στιγμές ακούω κάποιους θορύβους ή βλέπω κάποιες λάμψεις που κι αυτές σβήνουν σαν το πρόσωπό σου, σαν τα μάτια σου. Σβήνουν και μαζί τους κάθε ελπίδα ύπαρξης. Μόνος. Αγκαλιά με ένα μπουκάλι τζ</span><span style="font-family: Calibri;">ιν, να πίνω και να σφαδάζω από τον πόνο. Δεν μιλάω. Δεν μίλησα ποτέ. Δεν είχα το κουράγιο. Θα με καταστρέψω για να ζήσω πιο πολύ. Για λίγο. Δώσ’μου φωτιά. Δώσε. Άκουσε με. Κλείσε τα ματάκια σου. Όνειρό μου, κλείσε τα μάτια. Ξάπλωσε στο δικό σου κρεβάτι, κοίτα τους δικούς σου τοίχους, αγάπα τους δικούς σου εφιάλτες. Ξένα χάρια πιάνουν τα χέρια μου. Ζαλίζομαι. Γυρίζει το δωμάτιο. Μη φεύγεις ακόμη. Μείνε για λίγο. Το λέω και θα το λέω όσο ζω. Μη φύγεις. Μείνε για λίγο πάνω σ’αυτό το στρώμα κι ας κάνουμε έρωτα για μια τελευταία φορά. Να με κοιτάς στα μάτια όμως. Θέλω να θυμάμαι. Να θυμάμαι τα μάτια και το λαιμό, και την πλάτη και τα χέρια και τα μαλλιά και το μέτωπο που ιδρώνει πάνω μου. Πάρε αυτό το λευκό μαντίλι. Κράτησε το. Δικό σου. Σκούπισε τον ιδρώτα σου. Δι</span><span style="font-family: Calibri;">κό σου. Για μια φορά. Τελευταία. Μείνε. Άκου. Άκου πως φυσάει ο αέρας και πως κλαίει η βροχή. Κοίτα πως τα δέντρα γίνονται φράχτες και οι πέτρες τοίχοι, να μην περάσεις. Η πόρτα μου δεν λέει να ανοίξει. Φοβάται την είσοδο κάποιου ξένου. Κάποιας άλλης φωνής. Κάποιων άλλων ματιών. Που δεν θα δακρύζουν, δεν θα γελάνε, δεν θα μου κάνουν γκριμάτσες. Η πόρτα μου φοβάται. Μείνε. Έλα να κάνουμε μαζί σχέδια. Μαζί; Αστεία. Λέω αστεία. Μαζί; Σχέδια; Αστεία. Λέω αστεία. Μόνο λέξεις μαζί. Μόνο όνειρα </span><span style="font-family: Calibri;">μαζί. Μόνο σκέψεις μαζί, αλλά όχι ζωή. Όχι χέρια ακουμπισμένα στην ίδια κουπαστή πλοίου, όχι μάτια στο ίδιο θεωρείο θεάτρου, όχι πόνοι και καημοί και γέλια και τραγούδια και πλήξη και φόβο και αγάπη και έρωτα και ενθουσιασμό και απογοήτευση και γέλια και δάκρυ και βαρεμάρα και ταξίδια και καφέδες και ποτά και τσιγάρα και βόλτες και μουσικές και παιχνίδια. Αυτά όχι μαζί. Αυτά με ξένα σώματα και αποτρόπαιες αυταπάτες. Ζω. Ναι, τώρα ζω. Είμαι μέσα στο πλήθος ίδιος. Όμοιος με γουρούνι. Φορά</span><span style="font-family: Calibri;">ω στολή. Έχω κι εγώ ότι κι οι άλλοι. Είμαι ένας δειλός. Είμαι ένας μαλάκας. Δεν είμαι δυνατός. Δεν έχω τη δύναμη να σου μιλήσω. Δεν έχω τη δύναμη να σε ξεχάσω κι ας πρέπει. Δεν έχω τα αρχίδια να σου καταστρέψω τη ζωή. Δεν έχω τα αρχίδια να σου κλέψω το παραμικρό αίσθημα. Τώρα έχω ότι και οι άλλοι. Έχω μια καληνύχτα και μια κραυγή να μου κουφαίνει τα αυτιά. Έχω μαύρο στα μάτια μου και σπάε</span><span style="font-family: Calibri;">ι την ηρεμία μου. Δεν είμαι τυφλός απλά δεν βλέπω. Δεν είμαι κουφός, απλά δεν ακούω. Δεν ακούω. Δεν θέλω να βλέπω αν δεν βλέπω εσένα. Δεν θέλω να ακούω αν δεν ακούω εσένα. Δεν θέλω να ξημερώνει αν δεν είμαι πλάι σου. Δεν θέλω να νυχτώνει αν δεν μας βρίσκει αγκαλιά στο κρεβάτι η νύχτα. Δεν θέλω να έχω σώμα αν δεν είναι δίπλα στο δικό μου. Δεν έχω άνθρωπο. Δεν έχω. Έχω ένα ξένο σώμα που χαϊδεύει τα χέρια μου, τα μαλλιά μου, τα μάγουλά μου αλλά δεν μπορεί, δεν ξέρει να χαϊδεύει το μυαλό μου. Και μένει εκεί. Χωρίς χάδι. Χωρίς συμπόνια. Μείνε. Για λίγο ακόμη, μείνε. Ένα τσιγάρο. Κάπου έχω κρύψει ένα μπουκάλι. Το δωμάτιο γυρίζει. Γυρίζει. Για μια στιγμή στάσου….<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family: Calibri;"><o:p> </o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> <br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6489193973192199148-3283885179810514907?l=elsasoureal.blogspot.com' alt='' /></div>Σάκης Ρεζίληςnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6489193973192199148.post-70045657293083772742008-03-12T17:15:00.002+02:002008-03-12T17:18:49.465+02:00<p class="MsoNormal"><span style="font-family: Calibri;">Θα σου δώσω λίγο παραπάνω. Λίγο. Πρόσεξε. Υπάρχει δίπλα μας γκρεμός. Δίπλα μας. Μια κουρτίνα που ανεμίζει, ένας καναπές, κι ένας πίνακας με μια γυμνή που μου θυμίζει. Δεν υπάρχω εγώ στο σκηνικό. Είμαι κάπου έξω. Δεν θυμάμαι να πέρασα ποτέ από εδώ. Δεν υπάρχω. Στα όρια της πλατείας μια μικρή πέτρα σιγοκλαίει και μιλάει με λόγια παράλογα και δύστροπα την απουσία σου. Εγώ δεν υπάρχω. Δεν είμαι εκεί. Ακούω περιγραφές και ζω από τις περιγραφές. Μιλούσα. Έλεγα λάθη. Τα πλήγωνα. Θέλω να πάμε μια βόλτα. Κάπου. Δεν θα σου πω από τώρα που. Κάπου. Μια βόλτα. Μιλάω. Δεν έχω λόγια και μιλάω με φθόγγους. Δεν καταλαβαίνεις αλλά συνεχίζεις να με ακούς. Μην κλαις. Κλαις, το βλέπω. Θα αυξήσω τη δόση της μοναξιάς μου μόνο και μόνο για λίγα δευτερόλεπτά μαζί σου. Δεν σε γνωρίζω. Δεν σε συνάντησα ποτέ. Μόνο σε άγγιξα κάτω από ένα τραπέζι αλλά φοβήθηκα να σε δω στα μάτια. Τα μάτια. Τελικά δεν λένε τίποτα. Ούτε μια αλήθεια. Τίποτα. Τα μάτια, τίποτα. Τίποτα τα μάτια. Ούτε μια αλήθεια. Θέλω να μάθω αλλά φοβάμαι. Θέλω να κλάψω αλλά δεν μπορώ. Θέλω εσένα αλλά έχω μια άλλη που τρώει από τις σάρκες μου και το μυαλό μου. Μου τρώει το χρόνο που σε σκέφτομαι. Πρέπει να κάνω έρωτα μαζί της. Πρέπει να μιλάω με αυτή γιατί με σένα απαγορεύεται. Δεν μας το επιτρέπουν. Πρέπει να σε έχω αλλά έχω μια άλλη μικρή τίγρη που με σκοτώνει κάθε μέρα και με πληγώνει και με βασανίζει και μου μιλάει και θέλει να με αγαπάει και θέλει να με κλείνει σε χρυσή φυλακή και θέλει να μου επιβάλει τον έρωτά της και θέλει να μου πάρει το μυαλό και να μου το κάνει θρύψαλά κι εγώ αγαπάω εσένα και ματώνω με μια άλλη και πεθαίνω. Και της μιλάω και της μιλάω και την αγγίζω και την αγαπάω με το ζόρι και ξαπλώνω μαζί της εκεί που πρέπει να ξαπλώνεις εσύ και την αγαπάω με το ζόρι γιατί με σένα δεν επιτρέπεται. Μη φοβάσαι. Μη φοβάσαι. Αν φοβηθείς, εγώ είμαι καταδικασμένος. Κι εσύ είσαι χαμένη εδώ και μέρες και δεν σου έχω μιλήσει και από την τελευταία φορά που σε είδα έχουν περάσει χρόνια και αιώνες και σου γράφω. Σου λέω τραγουδάκια με στίχους απλούς και σου μιλάω όταν κοιμάμαι δίπλα σε ένα πτώμα και δεν το θέλω αλλά πρέπει και δεν σταματάω να κοιτάζω μια ξεχασμένη φωτογραφία που τη βγάλαμε μαζί κι έβλεπα τα μάτια σου να κοιτάζουν το φακό αλλά δεν τον κοιτούσες. Κοιτούσες εμένα. Μόνο εμένα. Κι εγώ τώρα κοιτάζω μια άλλη μια γριά μια πεθαμένη μια που δεν θέλω και δεν σταματάω να την κοιτάζω για να μπορέσω να την αγαπήσω αλλά δεν μπορώ γιατί θέλω εσένα αλλά είπαμε με σένα απαγορεύεται, δεν επιτρέπεται δεν το θέλει κανείς αλλά τι να κάνω που γεννήθηκα άνθρωπος και θέλω και νοιώθω και επιθυμώ και μιλάω και μυρίζω όπως όλοι οι άλλοι αλλά δεν είμαι ίδιος. Εγώ σου λέω αστεία και γελάς και πεθαίνεις και πίνουμε ποτά και θολώνεις και μου λες ότι με αγαπάς και μένω για λίγο ακόμη μαζί σου γιατί δεν μπορώ, δεν μπορώ να φύγω και παραληρώ και παραληρώ και μεθάω εγώ περισσότερο και μου λες μην πίνεις και δεν πίνω και μου λες να σε αγαπάω και σε αγαπάω και μου λες τι να κάνω και σου λέω ναι, μόνο σε σένα. Μόνο για σένα κάνω το χαζό. Δεν καταλαβαίνω. Μένω με ένα πτώμα. Μια γριά. Εσύ δεν μπορείς να είσαι εδώ. Είναι μακριά ο παράδεισος αγάπη μου και που θα τον φτάσουμε και που θα τον βρούμε; Δε θα σου πω για τα πρωινά που ξημερώνουν μεσάνυχτα δεν θα σου πω για τα μικρά όνειρα και τις μεγάλες κουβέντες. Δεν τα αντέχεις αυτά και θα με ρωτήσεις αν είναι αλήθεια και δεν θέλω να σου πω ότι είναι και δεν θέλω να σε πείσω αλλά θέλω να χώσω τα δόντια μου βαθιά στο δέρμα σου και να σε κρατήσω έτσι μέσα στον πόνο και να μην μπορεί κανείς να σε πάρει. Δεν θα σε πάρει. Μπορείς να ξυπνάς όπου θέλεις, να μιλάς με όποιον θέλεις να κοιμάσαι με όποιον θέλεις να κάνεις έρωτα με όποιον θέλεις να φιλάς όποιον θέλεις, αλλά να ξέρεις πως μαζί μου θα ξυπνάς το πρωί, μαζί μου θα πληγώνεσαι, μαζί μου θα κλαις, μαζί μου θα γελάς, μαζί μου, μαζί μου θα ζεις, μαζί μου θα αγαπάς, εμένα θα ερωτεύεσαι, κι ας είμαι άλλος κι ας μην έχω το όνομά μου, θα είμαι μέσα σου πάντα, στο μυαλό σου στην καρδιά σου, στα χέρια σου , στα νύχια σου, στα μαλλιά σου παντού. Και θα υπάρχω γιατί θέλεις και θα ξυπνάμε σε διαφορετικά στρώματα και διαφορετικές αγκαλιές αλλά σε μένα θα λες καλημέρα και στη δική μου αγκαλιά θα φοβάσαι. Κι αν πέφτεις κάποιες νύστες στο κενό χωρίς δίχτυ ασφαλείας εγώ θα είμαι από κάτω και θα σε περιμένω να μην χτυπήσεις και να ξέρεις θα έρθω να σε βρω να κοιμάσαι και θα σου κλέψω τα όνειρα γιατί μου ανήκουν. Μου ανήκουν. Είναι δικά μας. Έχω κι εγώ μερίδιο σε αυτή τη ζωή. Είναι δική μας. Εγώ σου παρέδωσα τη δική μου και σου είπα να την κάνεις ότι θέλεις. Τώρα είναι η σειρά σου. Θέλω, φοβάμαι και ακούω μουσική και πληγώνομαι και φοβάμαι και θέλω και τρομάζω και σου ξαναλέω την αλήθεια και μου λες ότι το ίδιο νοιώθεις και μου λες να μη φοβάμαι και σου λέω…..<o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6489193973192199148-7004565729308377274?l=elsasoureal.blogspot.com' alt='' /></div>Σάκης Ρεζίληςnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6489193973192199148.post-9250594847432748892008-03-11T13:16:00.012+02:002010-04-28T15:33:29.079+03:00<div align="center"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_eMwmFFH1Odk/R9aFScGoqII/AAAAAAAAADo/H0tj3GiTVNI/s1600-h/430px-AndreBreton.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5176471373537126530" style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center;" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_eMwmFFH1Odk/R9aFScGoqII/AAAAAAAAADo/H0tj3GiTVNI/s400/430px-AndreBreton.jpg" border="0" /></a><strong><strong>Αndre Breton(1896-1966):</strong></strong><br /><br />Επιμένω να διευκρινισω ότι, κατά τη γνώμη μου, πρέπει να<br />δυσπιστούμε για τη λατρεία ανθρώπων, όσο μεγάλοι κι αν φαίνονται πως είναι.<br /><blockquote><blockquote><p>Έχω μια γνώση πάρα πολύ ασταθή για την συνέχεια της ζωής ώστε να<br />θεωρήσω σαν καλύτερες στιγμές μου τις στιγμές κατάθλιψης, νωχέλειας. Θέλω να σιωπά κανείς, όταν παύει να συναισθάνεται. Και να καταλάβετε ότι δεν κατηγορώ<br />την έλλειψη πρωτοτυπίας για την έλλειψη πρωτοτυπίας. Λέγω μόνο πως δεν καταγράφω<br />τις μηδαμινές στιγμές της ζωής μου, ότι εκ μέρους κάθε ανθρώπου είναι ανάξιο να αποκρυσταλλώνει<br />εκείνες που του μοιάζουν τέτοιες.<br /></p></blockquote><blockquote><p>Η δύστροπη μανία που συνιστάται στο να ανάγεται το άγνωστο στο γνωστό, σ’αυτό<br />που είναι δυνατό να ταξινομηθεί, λικνίζει τα μυαλά.<br /></p></blockquote><blockquote>Δεν μπορώ να καταλάβω πως στο δρόμo της επανάστασης μπορεί να<br />υπάρχει δεξιά και αριστερά.<br /></blockquote><blockquote><p>Πιστεύω στη μελλοντική λύση αυτών των δύο καταστάσεων, κατ’επίφαση τόσο<br />αντιφατικών, που είναι το όνειρο και η πραγματικότητα, σ’ένα είδος απόλυτης<br />πραγματικότητας (surrealite), υπερπραγματικότητας, αν μπορεί κανείς να πει κάτι<br />τέτοιο.<br /></p><p>Aν υπάρχει μια ιδέα που ξέφυγε, μέχρι σήμερα από κάθε προσπάθεια για μείωση,<br />που αντιστάθηκε, στους μεγαλύτερους πεσιμιστές, νομίζουμε ότι αυτή είναι η ιδέα<br />του έρωτα, που είναι η μόνη ικανή να συμφιλιώνει κάθε άνθρωπο, στιγμιαία ή όχι,<br />με την ιδέα της ζωής.<br /></p><p>Στο σουρεαλισμό η γυναίκα θα έχει αγαπηθεί και τιμηθεί σαν τη μεγάλη υπόσχεση<br />που εξακολουθεί να υπάρχει κι αφού εκπληρωθεί. Το σύμβολο προτίμησης που δίνεται<br />σ’αυτήν και που αξίζει για έναν μόνο(ας αναλάβει να το ανακαλύψει ο καθένας)<br />είναι αρκετό να καταδικάσει τον δήθεν δυϊσμό της ψυχής και της σάρκας. Σε τέτοιο<br />βαθμό είναι απόλυτα βέβαιο ότι ο σαρκικός έρωτας είναι ένα με τον<br />πνευματικό.<br /></p></blockquote></blockquote></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6489193973192199148-925059484743274889?l=elsasoureal.blogspot.com' alt='' /></div>Ανέστης Μ.noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6489193973192199148.post-44591508020240097292008-03-10T21:12:00.003+02:002008-03-10T21:20:02.213+02:00<p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Calibri;">Χτυπάω το πάτωμα με τα παπούτσια μου. Μοιάζει σαν να θέλω να διώξω το μικρό ξωτικό που έβαλες κρυφά. Το χτυπ</span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Vqs8f9lqo5k/R9WI7uqa4HI/AAAAAAAAAHc/vCIPTlPRTrI/s1600-h/Breaking_the_Block_by_carnival_macabre.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 234px; height: 174px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Vqs8f9lqo5k/R9WI7uqa4HI/AAAAAAAAAHc/vCIPTlPRTrI/s200/Breaking_the_Block_by_carnival_macabre.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5176193906451865714" border="0" /></a><span style="font-family:Calibri;">άω με ρυθμό. Τακ τακ τακτακ τακ. Καπνίζω και ένα τσιγάρο υπομονής. Μόνο τέτοια τσιγάρα κάνω. Υπ</span><span style="font-family:Calibri;">ομονής. Ο τοίχος έχει μαυρίσει λίγο και δεν μου κάνει πια εντύπωση. Ο τοίχος...Το παράθυρο…Με δυο</span><span style="font-family:Calibri;"> κάγκελα θα γινόταν καλύτερη φυλακή απ’ότι είναι. Θα το φροντίσω με τις πρώτες βροχές. Δεν σου μίλησα σήμερα. Όχι ότι δεν είχα το κουράγιο, αλλά να…Κάτι περίεργες λέξεις μου είχαν καρφωθεί στη γλώσσα.<span style=""> </span>Οι μισές μιλούσαν για χωρισμό κι οι άλλες μισές για αγάπη. Δεν ήξερα ποιες να προφέρω κι έτσι σώπασα. Δεν με έπαιρνε, καταλαβαίνεις. Φυσικά και καταλαβαίνεις. Να σου βάλω καφέ; Έχει κρυώσει αλλά μπορώ να τον ζεστάνω αν θέλεις. Να σου βάλω καφέ; Κάτσε όπου βρεις. Θα μαζέψω λίγο τα ρ</span><span style="font-family:Calibri;">ούχα που τα πετάω όπου βρω και θα σου κάνω χώρο. Κάτσε. Πάρε τσιγάρο. Χαμογέλα μου. Μην είσαι </span><span style="font-family:Calibri;">κατσούφα. Χαμογέλα. Κοίτα εμένα. Κοίτα πως το κάνω και κάνε το ίδιο. Ανοίγεις ελαφρά το στόμα, μέχρι να φανούν τα δόντια σου. Να, έτσι. Βλέπεις; Δεν χρειάζεται να νοιώθεις κάτι, απλά άνοιξε, να φανούν τα δόντια σου. Αυτό λέγεται χαμόγελο. Το κάνεις πολύ ωραία. Σαν να το κάνεις χρόνια είναι. Μείνε να σε</span><span style="font-family:Calibri;"> βγάλω μια φωτογραφία. Θέλω να κρατήσω αυτή τη στιγμή για πάντα. Να σου βάλω καφέ; Αχ…βάλε κι εσύ λίγο μουσική. Κάτι να ακούγεται. Σιγά. Βάλε ότι θέλεις. Νομίζω ότι σήμερα είμαι χαρούμενος. Νομίζω. Αν χαρά είναι αυτό που θυμάμαι, που κάνει τους ανθρώπους να κάνει φρουτ φρουτ η </span><span style="font-family:Calibri;">καρδιά τους, τότε είμαι χαρούμενος. Χαχα! Τώρα το βουλώνω, γιατί δεν έχω τίποτα άλλο να σου πω. (Παύση) Μάτια είναι αυτά; Σαν φλόγες μοιάζουν. Δυο μικρές φλογίτσες που καίνε τα δικά μου μάτια. Αχ, μην τα κλείνεις… μην τα κλείνεις…Θέλω να με κοιτάς. Να με κοιτάς πάντα. Για πάντα. Τρέμουν </span><span style="font-family:Calibri;">τα χείλη σου; Να εδώ δεξιά, έτρεμε. Τρέμουν…Και τα δικά μου τρέμουν. Αλλά εγώ το κρύβω. Ξέρω να το κάνω. Δε θα σου το μάθω όμως αυτό. Τρέμουν. Χαμογέλα μου. Όπως σου έμαθα. Χαμογέλα. Η ζωή είναι ωραία. Εσύ μου το είπες. Εσύ μου το είπες πρώτη. Η ζωή…ωραία. Ας είναι φυλακή, βλέπω ουρανό. Να, κάνω έτσι και βλέπω. Πιάσε μου τα χέρια. Είναι ζεστά. Είναι απαλά. Είναι τα χέρια του Θε</span><span style="font-family:Calibri;">ού. Έτσι πρέπει να είναι και τα δικά του. Σαν τα δικά σου. Να αγγίζουν σαν τα δικά σου, να ζεσταίνουν σαν τα δικά σου. Φίλησέ με. Φίλα με. Φίλα με. Φίλα με. Αγκάλιασε με, σφίξε με. Κι άλλο! Γιατί δεν πίνεις τον καφέ σου; Σου τον ζέστανα, θα κρυώσει. Δεν είναι ωραίος κρύος. Πιες. Να σου πω μια ιστορία; Θέλεις; Θέλεις να κοιμηθείς με μια ιστορία; Θα σου την πω ψυφηριστά. Μην την ακούσουν οι άλλ</span><span style="font-family:Calibri;">οι… Μια φορά κι ένα καιρό, λέει, υπήρχαν δύο άνθρωποι. Ένας άντρας και μια γυναίκα. Άγνωστοι….κοιμήθηκες; Κοιμήθηκες; Δεν τελείωσε η ιστορία. Δεν τελείωσε. Μην κουραστείς να μ’αγαπάς. Κοιμήσου. Εγώ θα μείνω εδώ για λίγο ακόμη. Θα σε έχω αγκαλιά και θα σου πω την ιστορία κι εσύ θα την βλέπεις στον ύπνο σου. Κοιμήσου. Ξέρεις, μερικές φορές τα όνειρα, γίνονται πραγματικότητα και άλλες μένουν όνειρα. Σσσς μην ακούσει κανείς. Αυτή η ιστορία, έγινε πραγματικότητα. Σσσς…Αλλά αυτή η ιστορία, θα μείνει όνειρο;<o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6489193973192199148-4459150802024009729?l=elsasoureal.blogspot.com' alt='' /></div>Σάκης Ρεζίληςnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6489193973192199148.post-72563440874988822722008-03-06T20:32:00.004+02:002008-03-06T20:52:30.320+02:00<p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Calibri;">Δείξε μου το δρόμο. Μ</span><span style="font-family:Calibri;">η με αφήσεις μόνο τώρα. Δεν το αντέχω το τώρα. Μίλα μου και δείξε μου το δρόμο. Θυμάμαι ένα </span><span style="font-family:Calibri;">λευκό φως που έπεφτε πάνω σου. Ήταν βράδυ. Κυριακή. Ξημέρωνε. Θα σταματούσαμε για σάντ</span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Vqs8f9lqo5k/R9A5OxT8kII/AAAAAAAAAHU/9nzrc4X2EcE/s1600-h/Freedom_by_Hydra_Spectra.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Vqs8f9lqo5k/R9A5OxT8kII/AAAAAAAAAHU/9nzrc4X2EcE/s200/Freedom_by_Hydra_Spectra.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5174698897766649986" border="0" /></a><span style="font-family:Calibri;">ουιτς και κοκα κολα αλλά δεν πήγαμε. Θα μιλούσαμε αλλά δεν<span style=""> </span>μιλήσαμε. Θα με αγαπούσες αλλά δεν με αγάπησες. Ακούω τη μουσική μας. Τη δική μας. Αυτή που έβγαλαν τα κορμιά μας με την πρώτη αγκαλιά. Δεν είναι λυπητερή μουσική. Χαρούμενη είναι. Ακούω τη μουσική που έβγαλαν τα κορμιά</span><span style="font-family:Calibri;"> μας. Κάτι σαν γουργουρητό γάτας. Σου αρέσουν οι γάτες. Θα σου χαρίσω μια να με θυμάσαι. Κάπ</span><span style="font-family:Calibri;">νισε μαζί μου. Δεν έχω τι άλλο να κάνω και καπνίζω συνέ</span><span style="font-family:Calibri;">χεια και πίνω ποτά και καπνίζω και με βρίζουν οι φίλοι που σε ερωτεύτηκα και μου λείπει το φως το λευκό που σε φώτιζε εκείνη την Κυριακή και δεν μου αρέσει η γεύση της μέρας και θέλω να περάσουν οι μέρες και τα χρόνια και να σμίξουμε ξανά. Και να σε πάρω πάλι αγκαλιά και να μη φοβάμαι και να σε νοιώθω πάλι κολλημένη πάνω μου και να μην τρέμω και να σου μιλάω και η ανάσα σου να είναι άγρια και πνιχτή μέσα στο αυτί μου την ώρα που με φιλάς και να μένω ξύπνιος για να συντροφεύω τον ύπνο σου και να μην περνάει από το </span><span style="font-family:Calibri;">μυαλό μου ότι θα φύγω και αλήθεια δεν θα φύγω. Θα μείνω για πάντα. Για πάντα καθισμένος στο παγκάκι που καθίσαμε με τα υπέροχα πόδια του φεγγαριού που έσμιγαν σαν φρύδια πάνω από το κεφάλι σου και θα σου πω ξανά για τη ζωή που απέφυγα μόνο και μόνο για να είμαι πλάι σου και θα σου πω για τα μικρά αστεράκια που θέλω να κλέψω μόνο για να τα βάλω στα μάτια σου και να ξαναγυαλίσουν όπως τότε και να σου φιλήσω το λαιμό και να ανατριχιάσεις και να μου χαμογελάσεις και να σου χαμογελάσω και να σε σφίξω και να μου πεις φτάνει αλλά ποτέ δεν θα είναι αρκετή μια τέτοια αγκαλιά και να ξημερώσει και να δούμε τον ήλιο και να φάμε τυρόπιτες με κοκα κολα και να σου πω πόσο σε θέλω και να μου πεις για ένα όνειρο που ζεις και να σου πω κι εγώ για το δικό μου και πάλι να με πάρεις αγκαλιά και να μου ψυθηρίσεις στο αυτί πολύ σιγά μη μας ακούσει ο ήλιος ότι με έχεις αγαπήσει</span><span style="font-family:Calibri;"> λίγο και θα μου δώσεις ένα φιλί στα μάτια που μάλλον κλαίνε και θα σου πω δεν έχω ξανακλάψει και θα με πιστέψεις και θα με φιλήσεις και δεν θα πιω την κοκα κολα μου και θα φύγουμε και θα μείνουμε για λίγο μαζί και θα ακουστεί ο ήχος που θα μας διαλύσει ξανά και πάλι δεν θα ξέρω τι να πω ούτε τι να κάνω, θα είμαι μόνος κι εσύ μόνη και θα φοβάσαι και θα σου λέω μη φοβάσαι έχεις εμένα αλλά θα ξέρεις ότι δεν με έχεις, δεν με είχες ποτέ γιατί δεν υπήρχα. Δεν θα μπορούσα να υπάρχω. Ούτε δίπλα σου, ούτε πουθενά. Είναι όνειρο. Ένα μόνο όνειρο που το χάλασε ένας σπαστικός ήχος που μισώ. Δεν με είχες ποτέ. Δεν θα μπορούσες να με έχεις. Εγώ έχω πεθάνει πολύ πριν σε γνωρίσω. Είμαι νεκρός πριν σε βρω. Δεν σε πρόλαβα. Δεν ήξερα ότι θα έρθεις και πήγα και πέθανα. Δεν το</span><span style="font-family:Calibri;"> ήξερα. Συγνώμη. Δεν μπορείς να με έχεις. Είμαι νεκρός. Δεν μπορείς. Δεν ήξερα ότι θα έρθεις. Δεν το ήξερα. Συγνώμη. Μην κλαίς. Συγνώμη. Δεν ήξερα και πέθανα. Αν το ήξερα θα άντεχα λίγο παραπάνω. Για λίγο, μόνο για να σε δω. Κι είναι όνειρο. Το χάλασε ο ήχος. Δεν μπορείς να με έχεις. Είναι όνειρο. Δεν μπορείς. Συγνώμη…..<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6489193973192199148-7256344087498882272?l=elsasoureal.blogspot.com' alt='' /></div>Σάκης Ρεζίληςnoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-6489193973192199148.post-27141030159785610542008-03-05T21:12:00.003+02:002008-03-05T21:14:04.204+02:00<p style="text-align: justify;" class="MsoNormal">Η γαλανόλε<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Vqs8f9lqo5k/R87wqhT8kHI/AAAAAAAAAHM/ci5Wow4MJKE/s1600-h/images.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Vqs8f9lqo5k/R87wqhT8kHI/AAAAAAAAAHM/ci5Wow4MJKE/s200/images.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5174337635182481522" border="0" /></a>υκος! Μέσα μου θάλασσα! Μέσα μου τίποτα! Ζήτω! Καταστρέφω ότι με πλησιάζει και το πετάω στα σκουπίδια με την υπόκρουση κλαρίνου και με τις μυρωδιές παραδοσιακώνε εδεσμάτωνε από το Πιτ Παζάρ της Θεσσαλονίκης. Η παρθένα συνομήλικη του ξάδερφού μου του Τάσου μου την έπεσε από κοντά και δεν λέει να ξεκολλήσει. Θα τη χτυπήσω την επόμενη φορά που θα μου πει ότι με ερωτεύτηκε για να της αποδείξω την αξία της σιωπής. <span style=""> </span>Άσε με κούκλα μου έχουμε και δουλειές! Μην ξεχάσω! Σιγά μην ξεχάσω! Ξεχνιούνται αυτά; Θα το θυμάμαι όσο ζω, γιατί από εκεί και ύστερα δεν νομίζω. Πάνω από το κεφάλι μου ανεμίζει ανέμελη η γαλανόλευκος και ένας μικρός τσολιάς με ένα λεκέ στη μούρη μου χαμογελούσε σαν άβγαλτο μαθητούδι της πρώτης γυμνασίου που πιστεύει ότι τα μωρά άλλες φορές τα φέρνει ο πελαργός και άλλες οι Αμερικάνοι μέσα σε μαύρες σακούλες! Μη μου μιλάς καθόλου, σου έχω νεύρα! Τι να σου πω καημένη…Δεν ντρέπεσαι καθόλου; Εγώ δεν ντρέπομαι. Εγώ πίνω την κοκα κολα μου και ρεμβάζω στο μικρό σου μπαλκόνι τα γειτονικά μπαλκόνια της γκόμενας που έτυχε να αγνοεί την ύπαρξη μου και συνουσιαζόταν ανέμελη κι αυτή με το τηλεκοντρόλ της τηλεόρασης την ώρα που ο ΑΝΤ1 έδειχνε Αποδείξεις. Ωραίος τρόπος να με χωρίσεις. Πες μου με θες; Πες καλέ! Δεν θα το πω πουθενά. Μυστικό θα είναι. μια στιγμή με καλούν. Πάλι η σπιτονοικοκυρά μου είναι. Η μάνα μου δηλαδή. Μια στιγμή μιλάω. Μιλάω λέμε…Α! «Ξέρω τι έκανες πέρσυ την Τσικνοπέμπτη». Θα το βγάλω στους σινεμάδες να κονομίσω κανέναν οβολό και να μην νοιώθω άβολα. Κουλίτσε θα σου πω αντίο. Σε βαρέθηκα λιγάκι. Δεν μου κάνεις και τίποτα διαφορετικό. Όλο τα ίδια και τα ίδια σε βαρέθηκα. Κάνε μου κάτι βρώμικο. Χώσε μου το πόδι σου στο στόμα μου! Κάτι βρώμικο. Όχι πολύ. Έλα ρε Κουλίτσα…κάτι να έχω να θυμάμαι. Τι θα θυμάμαι, τον καφέ που ήπιαμε στο Μοναστηράκι και μετά έφυγες με εκείνον τον ψηλό τα φαντάρο; Κάνε κάτι βρώμικο….</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6489193973192199148-2714103015978561054?l=elsasoureal.blogspot.com' alt='' /></div>Σάκης Ρεζίληςnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6489193973192199148.post-30715322605465472552008-03-03T20:21:00.007+02:002008-03-25T01:37:59.244+02:00Στη σκιά του χρόνου κρύφτηκε<br />Μια ασύνδετη ανάγκη<br />Όνειρο ατρόμητο με παρασέρνει στα βαθιά<br />Ρεμβάζοντας αθώο με κρούνους αναβλύζει ό,τι μας σκλαβώνει<br /><br />Ας ήταν να είχα μια ώρα άχρονη<br />Νά’ριχνα στο κενό ό,τι σε καθυστερεί<br />Νά’δειχνα στη μνήμη σου ό,τι θεωρεί ξεχασμένο<br />Τότε θα έκανες κουπί σε ανέμους διαολεμένους και χρόνους βιαστικούς<br />Θα ήσουν δυνατή να μας πας σε μέρη ξεκούραστα και τόπους ανθρωπινότερους<br /><br />Βλέπω την τρύπα απ’όπου φεύγουν όλες οι στιγμές<br />Ξέρω τον τρόπο να τις ζούμε στην απέραντη παροντικότητα τους<br />Μόνο μίλα μου.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6489193973192199148-3071532260546547255?l=elsasoureal.blogspot.com' alt='' /></div>Ανέστης Μ.noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-6489193973192199148.post-23374539940899034352008-03-02T02:19:00.003+02:002008-03-02T02:30:49.662+02:00Εύκολο είναι ωραίο κάτω απ’τα βλέφαρά σου<br />Όπως η ομήγυρη της ηδονής<br />Χορός και η συνέχεια<br /><br />Είπα ο πυρετός<br /><br />Το καλύτερο επιχείρημα της φωτιάς<br />Να’σαι χλωμή και φωτεινή<br /><br />Χίλιες στάσεις πρόσφορες<br />Χίλιες περιπτύξεις λυμένες<br />Ξαναγίνονται και πάνε σβήνοτας<br />Σκοτεινιάζεις αποκαλύπτεσαι<br />Μια μάσκα την εξημερώνεις<br />Σου μοιάζει έντονα<br />Κι έτσι ακόμα πιο καλά φαίνεσαι γυμνή<br /><br />Γυμνή στη σκιά μέσα και γυμνή θαμπωμένη<br />Σαν ουρανός με ρίγη από αστραπές<br />Παραδίνεσαι στον εαυτό σου<br />Για να παραδοθείς στους άλλους.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6489193973192199148-2337453994089903435?l=elsasoureal.blogspot.com' alt='' /></div>Ανέστης Μ.noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-6489193973192199148.post-61487438427694789752008-02-25T10:49:00.000+02:002008-02-25T10:50:54.513+02:00<p class="MsoNormal"><span style="font-family: Calibri;">Πότε θα πάμε; Πάμε τώρα; Πάμε κάποτε! Μη μείνουμε άλλο εδώ. Βαρέθηκα! Θα σου φτιάξω καφέ να πιούμε και μετά φεύγουμε. Έτσι, χωρίς λεφτά. Θα δουλέψουμε! Ξέρω να πλένω πιάτα, να σκουπίζω, ξέρω πολλά να κάνω! Στο τέλος θα σε πείσω. Δεν θέλω να πάω μόνος μου! Μαζί! Πάμε…Δεν σου έχω χαλάσει χατίρι ποτέ! Μη μου χαλάς το δικό μου τώρα! Πιες τον καφέ σου και πάμε! Θα είναι ωραία, θα δεις…Δεν θα είναι σαν εδώ. Θα είναι ωραία, θα δεις! Εκεί θα γελάμε συνέχεια! Θα μιλάμε στον κόσμο και δεν θα μας καταλαβαίνει κι εμείς θα γελάμε! Θα δουλέψουμε. Έχουμε λεφτά. Θα πάρω να φοράω και το μπλε μπουφάν που μου πήρες την Πρωτοχρονιά. Εδώ δεν το φοράω, εκεί σίγουρα. Πάμε….Πότε θα πάμε; Έλα…Θα σου το λέω συνέχεια και δεν θα σε αφήσω να πιεις τον καφέ σου. Δεν κάνω σαν παιδί, μην το ξαναπείς. Γιατί να μεγαλώσω; Αφού παιδί γεννήθηκα, γιατί να μεγαλώσω; Θα δεις θα είναι ωραία. Θα είμαστε στο κέντρο του κόσμου! Θα σε μάθω να κάνεις και πατίνια! Έχει μεγάλα πάρκα εκεί και θα κάνουμε πατίνια! Πάμε…δεν θα έχει βέβαια φραπέ, αλλά θα πάρουμε από εδώ. Κι αν μας τελειώνει θα λέμε να μας στέλνουν. Έχει μεγάλα πάρκα. Εκεί, έχει κάτι ωραία παγκάκια που κάθονται οι άνθρωποι. Και είναι ξύλινα με ωραία πόδια. Θα καθόμαστε κι εμείς σ’αυτά τα ωραία παγκάκια με τα ωραία πόδια. Θα είναι ωραία, θα δεις…Πάμε…Θα διαβάζουμε και τα βιβλία τους. Αφού σου αρέσει να διαβάζεις. Θα γνωρίσουμε ανθρώπους εκεί. Είναι πάρα πολλοί. Όπου και να κοιτάξεις θα βλέπεις ανθρώπους. Δεν θα είμαστε ποτέ μόνοι. Θα γνωρίσουμε! Θα είμαστε στο κέντρο του κόσμου. Θα ανεβαίνουμε στα ψηλά τους κτήρια και θα κοιτάζουμε κάτω. Θα είμαστε πολύ ψηλά και θα σε προσέχω μην πέσεις. Και θα κοιτάζουμε κάτω. Τους δρόμους και τα αυτοκίνητα και τους ανθρώπους στα παγκάκια που διαβάζουν. Έχουν ωραία παγκάκια. Και θα πίνουμε ζεστές σοκολάτες στα καφέ και καφέδες και το βράδυ μπύρες. Και θα ακούμε μουσική. Τη μουσική τους. Και θα τρώμε τα φαγητά τους. Τηγανιτές πατάτες! Κάθε μέρα θα τρώμε τηγανιτές πατάτες! Ξέρω ότι σου αρέσουν. Πάμε…Θα είναι ωραία, θα δεις. Πιες τον καφέ σου και πάμε. Πάω να φορέσω το μπλε μπουφάν που μου πήρες την Πρωτοχρονιά. Εκεί θα το φοράω κάθε μέρα!<o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6489193973192199148-6148743842769478975?l=elsasoureal.blogspot.com' alt='' /></div>Σάκης Ρεζίληςnoreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-6489193973192199148.post-41850922041277517232008-02-21T19:12:00.001+02:002008-02-21T19:12:31.227+02:00<p class="MsoNormal">Το κωμικό παιδί που δέσατε με τα δεσμά του γέλιου έσπασε. Βγήκαν σκουλήκια και πεταλούδες από το δέρμα του. Τα μάτια του έγιναν διαμάντια και σας κοίταζε μέχρι και την τελευταία στιγμή. Γελάσατε το ξέρω, αλλά τώρα είναι αργά. Φοβόταν πως θα έφτανε η ώρα αυτή και πάντα κρυβόταν μόνο του σε ένα σκοτάδι. Έπρεπε να ήταν τυφλό για να μη δει τα γέλια σας. Αυτό δεν γελούσε. Φοβόταν. Το κωμικό παιδί δεν υπάρχει πια. Έπρεπε να φύγει και να γυρίσει οργισμένο. Καμιά μπαλάντα δεν θα το έκανε να κλάψει πια. Καμιά γυναίκα δεν θα το πονούσε πιο πολύ από’τι το ίδιο τον εαυτό του. Αγόρασε μια σοκολάτα και έκατσε δίπλα στο παγκάκι που καθόταν με κάποια. Δεν θυμάται με ποια. Το όνειρο δεν είναι πια για να το λες. Ήπιε μια γουλιά από το ποτό του και κάτι είπε. Δεν το άκουσε κανείς να μιλάει. Μόνο τα χείλη κουνήθηκαν, αλλά τα είχε πει όλα. Έτσι, στο τέλος. Όλα. Δεν είχε πια φωνή. Δεν θα γελούσατε πια με τα αστεία του. Δεν θα έκανε γκάφες για σας. Θα ήθελε να ζήσει και θα ζούσε. Όπως ήθελε. Ήταν μεθυσμένο. Πολύ μεθυσμένο. Έπινε όλο το βράδυ, μόνο του. Κάποια το κοίταζε να πίνει και το πλησίασε. Το κωμικό παιδί δεν τόλμησε να σηκώσει το βλέμμα του από το ποτήρι. Το κωμικό παιδί δεν είχε ανάγκη τίποτα περισσότερο από αυτό το ποτήρι. Πρόσθεσε λίγο τζιν στον καφέ του, όπως έκανε παλιά και τον ήπιε με τη μια. Δεν κοίταζε γύρω του. Ακόμα βρισκόταν μέσα σε μια δίνη που στροβιλιζόταν γύρω του. Δεν το άγγιζε όμως το κωμικό παιδί. Δεν είχε πια αστεία να πει. Δεν ήθελε. Άκουσε λίγη μουσική και μετά ξάπλωσε. Ωραία μέρα σκέφτηκα για να πεθάνει κανείς. Αλλά δεν πέθανε. Το άλλο πρωί, πλήθος κόσμου έξω από την πόρτα του περίμεναν για ένα του αστείο. Τσάμπα περίμεναν. Το κωμικό παιδί δεν είχε αστεία. Ήταν τύφλα στο μεθύσι και ξέρναγε στα πατώματα. Δεν το είχαν ξαναδεί έτσι. Δεν ήθελε να τον ξαναδούν έτσι. </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6489193973192199148-4185092204127751723?l=elsasoureal.blogspot.com' alt='' /></div>Σάκης Ρεζίληςnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6489193973192199148.post-65988072824194386912008-02-21T13:38:00.002+02:002008-02-21T13:42:08.957+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Vqs8f9lqo5k/R71jbpkTruI/AAAAAAAAAG4/sYm23WMLydY/s1600-h/4.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Vqs8f9lqo5k/R71jbpkTruI/AAAAAAAAAG4/sYm23WMLydY/s200/4.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5169397273956953826" border="0" /></a><br />Τώρα είναι η ώρα. Οι αναβολές είναι για τους ηλίθιους. Στάσου μπροστά και μίλα. Το ξέρω πως είναι δύσκολο και οι λέξεις θα κολλάνε, αλλά πρέπει. Τώρα. Πρέπει. Κοίταξε τη μούρη σου στον καθρέφτη. Κοίτα και πες μου τι βλέπεις. Είσαι εσύ; Τώρα. Πάρε τσιγάρο και πες μου. Είσαι εσύ; Σε αναγνωρίζεις; Ξέρεις τι είναι μαλάκα αυτό το δωμάτιο; Μια ζωή. Ολόκληρη. Μια ζωή χαμένη σε τέσσερις τοίχους και ένα παράθυρο. Βάσανο το παράθυρο. Ξέρεις τι είναι να κοιτάζεις τους γείτονες, τις ζωές τους, γιατί δεν έχεις δικούς σου να δεις. Τώρα είναι η ώρα. Ένας καναπές, μια λάμπα και ένα γραφείο είναι η μόνη σου περιουσία κι αυτή λειψή. Τώρα. Το τηλέφωνο έχει σταματήσει να χτυπάει. Μπορεί να το έσπασα και να μην το θυμάμαι. Ο δρόμος δεν βγάζει ποτέ ανθρώπους από εδώ. Είναι σαν καταραμένο αυτό το μέρος και έπεσε σε μένα ο κλήρος να το φροντίζω. Και το φρόντισα όλη μου τη ζωή. Μια ζωή…τι ζωή…; Για ποια ζωή μου μιλάς; Η ζωή είναι προνόμιο άλλων, όχι για μας. Εμείς έχουμε το δωμάτιο. Κοίτα γύρω σου και πες μου τι βλέπεις. Το δωμάτιο έγινε η ζωή μας κι αυτό γιατί δεν τολμήσαμε να βγούμε απ’αυτό. Από μικρός μεγάλωνα με ένα φόβο. Μην κάνεις λάθος…μην <span style=""> </span>κάνεις <span style=""> </span>λ ά θ ο ς…Και δεν έκανα. Δεν έκανα κανένα λάθος. Δεν έχω να θυμάμαι κανένα λάθος. Ξέρεις τι είναι μαλάκα, να μην έχεις να θυμάσαι; Οι κουρτίνες στο δωμάτιο ήταν πάντα κλειστές. Μη μας βλέπουν οι γείτονες. Λες και κάναμε μασωνίες μέσα και δεν έπρεπε να μας δει κανείς. Μια φορά διανοήθηκα να τραβήξω την κουρτίνα λίγο και μαζεύτηκαν όλοι να δουν. Έχω τρία μολύβια μέσα σε αυτό το δωμάτιο. Δεν γράφει κανένα. Αρνούνται. Το βράδυ, παίζει μια απαλή μουσική και ένα αμυδρό κόκκινο φωτίζει το ταβάνι του δωματίου. Δεν είμαι ποτέ μόνος το βράδυ. Φτιάχνω ανθρώπους και τους μιλάω, τους ερωτεύομαι και αγαπάω κάτι σκιές που δεν υπάρχουν. Δεν μπορεί να τις δει κανείς, μόνο εγώ. Οι άλλοι λένε πως είμαι ζαβό, αλλά δεν είμαι. Απλά ζω στο δωμάτιο. Εδώ μέσα η Δευτέρα ξημερώνει από την Κυριακή και ξανά Δευτέρα και ξανά Δευτέρα και ξανά…Τώρα είναι η ώρα. Κάνω μπάνιο κάθε μέρα και αγγίζω τα χέρια μου, τα πόδια μου, το κεφάλι μου, για να μην ξεχνάω ότι υπάρχω. Έφηβος, ανά τους αιώνες. Αρνούμαι να μεγαλώσω για να μη θυμηθώ πως. Και πότε. Καπνίζω το ένα τσιγάρο μετά το άλλο χωρίς κανένα λόγο. Αλλά ξέχασα, ζω στο δωμάτιο και εδώ μέσα δεν υπάρχουν λόγοι. Ο παραμικρός ήχος μπορεί να μου θυμίσει ζωή και να με κάνει να πιω μέχρι αηδίας. Η παραμικρή κίνηση. Κάθομαι και χαζεύω τις γάτες. Κι αν κάποια στιγμή μια απ’αυτές με κοιτάξει χαίρομαι σαν μικρό παιδί και θέλω να την κάνω φίλη μου. Φίλη μου για μια ζωή. Κι αν μου πεθάνει θα κλαίω. Ερωτεύτηκα. Πόνεσα. Μίσησα. Έχουν ποτίσει οι τοίχοι από γέλια, φωνές, κλάματα. Όλα σιωπηλά. Σσσς…Μην ακουστεί το παραμικρό συναίσθημα. Σσσς….Μπορείς να γελάσεις, αλλά από μέσα σου, μπορείς να κλάψεις, αλλά από μέσα σου, μπορείς να φωνάξεις, αλλά από μέσα σου. Κι όταν το από μέσα βγει. Θα γίνει βουνό. Θα γίνει ποτάμι. Θα γίνει καταιγίδα και κεραυνός και θα διαλύσει τους τοίχους, τον καναπέ και τη λάμπα και δεν θα υπάρχει πια δωμάτιο και τότε θα είμαι γυμνός. Τώρα είναι η ώρα. Σαν μια μάζα ανθρώπων, που η κραυγή τους ξεκινάει σιωπηλά σαν λειτουργία το Πάσχα και γίνεται…και γίνεται κύμα και σε παρασύρει. Τώρα είναι η ώρα. Τώρα που οι τοίχοι άρχισαν να ξεφτίζουν. Τώρα που το δωμάτιο βαριανασαίνει. Τώρα που έχει ήλιο έξω. Κοίταξε λίγο τον καθρέφτη. Τι βλέπεις; Έχει είδωλο; Τώρα είναι η ώρα….<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6489193973192199148-6598807282419438691?l=elsasoureal.blogspot.com' alt='' /></div>Σάκης Ρεζίληςnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6489193973192199148.post-37436461700863238962008-02-20T18:24:00.002+02:002008-02-20T18:28:42.333+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Vqs8f9lqo5k/R7xVIZkTrsI/AAAAAAAAAGo/FTid6UGxY10/s1600-h/%CE%BD%CE%B5%CE%B1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Vqs8f9lqo5k/R7xVIZkTrsI/AAAAAAAAAGo/FTid6UGxY10/s320/%CE%BD%CE%B5%CE%B1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5169100075104972482" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6489193973192199148-3743646170086323896?l=elsasoureal.blogspot.com' alt='' /></div>Σάκης Ρεζίληςnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6489193973192199148.post-75773841514421885782008-02-19T20:29:00.001+02:002008-02-19T20:32:12.406+02:00Ένα δωμά<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Vqs8f9lqo5k/R7sgbpkTrrI/AAAAAAAAAFg/qmKVV9YzaIs/s1600-h/be_afraid_by_duez.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Vqs8f9lqo5k/R7sgbpkTrrI/AAAAAAAAAFg/qmKVV9YzaIs/s200/be_afraid_by_duez.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5168760656724471474" border="0" /></a>τιο φυλακή και ο προαυλισμός μου το ποτό που πίνω κάθε βράδυ να ξεχάσω ότι θυμάμαι ακόμη. Μείνε εκεί. Μην κινείσαι, είσαι σαν στόχος. Πάρε τσιγάρο αν θες και κάτσε. Θα ανάψω κι εγώ ένα. Όταν πεθάνω θα λένε... «Κάπνιζε. Κάπνιζε σαν φουγάρο αλλά ο καργιόλης ήταν το πιο χαρούμενο πτώμα που έχουμε δει»! Έτσι θα λένε, το πιστεύω. Πάλι συνάχι έχεις; Σε θυμάμαι, εκείνη τη μέρα στο Μουσείο. Πάλι συνάχι είχες. Λέω να φορέσω τα καλά μου σήμερα και να βγούμε μια βόλτα. Τι λες; Αν θυμηθώ βέβαια που τα έχω. Έχω να βγω από εδώ μέσα πολύ καιρό και ξέχασα που τα καταχώνιασα. Μου έπιαναν χώρο. Είδες; Τώρα που τα χρειάζομαι…Τέλος πάντων…Γιατί δεν μιλάς; Μίλα. Τι περιμένεις να πω εγώ; Θα πάρω γάτα σου το είπα; Γάτα. Έτσι δεν θα είμαι μόνος μου. Χαμογέλα λίγο…Θες να σου κάνω γκριμάτσες; Μάλλον δεν θες. Φοβόμουν να σε πάρω. Πέθαινα για να σε πάρω αλλά…Σήκωνα το τηλέφωνο και το ξαναέκλεινα σαν τα μικρά παιδιά. Πάνε χρόνια ε; Αιώνες; Μη με κοιτάς, μίλα. Δεν μπορώ μόνος μου. Για λίγο πέρασε από το μυαλό μου να έρθω να σε βρω αλλά και πάλι…Γιατί δεν μιλάς; Θέλω να βάλω τα καλά μου και να βγούμε μια βόλτα. Οι δύο μας. Μια βόλτα. Αν…Τίποτα. Κοίταξε με. Κοίτα με. Πάει καιρός, το ξέρω. Άσε με λίγο, για λίγο. Ξυπνάω, κοιμάμαι, δουλεύω. Δε ζω. Ποια ζωή; Τι ζωή; Το λεωφορείο, το νοίκι, τα σκατά…κι εσύ; Εσύ που είσαι; Τι κάνεις; Ξέχασα πια τι αγαπάς, τι μισείς. Με τι γελάς, με τι κλαις. Ξέχασα τα μαλλιά σου, τα χέρια σου, τα χείλη σου. Δεν θυμάμαι. Καπνίζω το ένα τσιγάρο πίσω απ’το άλλο και δεν υπάρχω. Μένω εδώ. Μιλάω με ανθρώπους που δεν ξέρω και δεν μιλάμε. Βγάζουμε φθόγγους που δεν έχουν κανένα νόημα. Γράμματα στη σειρά που σχηματίζουν προτάσεις χωρίς ειρμό. Κι εσύ που είσαι; Σε ένα πάρκο ζούσε ένα κοριτσάκι. Δεν είχε γονείς και ήταν μόνο. Είχε κάνει σπίτι του ένα παγκάκι. Το σιχαίνονταν όλοι, γιατί ήταν βρωμιάρικο. Αλλά αυτό τους κοιτούσε κάθε μέρα, να περνάνε και να πηγαίνουν στις δουλειές τους, καλοντυμένοι. Γι’αυτούς, δεν υπήρχε το κοριτσάκι. Δεν το είχαν κοιτάξει ποτέ στα μάτια. Πάντα φοβόμουν ότι κανείς δεν θα με θυμάται. Μη με ξεχάσεις. Κοίτα με στα μάτια και κράτα με. Μη με ξεχάσεις. Εγώ άρχισα να ξεχνάω. Να με θυμάσαι. Μπορεί να μην θες να με αγγίζεις, να μου γελάς ή να με αγαπάς. Να μη θες να σε φιλάω, να σε σκεπάζω τα βράδια όταν ψήνεσαι στον πυρετό, να σου λέω πόσο γλυκιά είσαι με το συνάχι σου. Μπορεί να θες να φύγεις και να μην πατήσεις ποτέ το πόδι σου ξανά σε αυτό το δωμάτιο. Αλλά μη με ξεχνάς. Ζήσε, αλλά κράτα ένα κομμάτι στο κεφάλι σου μόνο για μένα. Ένα μικρό. Κι όποτε θες, μπορείς να έρχεσαι να βλέπεις τη γάτα. Το κοριτσάκι του πάρκου πέθανε. Δεν το θυμάται κανείς, γιατί δεν το κοίταξε κανένας στα μάτια.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6489193973192199148-7577384151442188578?l=elsasoureal.blogspot.com' alt='' /></div>Σάκης Ρεζίληςnoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-6489193973192199148.post-31411367589266630312008-02-19T13:36:00.001+02:002008-02-19T13:40:03.461+02:00<p style="text-align: justify;" class="MsoNormal">Σου χάλασα τη μόστρα χαμαλοραγιά; Αρνείσαι ότι με γνωρίζεις για να μην πέσει πάνω σου μια στάλα από τη βρωμιά μου; Είμαι άνεργος, βρωμιάρης και τεμπέλης, αν αυτό σε ευχαριστεί. Δεν αρνούμαι την αποτυχία της χρονιάς όπως εσύ αρνείσαι την αποτυχία της ράτσας σου. Δεν τη φοβάμαι. Εσύ; Σήμερα πόσες μασχάλες έγλυψες; Σε πόσους είπες, τι καλοί που είναι; Εγώ σε κανέναν! Εγώ δεν θυμώνω όταν με πουν άχρηστο. Δεν μου καίγεται καρφί. Πόσες φορές έσκυψες σήμερα; Δεν σε ξεπλένει τίποτα μικρέ μου παντοκράτορα. Σαπίζεις για ένα κομμάτι ψωμί κι αυτό βρώμικο. Βρωμάς όπως κι εγώ, με τη μόνη μας διαφορά, εγώ το παραδέχομαι. Σκυλάκι του καναπέ που το μάλωσε η μαμά του είσαι, μαλάκα. Μη με κοιτάς, μη μου μιλάς, γιατί εγώ τόλμησα και σας έφτυσα στη μούρη. Λίγο σάλιο δεν θα σας κάνει κακό! Μου θυμίζεις ένα στρατόκαυλο που είχα στο στρατό, που με κατηγόρησε για δολιοφθορά και σύσταση τρομοκρατικής οργάνωσης, όταν του ξεσκέπασα κομπίνα που θα μπορούσε να τον κλείσει φυλακή. Πόσο χαζός είσαι; Θυμάσαι που έπεσες τόσο χαμηλά να γλύψεις κι εμένα; Εμένα, τον αποτυχημένο, που δεν τολμάς τώρα να γυρίσεις να δεις για δεύτερη φορά. Μπορείς να κάνεις, ότι θέλεις. Ακόμα και να με χτυπήσεις, γιατί τόλμησα να πω για σένα. Μπορείς ακόμα και να με πας στα δικαστήρια γιατί είπα για την πουλημένα φάρα σου. Δεν παίζω μαζί σου. Βαριέμαι να παίζω και να ξέρω ποιο θα είναι το αποτέλεσμα. Στο τέλος η νίκη θα είναι δική σου, γιατί εγώ είμαι μόνος. Τα φασιστότεκνα που γλύφεις για να πληρώσεις το νοίκι σου δεν θέλουν και πολύ να σε αφήσουν χωρίς νοίκι. Αυτό να θυμάσαι. Ο λόγος, είναι πάντα ελεύθερος. Αν μπορούσες μια στιγμή να σκεφτείς σαν άνθρωπος και όχι σαν ποντίκι θα έβλεπες που κυλιέσαι. Δεν τα βλέπεις τα σκατά που έπεσες; Δεν μπορείς να τα δεις; Βρωμάτε και δεν έχω καμία όρεξη να βρωμίσουμε παρέα. Εκεί που φτύνω δεν κυλιέμαι και πολύ περισσότερο δεν γλύφω. Και συνεχίζω το αποκριάτικο πρόγραμμά μου…με εμβατήρια!</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6489193973192199148-3141136758926663031?l=elsasoureal.blogspot.com' alt='' /></div>Σάκης Ρεζίληςnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6489193973192199148.post-78347532883871741932008-02-19T02:50:00.003+02:002008-02-19T02:54:14.087+02:00Ο Αββακούμ περπατά μαζί με τη γυναίκα του στους πάγους της Σιβηρίας.<br />Η γυναίκα του αρχιεπισκόπου:<br />«Θα υποφέρουμε για πολύ, αρχιεπίσκοπε;»<br />Αββακούμ:<br />«Κόρη του Μάρκου, μέχρι το θάνατο».<br />Κι εκείνη αναστενάζοντας:<br />«Καλά, γιε του Πέτρου, ας περπατήσουμε τότε».<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6489193973192199148-7834753288387174193?l=elsasoureal.blogspot.com' alt='' /></div>Ανέστης Μ.noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6489193973192199148.post-61801986617641049242008-02-18T20:58:00.002+02:002008-02-18T21:00:20.110+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Vqs8f9lqo5k/R7nVh5kTrqI/AAAAAAAAAFY/cc1tFKLsyu8/s1600-h/22755-318.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Vqs8f9lqo5k/R7nVh5kTrqI/AAAAAAAAAFY/cc1tFKLsyu8/s200/22755-318.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5168396825749860002" border="0" /></a><span style="font-family: Calibri;">Ένα ποτό. Κι άλλο ένα. Σαν ιδέα που δεν ειπώθηκε. Διπλό βάλε. Μουσική. Βαριά. Σαν τα βλέφαρά μου. Βαριά. Το μπαρ. Σαν Νεοϋορκέζικο μπλουζάδικο που ζητά δικαίωση μοιάζει. Φορούσα μαύρο μπουφάν που τώρα κυλιέται στο πάτωμα. Βρομιά. Μοιράσου λίγο από το τσιγάρο σου μαζί μου και μετά φύγε. Μπορείς να φύγεις. Ξημερώνει…Ο μπάρμαν μοιάζει με ένα παιδικό μου φίλο. Χαθήκαμε. Μπορεί να είναι κι αυτός, δεν ξέρω. Δεν θέλω καυγάδες. Πιες το ποτό σου και φύγε.<span style=""> </span>Εγώ θα μείνω για λίγο. Είχαμε ξανάρθει εδώ, θυμάσαι; Καθίσαμε εκεί. Δίπλα στη μπάρα. Θυμάσαι; Κάπνιζα ακατάπαυστα, θυμάσαι; Μου πήρες το πακέτο και το έχωσες στο σουτιέν σου, λες και θα κώλωνα να χώσω το χέρι μου και να το πάρω. Δεν το πήρα όμως. Προτίμησα να κάνω από τα δικά σου. Είχα τον τρόπο. Θυμάσαι; Σε κοιτούσα μόνο, θυμάσαι, δεν σου μίλησα. Μόνο όταν μου το ζήτησες, θυμάσαι; Μόνο τότε σου είπα κάτι. Δεν θυμάμαι τι. Κάπνιζα ακατάπαυστα. Από τα δικά σου. Κάτι Καρέλια, άθλια. Μπορεί να έβρεχε, γι’αυτό χωθήκαμε εδώ μέσα. Σε κοιτούσα. Ναι, σίγουρα έβρεχε. Θυμάσαι; Μου χαμογέλασες και δεν ξέρω το λόγο. Δεν είπα ποτέ κάτι αστείο. Φορούσες φόρεμα θυμάσαι; Ένα λευκό φόρεμα και ήσουν μούσκεμα. Βρεγμένη ως το κόκαλο. Μου ζήτησες να σου ανάψω το τσιγάρο. Φύσηξες τον καπνό και με φίλησες. Ποτέ δεν κατάλαβα το λόγο. Πάλι έπαιζε αυτό το κομμάτι θυμάσαι; Αργά…θυμάσαι; Οι κουρτίνες του μπαρ χόρευαν με τον αέρα. Μου είπες να χορέψουμε. Σου είπα, όχι. Πραγματικά δεν ήθελα. Έκανες τη θυμωμένη και με ξαναφίλησες, θυμάσαι; Θυμάσαι; Ήπια το πρώτο ποτό γρήγορα σαν να έπινε νερό ένας διψασμένος και πήρα δεύτερο και τρίτο και τέταρτο. Έπρεπε. Θυμάσαι τι μου είπες; «Πάρε με»… Πάρε με….Τώρα μου φαίνεται αστείο. Οι καρέκλες, τόσο άβολες καρέκλες λες και κουβαλούσαν μνήμες χωρισμών και ερώτων και κλάματα και γέλια και φιλιά αιώνων. Πέρασε η ώρα. Θυμάσαι; Μίλα μου…Μη με αφήνει μόνη, μίλα μου, έτσι μου είπες. Σίγουρα έβρεχε. Πέρασα το χέρι μου στη μέση σου και<span style=""> </span>σου δάγκωσα τα χείλη να σε πείσω. Μη χαθείς…σου το είπα στο αυτί αλλά μάλλον η μουσική ήταν τόσο δυνατά που δεν το άκουσες. Θυμάσαι; Γιατί να βρεθήκαμε εδώ; Γιατί σ’αυτό το μέρος; <span style=""> </span>Σαν μπουρδέλο είναι. Χόρευες όλη τη νύχτα κι όταν κουραζόσουν με αγκάλιαζες. Χόρευες και με κοιτούσες. Σαν θήραμα. Πέταξα το τσιγάρο μου στο πάτωμα και σε πλησίασα και τότε κατάλαβες, θυμάσαι; Σε πήρα και φύγαμε, θυμάσαι; Είχε ξημερώσει όπως τώρα, θυμάσαι; Τα πάντα βρεγμένα έξω κι οι δύο μας σαν να βρισκόμαστε σε άλλον πλανήτη, περπατούσαμε στους άδειους δρόμους, χωρίς να ζητάμε κάτι ή χωρίς προορισμό. Θυμάσαι; Κι όταν τα ρούχα σου βρέθηκαν στο πάτωμα τότε…Πιες το ποτό σου και φύγε. Ξημέρωσε… <span style=""> </span><o:p></o:p></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6489193973192199148-6180198661764104924?l=elsasoureal.blogspot.com' alt='' /></div>Σάκης Ρεζίληςnoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-6489193973192199148.post-55495455429382908722008-02-18T13:17:00.005+02:002008-02-18T13:52:54.017+02:00<p class="MsoNormal"><span style="font-family:Calibri;">Ο μπάτσος που εκ γενετής μου κάρφωσαν στο πλευρό να με προσέχει βρίσκεται στο νεκροκρέβατο. Θέλω να πω λόγ</span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Vqs8f9lqo5k/R7lpxJkTroI/AAAAAAAAAFI/hGjPF-J5RCI/s1600-h/%CE%BC%CF%80%CE%B1%CF%84%CF%83%CE%BF%CE%B9.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Vqs8f9lqo5k/R7lpxJkTroI/AAAAAAAAAFI/hGjPF-J5RCI/s200/%CE%BC%CF%80%CE%B1%CF%84%CF%83%CE%BF%CE%B9.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5168278340487065218" border="0" /></a><span style="font-family:Calibri;">ια ευχαριστίας και να τον καλέσω να έρθει να φάμε για τελευταία φορά τα ποτισμένα με αρσενι</span><span style="font-family:Calibri;">κό μπισκοτάκια μου. Δεν φταίω εγώ που αργοσβήνει ανέμελος κραδαίνοντας σημαία κατακόκκινη. Μπάτσος ανέτρεψε το καθεστώς μου και μου επέβαλε τη σιωπή μου. Η σιωπή μου προς απάντησή σου του είπα με ύφος σνομπ, που μου αρέσει και έκλασα ανάμεσα στα μάτια του. Δεν πήρε μυρωδιά. Συνήθ</span><span style="font-family:Calibri;">ως βάζω την ελληνική αστυνομία να διαβάζει πρώτη τα γραπτά μου. Αυτή τη φορά δεν μπορώ γιατί…Έλα</span><span style="font-family:Calibri;"> μου ντε! Αλλά να σου πω αστυνομικούλη μου, είσαι για μια παρτίδα κουμ καν; Θα σε ξεσκίσω! Καλοντυμένοι γραβατοφόροι και εκ πρωκτού συνουσιαζόμενοι <span style=""> </span>βάλτε φωνή βροντερή να σταματήσει το α</span><span style="font-family:Calibri;">ίσχος! Ποιο κωλόπαιδο, αναρχικός, εχθρό</span><span style="font-family:Calibri;">ς του κράτους είπε την κακία ότι οι αστυνομικούληδες είναι φασίστες; Φασίστες είστε και φαίνεστε και μια γαϊδούρα παντρεύεστε! Που θα μου πείτε εμένα! Μην ακούσω λέξη. Σκασμός! Μιλάει ο υπουργός! Σκασμός είπα. Οι μπάτσοι είναι φίλοι μας. Είναι εδώ για μας. Προχθές στην πορεία υπήρχε κλίμα κατάνυξης. Σαν μυσταγωγία που δύσκολο να την περιγράψω. Ήταν σαν εκκλησίασμα που δεν πρόλαβε να ακούσει το Χριστός Ανέστη και ξεπετάχτηκε στο δρό</span><span style="font-family:Calibri;">μο να το γιορτάσει. Δακρυσμένοι διαδηλωτές που δεν ήξεραν αν κλαίνε από τα δακρυγόνα, από το ξύλο ή από την ιερότητα της στιγμής. Η στιγμή που περνάει και χάνεται, χάνεται, χάνεται, χαν…Μην πεις κουβέντα. Κρατάς κρυμμένα μυστικά και ντοκουμέντα! Ποιος είσαι; Ο Μάκης; Δεν θέλω να ξανακούσω τι κακοί άνθρωποι είναι οι μπάτσοι. Δεν μπορώ να το ξανακούσω. Σημείωση. Ο μπάτσος δεν είνα</span><span style="font-family:Calibri;">ι γουρούνι. Πότε δεν είδα το συμπαθές τετράποδο να βαράει άλλα συμπαθή τετράποδα γιατί δεν του άρεσε το μουγγανιτό τους. Βρωμάνε τα ποδάρια σου, το ξέρεις; Δεν φταίνε οι καημένοι…εντολές εκτελούν! Να συλληφθεί ο απαίσιος δήμαρχος που τοποθετεί ζαρντινιέρες σε χώρους προορισμένους για αστυνομικά βασανιστήρια. Τι φταίει, τώρα ο ακίνδυνος αστυνομικούλης αν το κωλόπαιδο, άπλυτος και χασομέρης σκόνταψε και έπεσε πάνω στη ανυποψίαστη ζαρντινιέρα που έβαλε εκεί το χέρ</span><span style="font-family:Calibri;">ι της αντίδρασης για να ενοχοποιήσει την συμπαθή τάξη των αστυνομικών; Σκάστε! Αυτά είναι προβοκάτσιες! Ακόμα να ξεψυχήσει ο πούστης; Άντε έχουμε και δουλειές! Δεν θα σε περιμένω όλη μέρα. Δεν φταίνε οι μπάτσοι που πάνε σαν τους Χιώτες δυο δυο. Οι μπάτσοι που έχουμε μέσα στο κεφάλι μας φταίνε. Αυτά τα δεξιοκρατούμενα ανθρωποειδή. Σκοτώστε τα!!!<o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6489193973192199148-5549545542938290872?l=elsasoureal.blogspot.com' alt='' /></div>Σάκης Ρεζίληςnoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-6489193973192199148.post-276077729678521812008-02-17T17:52:00.003+02:002008-02-17T17:58:37.831+02:00<p class="MsoNormal"><span style="font-family:Calibri;"> Φώτα, μουσ</span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Vqs8f9lqo5k/R7hYnpkTrnI/AAAAAAAAAFA/2cvszExpFog/s1600-h/caligula.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Vqs8f9lqo5k/R7hYnpkTrnI/AAAAAAAAAFA/2cvszExpFog/s200/caligula.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5167978010603925106" border="0" /></a><span style="font-family:Calibri;">ική και πάμε! Η παράσταση άρχισε! Κλείσε μωρή το κινητό, παίζει ο άνθρωπος! Τι ώρα τελειώνει εί</span><span style="font-family:Calibri;">παμε; Α…τόσο αργά…κατάλαβα. Γιατί βαρούν τους ντεντζερέδες; Α…τέχνη κάνουνε…συγνώμη δεν κατάλαβα. Μωρή, αυτοί της κουλτούρας, πάντα στενοχωρημένοι είναι; Α…είναι ΕΜΟ, κατάλαβα…Καλέ! Τι πετάει ο καλλιτέχνης; Κριθάρι είναι αυτό; Α…μυσταγωγία; Αυτοί με τα μαύρα τι κάνουν; Αυτοί μωρή σαλαμάνδρα, εκεί στη γωνία μου μουγκανίζουν. Α…τις αμοιβάδες; Ασπόνδυλα δηλαδή…κατάλαβα…ότι θέλω κατάλαβα, τι θες τώρα; Κλείστο χριστιανή μου το κινητό δημιουργεί ο άνθρωπος! Συγνώμη…συνεχίστε. Α…έπεσε. Γιατί έπεσε; Καλέ βοηθήστε κάποιος τον χριστιανό. Κάτι έπαθε! Τι έπαθε; Δεν ξέρω, κατάλαβες εσύ; Α…έτσι κάνουν οι ποιοτικοί; Πέφτουν; Δεν το </span><span style="font-family:Calibri;">ήξερα, συγνώμη…και ουρλιάζουν; Α…κατάλαβα…Διάλειμμα έχει; Όχι; Ο Χριστός και πότε θα καπνίσω; Πες το μου αυτό! Πες το μου να τρελαθώ. Δεν καπνίζουν εδώ; Και τούτος γιατί την άναψε την τσιγαρούμπα; Σιγά μην του το είπε ο σκηνοθέτης. Ο σκηνοθέτης είναι αυτός που έγραψε το έργο ή αυτός είναι ο σκηνογράφος; Τι να κάνω μωρή, τους μπερδεύω. <span style=""> </span>Να σου πω, μετά πάμε για κανα βρώμικο; Πάμε, πάμε! Για σταμάτα λίγο γιατί…αυτός δεν πέθανε πριν; Και τώρα γιατί βρίζει αφού πέθανε. Α…δεν έχει σημασία; Έχει νόημα; Κατάλαβα…Βαρέθηκα…Δεν πηγαίναμε στο Λαζόπουλο; Τι τσιμπάς καλέ; Δεν επιτρέπεται να λέμε Λαζόπουλος εδώ μέσα; Γιατί; Α…είναι χώρος τέχνης….Γι’αυτό δεν έχω καταλάβει Χριστό. Μη μου λες! Ο προηγούμενος που είπε Λαζόπουλος τον έχουν στο υπόγειο και ακόμα του βγάζουν τα νύχια; Δε σε πιστεύω! Αυτός τώρα γιατί κλαίει; Τι θέλει να δείξει με το κλάμα; Ερώτηση είναι αυτή; Με το κλάμα συνήθως λένε ότι…κλαίνε! Αν δείχνεις ένα που κλαίει τι δείχνεις; Α…την εσωτερική πάλη των συναισθημάτων, που πηγάζουν από βιώματα και τραύματα ανεξιχνίαστα μέχρι αυτή τη στιγμή και που φωλιάζουν στην ψυχή με αποτέλεσμα της εξωτερίκευση των συναισθημάτων που προκαλούν δάκρυα; Α…δεν το ήξερα…συγνώμη…Τι; Τελείωσε; Ναι ε; Είναι εννιά και μπήκαμε…εννιά παρά τέταρτο. Μόνο ένα τέταρτο; Είκοσι ευρώ για ένα τέταρτο; Α…έτσι είναι η παραστάσεις οι βαριές…συγνώμη δεν το ήξερα…Τι; Πως μου φάνηκε; Ε…καλή ήτανε. Πολύ ωραίο σκηνικό είχε. Πάρα πολύ ωραίο σκηνικό. Ένα πράγμα δεν μου άρεσε μόνο. Που υπήρχαν και ηθοποιοί μπροστά…<o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6489193973192199148-27607772967852181?l=elsasoureal.blogspot.com' alt='' /></div>Σάκης Ρεζίληςnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6489193973192199148.post-48976569546707234112008-02-17T12:04:00.005+02:002008-02-18T01:43:34.187+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_eMwmFFH1Odk/R7gH1d63s-I/AAAAAAAAADQ/T8S4wfvalyM/s1600-h/200px-Hw-fourier[1].jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5167889187553653730" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" height="256" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_eMwmFFH1Odk/R7gH1d63s-I/AAAAAAAAADQ/T8S4wfvalyM/s320/200px-Hw-fourier%5B1%5D.jpg" width="200" border="0" /></a><br /><br /><div align="justify">Μπορούμε να διακρίνουμε στον κόσμο των κερατωμένων εννέα βαθμίδες κερατώματος, είτε στους άντρες είτε στις γυναίκες, γιατί οι γυναίκες κερατώνονται πολύ περισσότερο απ’ότι οι άντρες. Κι αν ο σύζυγος έχει κέρατα ψηλά σαν το ελάφι, τα κέρατα της συζύγου υψώνονται όσο και τα κλαδιά των δέντρων.</div><div align="justify">Θα περιοριστώ στην αναφορά των τριών πιο διακεκριμένων ειδών, ήτοι:</div><div align="justify">Είδος πρώτο: Ο κερατάς αυτός είναι ένας αξιότιμος ζηλιάρης που αγνοεί το πάθημά του και νομίζει τον εαυτό του αποκλειστικό κύριο κι αφέντη της γυναίκας του. Όσο οι άλλοι τον αφήνουν με την αξιέπαινη διακριτικότητά τους στο σκοτάδι και δεν έχουν στοιχεία να τον χλευάσουν δεν μπορεί κι εκείνος να εξοργιστεί με μια προσβολή που την αγνοεί. Γελοίος εδώ είναι ο τρίτος, ο «διαφθορέας», που περιποιείται το σύζυγο και σκύβει το κεφάλι, ξέροντας πως μοιράζεται μαζί του την ωραία κυρία.</div><div align="justify">Είδος δεύτερο: Είναι ο σύζυγος που χόρτασε τον οικόσιτο έρωτα και θέλοντας να διασκεδάσει αλλού, κλείνει τα μάτια στη συμπεριφορά της συζύγου και την εγκαταλείπει ανοιχτά στους ερωτιδείς, υπο την προϋπόθεση βέβαια να μην του φέρει κανένα μωρό. Το αυτί κάτι τέτοιων δεν ιδρώνει στην κοροϊδία. Το αντίθετο μάλιστα, σχολιάζουν τα κέρατα των άλλων με ιδιαίτερη δριμύτητα, σαν να μη φοράνε από δαύτα κι οι ίδιοι.</div><div align="justify">Είδος τρίτο: Αυτός είναι ο γελοίος ζηλιάρης, απρεπής ως προς τη σύζυγο, άριστος γνώστης της απιστίας της. Πρόκειται για μανιακό που αγωνίζεται να αποτρέψει το πεπρωμένο και που, με την αδέξια αντίστασή του γίνεται περίγελος με τις ανώφελες προφυλάξεις του, με τους θυμούς και τα ξεσπάσματά του. Πρότυπο ο Ζωρζ Νταντέν του Μολιέρου, πλήρες και τέλειο μοντέλο.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6489193973192199148-4897656954670723411?l=elsasoureal.blogspot.com' alt='' /></div>Ανέστης Μ.noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6489193973192199148.post-77438148383044057662008-02-17T10:03:00.009+02:002008-02-17T12:52:29.653+02:00<p class="MsoNormal"> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Vqs8f9lqo5k/R7fqYZkTrmI/AAAAAAAAAE4/uYHs05ZCpY4/s1600-h/6540157.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Vqs8f9lqo5k/R7fqYZkTrmI/AAAAAAAAAE4/uYHs05ZCpY4/s200/6540157.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5167856802331864674" border="0" /></a> Χιονίζει…ρε χιονίζει…Είδαμε και μια άσπρη μέρα με τη Νέα Δημοκρατία! Ο μπαγάσας γάτος κρύφτηκε στο σπίτι μου να γλυτώσει το κρύο και φεύγοντας δεν άφησε ούτε ευρώ να με ευχαριστήσει για τη φιλοξενία. Να θυμηθώ να το κάνω θέμα. Κουλίτσα μου σε ξαναεπισκέπτομαι και σήμερα για να σου πω. Σάββατο βράδυ χθες και η Αθήνα γλεντούσε στους ρυθμού της Έλενας Παπαρίζου, παπαρίζοντας και συνουσιάζοντας τη μικρή μου θλίψη για το σημερινό πρωινό. Κουλίτσα κάτσε σε ένα σημείο και μην κουνιέσαι! Ζαλίζομαι! Το τηλέφωνό μου χτύπησε στις τρεις τα ξημερώματα. Ποιος να είναι σκέφτηκα. Το σήκωσα γιατί δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς. Μια αντρική φωνή. Όχι πολύ αντρική. Γκέι μου φάνηκε. Κάτσε μωρή σε ένα σημείο, με κούρασες. </p> <p class="MsoNormal">-Παρακαλώ…</p> <p class="MsoNormal">-Έλα…</p> <p class="MsoNormal">-Ποιος;</p> <p class="MsoNormal">-Εγώ.</p> <p class="MsoNormal">-Κι εγώ, εγώ είμαι!</p> <p class="MsoNormal">-Σε είδα στον ύπνο μου.</p> <p class="MsoNormal">-Κι εγώ με είδα!</p> <p class="MsoNormal">-Σοβαρά;</p> <p class="MsoNormal">-Όχι, ψέματα το λέω!</p> <p class="MsoNormal">-Και τι έκανες;</p> <p class="MsoNormal">-Σεξ με τη Βέρα Λάμπρου, διαβάζοντας Ευριπίδη. </p> <p class="MsoNormal">-Ψέματα…</p> <p class="MsoNormal">-Αλήθεια…</p> <p class="MsoNormal">-Ψέματα…</p> <p class="MsoNormal">-Αλήθεια…</p> <p class="MsoNormal">Αυτό το ψέματα και το αλήθεια να συνεχίστηκε και μισή ώρα μπορώ να σου πω…Μετά μου το έκλεισε στη μούρη λες και το μόνο που ήθελε να μάθει ήταν με ποια γ…(μπιπ) στον ύπνο μου! Δεν πάμε καλά Κουλίτσα μου! Δεν πάμε καλά. Βρισκόμαστε ένα βήμα πριν τον γκρεμό και βγαίνει ο Κώστας και μας λέει ότι πρέπει να πάμε όλοι ένα βήμα μπροστά! Πήγαινε εσύ ρε μαλάκα κι αν δούμε ότι γλύτωσες, ερχόμαστε κι εμείς! Τι είμαστε κολλητοί να πηγαίνουμε μαζί; Κουλίτσα μου βάλε και σε μένα καφέ. Στέγνωσε ο στόμας μου να σου τα λέω πρωινιάτικα. Θα κάνω ένα τσιγάρο και θα φύγω. Ποιος ηλίθιος είπε ότι το τσιγάρο βλάπτει; Έχει σώσει σχέσεις το τσιγάρο…Γιατί εκεί που λες χωρίσαμε σου λέει ο άλλος ένα τσιγάρο ακόμη…και όσα φέρνει η στιγμή δεν τα φέρνει ο χρόνος που λέει και ο πάνσοφος λαός μας. Το τσιγάρο και η δυνατή μουσική του κλαμπ σώζει τις σχέσεις. Γιατί στη δυνατή μουσική δεν μπορείς να μιλήσεις. Ενώ στην ησυχία θες δεν θες την κάνεις την κουβέντα. Κι όταν ένα ζευγάρι Κουλίτσα μου αναγκαστεί να την κάνει την κουβέντα…χαχα…ή σε χωρισμό πάει ή ο άντρας στο ψυχιατρείο. Επίσης δεν έχω καταλάβει κάτι. Γιατί ένα ζευγάρι πρέπει να…να…μαζί…καταλαβαίνεις…δεν καταλαβαίνεις μωρή γουρούνα; Να…μαζί…χαζή είσαι; Να τελειώνουν λέω…θυμάσαι πως γίνεται; Μπα ε; Εγώ κάτι αμυδρά. Ναι, αλήθεια, δεν το καταλαβαίνω. Γιατί να μου δημιουργείται εμένα το άγχος να τελειώσω με την εκάστοτε κυρία; Δεν κατάλαβα δηλαδή, τι είμαστε; Ορχήστρα; Να τελειώνει η βιόλα με την μπασαβιόλα μαζί; Τελειώνει αυτή τώρα, να πάρει το πρώτο χειροκρότημα, τελειώνω εγώ όποτε μου κάνει κέφι. Που έχουν πάρει όλες το <span style="" lang="EN-US">FILMNET</span><span lang="EN-US"> </span>ευαγγέλιο και μου ξεσηκώνουν στάσεις! Που πας χριστιανή μου! Αυτός που βλέπεις εκεί μέσα δεν δούλευε όλη μέρα. Γι’αυτό μπορεί και τα κάνει. Εγώ από το πρωί ξεσκίζομαι σαν το ντόπερμαν να σου φέρω να φας και το βράδυ μου ζητάς να σου κάνω αεροπλανικές φιγούρες; Αν θες αεροπλανικές φιγούρες τράβα στο τσίρκο. Και πάρε και καμιά φίλη σου, γιατί εγώ βαριέμαι. Δεν πάμε καλά. Κουλίτσα φεύγω. Που να πάω; Σπίτι πάω. Έχω δουλειά…άσε τώρα που θες να τα μάθεις όλα…..</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6489193973192199148-7743814838304405766?l=elsasoureal.blogspot.com' alt='' /></div>Σάκης Ρεζίληςnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6489193973192199148.post-17296491063692291912008-02-16T21:06:00.003+02:002008-02-16T21:16:06.031+02:00<object width="320" height="266" class="BLOG_video_class" id="BLOG_video-20d9723d436e6634" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/get_player"><param name="bgcolor" value="#FFFFFF"><param name="allowfullscreen" value="true"><param name="flashvars" value="flvurl=http://v23.nonxt8.googlevideo.com/videoplayback?id%3D20d9723d436e6634%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1331107040%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D6A320EC9BB8F4B200FC7BE5BF1EE8C130ACFF435.641E1C517D001182218221030473B45F8D295991%26key%3Dck1&amp;iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D20d9723d436e6634%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DnTeCx1OWOYND-NadpMP35icU2qc&amp;autoplay=0&amp;ps=blogger"><embed src="http://www.youtube.com/get_player" type="application/x-shockwave-flash"width="320" height="266" bgcolor="#FFFFFF"flashvars="flvurl=http://v23.nonxt8.googlevideo.com/videoplayback?id%3D20d9723d436e6634%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1331107040%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D6A320EC9BB8F4B200FC7BE5BF1EE8C130ACFF435.641E1C517D001182218221030473B45F8D295991%26key%3Dck1&iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D20d9723d436e6634%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DnTeCx1OWOYND-NadpMP35icU2qc&autoplay=0&ps=blogger"allowFullScreen="true" /></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6489193973192199148-1729649106369229191?l=elsasoureal.blogspot.com' alt='' /></div>Σάκης Ρεζίληςnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6489193973192199148.post-47033007460282917802008-02-16T19:01:00.003+02:002008-02-16T19:05:02.531+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Vqs8f9lqo5k/R7cXLZkTrkI/AAAAAAAAAEk/p5fOmKAHHzA/s1600-h/img_43ebe30a0308a.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Vqs8f9lqo5k/R7cXLZkTrkI/AAAAAAAAAEk/p5fOmKAHHzA/s320/img_43ebe30a0308a.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5167624582040104514" border="0" /></a><br /><p class="MsoNormal">Μη γελαστείς και μου δώσεις σημασία. Δεν τη χρειάζομαι. Δεν την αντέχω. Ξέρεις είμαι μόνος…Δεν το ήξερες ε; Κι όμως…Περνάει ο καιρός αγαπούλα. Μη μου δίνεις σημασία. Δεν έχω πια να σου πω. Τι να σου πω; Κάποτε ζούσαμε. Μαζί. Τώρα δεν…μη μου δίνεις σημασία. Αγάπα με μόνο. Κοίτα με στα μάτια κι αγάπα με. Μου δίνεις λίγο καφέ; Θα φτιάξεις; Δεν δουλεύω σήμερα. Δεν θα πάω. Θα μείνω εδώ. Βρέχει…δεν βρέχει συχνά. Και βρήκε σήμερα τη μέρα. Δεν την αντέχω τη βροχή. Είσαι κλεισμένος στο καλοδιατηρημένο σου δωμάτιο, μια φυλακή που της λείπουν τα κάγκελα και βλέπεις τη βροχή. Πέφτει. Την κοιτάζεις κι ανάβεις τσιγάρα και πίνεις καφέδες κι άλλα τσιγάρα μέχρι που νυχτώνει και έρχεται το τηλεφώνημα που σου αλλάζει τη διάθεση. Και μιλάς και σκέφτεσαι και αναπολείς και κλείνεις τα μάτια και φτιάχνεις εικόνες κι ακούς τη βροχή και ο καφές κρυώνει στην κούπα και η στάχτη στο πάτωμα δίπλα στην κουβέρτα και μείνε στο ακουστικό για λίγο, για ένα λεπτό ακόμη, μην το κλείνεις…Μην το κλείνεις…Δεν θα σου πω ποτέ πόσο σε χρειάζομαι. Δεν θα στο πω γιατί ντρέπομαι. Ούτε κι εσύ θα μου το πεις. Κι ας το νοιώθεις κι ας θες κι ας σε πληγώνει η βροχή και η μοναξιά και οι μπαλάντες και τα δάκρυα και το άδειο δωμάτιο και η κουρτίνα σου που την έσκισε ο αέρας και η παρέα που δεν ήρθε και οι φίλοι που σε ξέχασαν και...και…και…Είναι δύσκολο όταν βρέχει. Δεν θα σε ψάξω σήμερα σε κανένα δρόμο. Δεν θα βγω να σε δω στην μπάρα να πίνεις ποτά ούτε θα γυρίζω σαν αδέσποτο μέσα στην Αθήνα. Σήμερα θα μείνω εδώ, κάτω αό την κουβέρτα μου τη μωβ, που σου άρεσε και θα σε ψάξω εδώ. Και θα ελοίζω πως σβήνοντας το τσιγάρο θα χτυπήσει η πόρτα και θα είσαι μούσκεμα και θα σου προσφέρω τα ρούχα μου και θα γελάσω που σου είναι μεγάλα και θα γελάσεις κι εσύ και θα με κοιτάξεις στα μάτια και κάτσουμε μαζί στον καναπέ, το δικό μου καναπέ και θα σου πω αν θες κάτι και θα μου πεις ότι θες εμένα κι εγώ θα ντραπώ και θα γυρίσω το βλέμμα στην κλειστή τηλεόραση και θα σου χαμογελάσω και θα σε πάρω αγκαλιά να μην κρυώνεις και θα σου φυσάω μέσα στο αυτί, που ξέρω ότι σε ενοχλεί και θα γελάω και θα θυμώνεις αι θα με χτυπάς στα ψέματα και θα σε χτυπάω στα ψέματα και θα μείνει για λίγο το βλέμμα σου επάνω μου, όταν εγώ θα κοιτάζω αλλού και θα σε κοιτάξω και θα μου πεις ότι μ’αγαπάς και θα σε φιλήσω και θα σε πάρω αγκαλιά και τα μάτια σου θα έχουν γίνει τεράστια και η κουβέρτα μου θα σέρνετε στο πάτωμα και θα σταματήσω να καπνίζω και θα σου κάνω αστεία και θα μου κάνεις αστεία και θα σε φιλάω και δεν θα σταματάω γιατί…γιατί…Δεν θα μπορώ να μιλησω. Δεν θα έχω να πω τίποτα. Τίποτα. Τι να πεις εξάλλου; Μη μιλάς θα σου πω και θα σε φιλάω. Μη μιλάς, δεν θέλω να ακούω. Δεν ακούω….</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6489193973192199148-4703300746028291780?l=elsasoureal.blogspot.com' alt='' /></div>Σάκης Ρεζίληςnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6489193973192199148.post-90886001039315178152008-02-16T18:17:00.005+02:002008-02-16T19:21:48.061+02:00Η θανατική ποινή έχει ξεσηκώσει πολλάκις κάθε λογής λόγιους και λογικούς. Φαίνεται, όμως, ότι ο αγώνας για την κατάργησή της δεν έχει τελειώσει. Αν και στην Ευρώπη έχει θεσμοθετηθεί η καταργησή της ως αναγκαία για κάθε κράτος μέλος, για τον υπόλοιπο κόσμο υπάρχει ακόμα πολύς δρόμος. Επι τέλους πρέπει να πέσουν τίτλοι τέλους σ’αυτό το πανάρχαια έργο...<br />Μόνο σ’ένα παράλογο κόσμο μπορεί να είναι θεσμοθετημένη η δολοφονία ανθρώπου από άνθρωπο. «Το αίσθημα του παραλόγου καθιστά τη δολοφονία το λιγότερο αδιάφορη και κατά συνέπεια δυνατή. Αν δεν πιστεύουμε σε τίποτα, αν τίποτα δεν έχει έννοια κι αν δεν μπορούμε να επιβεβαιώσουμε καμμιά αξία, τότε όλα είναι δυνατά και τίποτα δεν έχει σημασία. Χωρίς υπέρ και κατά ο δολοφόνος δεν έχει ούτε δίκιο ούτε άδικο.Και η παράλογη ανάλυση, κάνοντας τη δολοφονία να φαίνεται το λιγότερο αδιάφορη, έχει σαν σπουδαιότερη συνέπεια της την καταδίκη της λογικής» (Αλμπέρ Καμύ, Μύθος του Σίσυφου).<br />Υπάρχουν ακόμα κράτη που βαφτίζουν τη δολοφονία απονομή δικαιοσύνης. Στήνοντας στο απόσπασμα την ίδια τη δικαιοσύνη, την πιο θεμελιώδη έννοια του ανθρωπισμού. Απαγχονίζοντας την αθωότητα, την επιταγή κάθε γνήσιας ηθικής.<br />Και γιατί το πρόβλημα να λαμβάνει τέτοιες διαστάσεις; Διότι «όταν πια το έγκλημα φοράει τη λεόντη της αθωότητας, σε μια περίεργη αντιστροφή ρόλων, η αθωότητα είναι εκείνη που πρέπει να δώσει εξηγήσεις. Ο δικαστής-δήμιος γνωρίζει μόνο μια σκιά στη νίκη του: δεν μπορεί να νιώθει αθώος. Πρέπει λοιπόν να καλλιεργήσει την ενοχή ακόμα και στο θύμα, ώστε η γενική ενοχή να μη νομιμοποιεί παρά την άσκηση βίας» (Ο επαναστατημένος άνθρωπος, Α.Κ.)<br /><br /><blockquote>«Ζούμε σ’ένα κόσμο όπου ο φόνος είναι νομιμοποιημένος κι αν δεν τον αποδεχόμαστε ως έχει οφείλουμε να τον αλλάξουμε» </blockquote><br />έγραφε ο Καμύ το 1946. Το 2008 η θανατική ποινή εφαρμόζεται ακόμα σε πολλές αναπτυσσόμενες και αναπτυγμένες χώρες. Μάλιστα, στη χώρα που θα φιλοξενήσει τους επικείμενους ολυμπιακούς αγώνες εκτελέσεις γίνονται μαζικά, σε στάδια(!). Αν θες να ανασταλλεί η εφαρμογή της εν’όψει των ολυμπιακών με την προοπτική της κατάργησής της, δήλωσέ το <strong><a href="http://www.abolition.fr/ecpm/french/petitions.php?ref=24">εδώ</a></strong>.<br />ΥΓ: Αφορμή για το παραπάνω κείμενο στάθηκε <a href="http://ninac.wordpress.com/2008/02/16/death_penalty/">αυτό το άρθρο της Νίνας Κουλετάκη.</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6489193973192199148-9088600103931517815?l=elsasoureal.blogspot.com' alt='' /></div>Ανέστης Μ.noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6489193973192199148.post-88386068633484706152008-02-16T17:35:00.008+02:002008-02-16T17:54:47.005+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Vqs8f9lqo5k/R7cDNZkTrfI/AAAAAAAAADw/0r8mNXe6upk/s1600-h/Untitled-1.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Vqs8f9lqo5k/R7cDNZkTrfI/AAAAAAAAADw/0r8mNXe6upk/s320/Untitled-1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5167602626167287282" border="0" /></a> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Η οικιακή μου καμηλοπάρδαλη συνουσιάστηκε με το Μιχάλη Χατζηγιάννη και από τη συνεργασία του αίσχους, μικρά ρουφιανόπαιδα ξεπετάχτηκαν, πετάχτηκαν και με απείλησαν να μου βγάλουν τα άπλυτα στη φόρα. Φόρα πατρίδα θα με ξεσκεπάσουν και μετά θα ντρέπομαι να κυκλοφορήσω. Θα βάλω το καλό μου φουστανάκι και θα βγω να τα πω στη Δρούζα που είναι καλή στα δράματα και τα μεταφυσικά. Φυσικά και έχω άγχος για το τι μας ξημερώνει, αν το προλάβουμε βέβαια το ξημέρωμα! Το ημέρωμα της στρίγκλας που έγινε αρνάκι και τα τρία γουρουνάκια που έγιναν γκέι για να βγάλουν το μεροκάματο με άφησε παγερά αδιάφορο απέναντι στην είδηση της Γιουροβύζιων με την κακομοίρα Καλομοίρα να πρωτοστατεί στο χώρο του απελπισμένου τίποτα. Ο καφές έχει κρυώσει που λέγανε και τα στενοχωρημένα παιδιά του 90 και δεν πίνεται. Ξαναζεσταμένο φαγητό δεν τρώω, το ξεκαθαρίζω από τώρα, γιατί μπορεί να με καλέσετε σε επίσημο δείπνο. Να το ξέρετε, προφασιζόμενος κοιλόπονο θα σηκωθώ να φύγω και θα σας βρίσω κιόλας! Ο Μητσοτάκης είναι άνθρωπος; Η πυγολαμπίδα που κρύβω στον κώλο μου, μου έταξε να με κάνει σταρ αρκεί να τραγουδήσω με την πατσαβούρα την τηλεοπτικιά παρέα στο μέγαρο. Το μέγαρο σκύλων της μουσικής πήρε ένα σκασμό λεφτά επιχορήγα και πάλι το Νταλάρα έχει. Ο Νταλάρας είναι άνθρωπος; Τι είναι ο άνθρωπος; Τι είναι ο κάβουρας, τι είναι το ζουμί του; Αλήθεια, τι είναι; Αν μπορεί κάποιος να μου λύσει αυτή την απορία θα του είμαι ευγνώμων, μέχρι σε σημείο να του πω κι ευχαριστώ. Η Μονάχους-Μονάχους χάνεται σιγά σιγά καθώς και το Φιλότιμο-Φιλότιμο. Ίδρωσαν οι μασχάλες μου, ίδρωσαν τα ποδάρια μου, ίδρωσε το μέτωπό μου, τα αυτιά μου ακόμη. Ο Σαρτζετάκης ζεί!!! Ο Σαρτζετάκης είναι άνθρωπος; Ο Κώστας είναι πρωθυπουργός! Αυτό είναι γνωστό. Ποιας χώρας δεν μας έχουν πει και έχω την υποψία, την τρομακτική υποψία ότι είναι της δικής μας. Αν αληθεύει παρακαλώ ενημερώστε με να τρομάξω. Ο Κώστας είναι άνθρωπος;</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6489193973192199148-8838606863348470615?l=elsasoureal.blogspot.com' alt='' /></div>Σάκης Ρεζίληςnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6489193973192199148.post-21670906900957089372008-02-15T16:46:00.003+02:002008-02-15T17:54:57.484+02:00<p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Σύντροφοι ερμαφρόδιτοι και αγγελοκρουσμένοι ζητώ ψήγματα συμπάθειας γιατί τα νεύρα μου ζαντολάστιχα και τα μάτια μου ανάποδες βόλτες κάνουν! Σάμπως δεν βλέπω ή είμαι μαλάκας (με την αρχαιοελληνική έννοια) κομπάζω για το αξίωμα που μου κρέμασαν στο πέτο οι γυμνοσάλιαγκες. Ο Μάκης, ο Λάκης και το κακό συναπάντημα μου έπιασαν το λαιμό και δεν με αφήνουν όχι μόνο ανάσα να πάρω αλλά ούτε να κατουρήσω χαρούμενα στην ταλαιπωρημένη μου τουαλέτα. Τι να κάνει άραγες ο Αλέξης; Ρε τον Αλέξης…Πατρίς, θρησκεία, οικογένεια και ο δικηγορικός σύλλογος να του χτυπάει παλαμάκια και η αρκούδα που νοίκιασε τις αποκριές να χορεύει σε λάτιν σκοπούς. Το λατινογενές ΘΑ καλύπτει τα κενά της αλώβητης κυβέρνησης για να έρθει η παιδική χαρά να αντιπολιτευθεί σε ένα λούνα παρκ νοτίου Αφρικής. Ελλάς, Ελλήνων, Χριστιανών φωνάζει η τελευταία γραία, οπαδός του τέως. Ο τέως που χάθηκε; Το άδει κανάλι που έχω στο 3 του τηλεκοντρόλ μου, κερδίζει του 100% της τηλεθέασης, πρόβάλοντας μόνο μαύρο και που και που χιόνια. Άντε να χιονίσει μπας και δούμε και μια άσπρη μέρα με την Νέα Δημοκρατία! Μετά από επισταμένο ρεπορτάζ η ομάδα που με πλαισιώνει σαν τα μπαλέτα του Φώτη Μεταξόπουλου, ανακάλυψε ότι τα γραφεία του ΚΚΕ κλείνουν. Από την άλλη βδομάδα στο σημείο αυτό θα βρίσκεται μπουτίκ ετοίμων ενδυμάτων από Ρώσους σχεδιαστές. Οι Ελοχίμ και οι Νεφελίμ, μου φαίνεται κάνουν όλη τη ζημιά. Άντε σύντροφοι, να τους βρούμε και να τους πατάξουμε. Που είναι ο Γιώργος οεο; Που είναι αυτό το παιδάκι; Έχει αρχίσει λένε φροντιστήριο ελληνικών κάπου στο κέντρο της Αθήνας γι’αυτό δεν φαίνεται συχνά. Έχει διάβασμα. Προετοιμάζεται! Όταν μεγαλώσει παίζει να γίνει και πρωθυπουργός! Αν και νομίζω, με βάση πάλι το ρεπορτάζ (έχω και <span style="" lang="EN-US">DVD</span>) ότι ό Βαγγέλης έχει αντίθετη άποψη. Που είναι ο Βαγγέλης οεο; Πρόταση! Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ η Εύα Καϊλή! Η σεξοβομβα του κινήματος! Και τελειώνω (μετά από πολύ κόπο γιατί η συμβία μου είναι ξενέρωτη) με μια φράση. Μια φράση που εμπερικλείει πιστεύω την όλη φιλοσοφία του σημερινού πολιτικού σκηνικού. ΒΡΕ ΔΕ ΓΑΜΙOΜΑΣΤΕ ΛΕΩ ΕΓΩ!!!! Μια πρόταση κάνω…</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6489193973192199148-2167090690095708937?l=elsasoureal.blogspot.com' alt='' /></div>Σάκης Ρεζίληςnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6489193973192199148.post-36231348414541407572008-02-15T15:34:00.008+02:002008-02-15T17:36:29.922+02:00Η ηθική, όπως όλοι γνωρίζουμε, είναι ένα ζήτημα που απασχόλησε από αρχαιοτάτων χρόνων. Σήμερα, εν μέσω φθοράς και αφθαρσίας, δικαιούμαστε να προσθέτουμε κάτι περισσότερο; Η απάντηση πρέπει να είναι θετική, καθώς μόνο μια προσωπική ηθική μπορεί να συνιστά στάση αξιοπρέπειας απέναντι στη ζωή.<br /> Αρχικά, όμως, η προσωπική ηθική για να είναι εφαρμόσιμη εντάσσεται στα ευρύτερα πλαίσια της αντικειμενικής ηθικής, χωρίς την τελευταία το πιθανότερο είναι να ίσχυε ακόμα και σήμερα ο νόμος της σωματικής δύναμης. Είναι λοιπόν αναγκαίοι οι νόμοι, θεσμοθετημένοι και άγραφοι. Κατά πόσο οί πρώτοι ανταποκρίνονται στις πραγματικές απαιτήσεις ή είναι ένα αχανές σύμπλεγμα με κενά και προβλήματα στο βάθος του είναι ένα ερώτημα που ανοίγει άλλη κουβέντα.<br /> Επανερχόμενος στην προσωπική ηθική λοιπόν, ας θέσουμε ως βάση τον αυτοσεβασμό και κάθε κοντινή σ’αυτόν έννοια. Πρέπει να αγαπάμε πρώτα τον εαυτό μας για να αγαπήσουμε τον πλησίον μας. Το πρώτο είναι αναγκαία συνθήκη για το δεύτερο. Δυστυχώς προβάλλουμε πολύ συχνά τις αρνητικές μας αυτοαξιολογήσεις στον άλλον χωρίς να υπολογίζουμε κατά πόσο του αντιστοιχούν. Η προβλητική ταύτιση είναι ένα φαινόμενο που οξύνεται ολοένα στον καιρό της ευκολίας που διανύουμε.<br /> Γεννηθήκαμε όμως φυλακισμένοι σ’ένα κόσμο που βασιλεύουν τα ένστικτα. Πρώτα ικανοποιούμε αυτά και ύστερα περνάμε σε δεύτερο επίπεδο προβληματισμού. Μιλάμε για ηθική λοιπόν, αν κι εφ’όσον έχουμε συνειδητοποιήσει τι ασυνείδητες ορμές κουβαλάμε. Ηθική δεν είναι φυλακή των ενστίκτων, αλλά συναρμόνισή τους με την πραγματικότητα. Τότε θα ενδιαφερθούμε για τον άλλον, και τότε θα καταλάβουμε πως ο άλλος είμαστε εμείς. Η αληθινά ανθρώπινη ηθική είναι της καρδιάς κι όχι του μυαλού, η αγάπη συνιστά τον υπέρτατο βαθμό της, και όταν αυτή καθίσταται πανανθρώπινη εξυψώνεται στην ανώτερή της σημασία. Το ωκεάνειο αυτό συναίσθημα οφείλει να είναι αυτοσκοπός μας. Τότε θα ξεπεράσουμε τις πεσσιμιστικές μας τάσεις να βλέπουμε τον εαυτό μας σαν πεταμένο σε ένα κόσμο χωρίς πυξίδα και νόημα. Τότε θα αποκτήσει η ανθρωπότητα ανθρωπιά, και ο άνθρωπος θα πάψει να είναι το μόνο ον που αφανίζεται από τους ομοίους του. <br /> Ηθική τέλος πρέπει να υπάρχει a priori. Δεν είναι φιλοσοφία εκ των υστέρων για να δικαιολογήσουμε τα λάθη μας, αλλά προνόηση για να μην τα πράξουμε εις βάρους του εαυτού μας και των άλλων. Και η σημασία της πράξης φαίνεται απ’το γεγονός ότι οι συνέπειές της την καθιστούν ηθικά μεμπτή και όχι οι αγνές προθέσεις. Το ποιόν και το ποσό των πράξεων μας μας καθιστά ηθικούς ή ανήθικους. Η ηθική ενός ανθρώπου και η κλίμακα των αξιών του εξηγούνται μόνο με την ποσότητα και την ποικιλία των εμπειριών που έχει συσσωρεύσει. Πρέπει να είναι ηθική που να βγαίνει μπροστά και να αντιμετωπίζει τον κόσμο. Μόνο αναμετρώμενος με τη δυσκολία ο άνθρωπος κρίνει πότε-πότε τον εαυτό του και είναι ο μόνος που δύναται να το κάνει. Μόνο τότε πολεμά το απάνθρωπο και το άδικο και η ηθική αποκτάει την απαραίτητη μεστότητα για να γίνει ζωή. <br />ΥΓ: Εφορμώντας απ’την <a href="http://mavrosgatos.blogspot.com/2008/02/blog-post_5446.html">ανοιχτή πρόσκληση</a> του Μαύρου Γάτου<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6489193973192199148-3623134841454140757?l=elsasoureal.blogspot.com' alt='' /></div>Ανέστης Μ.noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-6489193973192199148.post-4348597976753826422008-02-14T15:47:00.002+02:002008-02-14T15:48:36.978+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Vqs8f9lqo5k/R7RGrJkTrYI/AAAAAAAAABs/mgbE2EWJ_7o/s1600-h/Untitled-1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Vqs8f9lqo5k/R7RGrJkTrYI/AAAAAAAAABs/mgbE2EWJ_7o/s320/Untitled-1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5166832379617324418" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6489193973192199148-434859797675382642?l=elsasoureal.blogspot.com' alt='' /></div>Σάκης Ρεζίληςnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6489193973192199148.post-61801853873439057232008-02-14T13:25:00.004+02:002008-02-14T13:30:46.118+02:00<p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Ο Θεός να βάλει το χέρι του! Δηλαδή ότι και να βάλει λίγο θα είναι. Ο Τσίπρας θα γίνει πρωθυπουργός την άλλη βδομάδα και θα μας γλυτώσει από το βόρβορο! Λέμε και καμιά μαλακία, έτσι να περνάει ευχάριστα η ώρα. Το τέλος μπροστά στον γκρεμό θα μας βρει όλους χαρούμενους να προσπαθούμε να αποπλανήσουμε την ανήλικη κορούλα του αριστερού γείτονά μου. Δεξιόστροφα σκεπτόμενοι όλοι πάμε κατά διαόλου και μια είναι η λύση. Το λεφτά το φαί και το γαμήσ<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Vqs8f9lqo5k/R7QlPJkTrWI/AAAAAAAAABc/utUoE9utzJ4/s1600-h/masters.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 268px; height: 353px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Vqs8f9lqo5k/R7QlPJkTrWI/AAAAAAAAABc/utUoE9utzJ4/s320/masters.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5166795614697270626" border="0" /></a>ι όπως διατείνεται ο μέγας ποιητής και χαμαλομουσουργός. Δια του λόγου το αληθές που έγινε ψέμα και μας έπιασε από τη μύτη για να μας δείξει τη δύναμή του, θα αποτινάξω το ζυγό και θα τρέχω σαν τη μελωδία της ευτυχίας στα γρασίδια, που μια φίλη μου τα έχει μετρήσει ένα ένα με την πλάτη της και ο επιβήτορας που μου το έπαιζε άντρας, της έλεγε πόσο πολύ την αγαπούσε. Σιγά μην την αγαπούσε! Ψέματα έλεγε. Λέω να κάνω βόλτα στην πόλη. Να πάω να πιω κι εγώ σαν παιδί έναν καφέ, ένα καπουτσίνο. Το καπουτσίνο όπως και τα παπούτσα είναι πολύ πρόστυχες λέξεις και προτείνω να καταργηθούν! Προχθές ή χθες, δεν θυμάμαι, ήρθε στον ύπνο μου ο Τσε. Που με ξέρει τώρα εμένα ο Τσε για να έρθει και στον ύπνο μου είναι άλλο θέμα, που θα βγω το Σάββατο στο Χαρδαβέλα να το λύσω. Να με δείτε. Μου έχουν πει, ότι γράφω στο γυαλί. Που λέτε ο Τσε ήταν παντρεμένος με την Τατιάνα και συζητούσε με τον ΑΝΤ1 για εκπομπή σαν του Λάκη. Δεν θυμάμαι τι έγινε. Δεν θυμάμαι. Που είναι ο Γιώργος οεο; Α…δεν μπορεί κάνει τζόκιν. Που να τρέχει αυτό το παιδί τώρα; Το καραμελωμένο γλυφιτζούρι που μου έδωσαν να γλύφω για να έχω απασχολημένο το στόμα μου, σάπισε στον αριστερό μου προγόμφιο και έβγαλα δάκρυ πόνου την ώρα που ο τροχός του οδοντογιατρού, του ατζαμή, με πλησίασε απειλητικά δείχνοντας μου τα δόντια του. Το τασάκι μου επίσης είναι γιομάτο με αποτσίγαρα και δεν λέω να το αδειάσω. Πως θα περάσει αυτός ο χειμώνας; Αν περάσει όμως…Ένας βάτραχος μου έλεγε να τον φιλήσω το προηγούμενο καλοκαίρι για να γίνει πρίγκιπας ή πριγκήπησα, δεν θυμάμαι. Του έδωσα ένα πεταχτό αλλά δεν είδα διαφορά. Επίσης κάπως μύριζε. Θα το σκεφτώ και θα σας πω. Βιονικά χέρια έβγαλε ο αναποφάσιστος ψηφοφόρος και στις επόμενες εκλογές δεν θα ρίχνει ψήφους. Θα ρίχνει σφαίρες. Άντε τελείωνε μας κούρασες! Σκατά! Πως; Δεν το έπιασα; Αααα…μπα…Δε…τι; Όοοοχι…Μην το συζητάς Κουλίτσα μου αυτό σου πάει καλύτερα! Ααααααα……Φτάνει πια! Όχι, όχι, δίκιο έχεις! Να σου πω; Μ’αγαπάς καθόλου; Έτσι από περιέργεια! </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6489193973192199148-6180185387343905723?l=elsasoureal.blogspot.com' alt='' /></div>Σάκης Ρεζίληςnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6489193973192199148.post-54492768178487422212008-02-13T18:41:00.001+02:002008-02-13T18:42:58.633+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Vqs8f9lqo5k/R7Md_ZkTrVI/AAAAAAAAABU/bwJuzjUmz7o/s1600-h/%CE%B8%CE%B5%CE%BC%CE%BF%CF%82.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Vqs8f9lqo5k/R7Md_ZkTrVI/AAAAAAAAABU/bwJuzjUmz7o/s320/%CE%B8%CE%B5%CE%BC%CE%BF%CF%82.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5166506172556225874" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6489193973192199148-5449276817848742221?l=elsasoureal.blogspot.com' alt='' /></div>Σάκης Ρεζίληςnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6489193973192199148.post-4283376161128608752008-02-13T18:24:00.003+02:002008-02-17T15:22:15.694+02:00<blockquote>Κουράστηκε το σώμα, στο χρόνο να γερνά,<br />και η ψυχή το άφησε, στα πέρατα πετά.<br />Μα μόνη στο ορίζοντα, ακούστηκε αχός,<br />ανθρώπινος κι ασίγαστος, της θλίψης ο χορός<br /><br />Ζωή με μέτρο και σκοπό είναι του χρόνου σκλάβος<br />Κι όποιος την έζησε θαρρώ, έχασε κατα κράτος<br />Μα εγώ το χρόνο λησμονώ, δεν έχω μνήμη για οδηγό<br />Τώρα το θάνατο ζητώ, για να τού πω ευχαριστώ.<br /><br />Τριαντάφυλλα τα όνειρα κι ακάνθινος ο νους,<br />μα πάθη τον οδήγησαν σε δρόμους αγαστούς.<br />Χαρίστηκε στη λογική, τη μνήμη τώρα σβήνει<br />στην τρέλα παραδίνεται κι αφήνεται στη δίνη.<br /><br />Ζωή με μέτρο και σκοπό είναι του χρόνου σκλάβος<br />Κι όποιος την έζησε θαρρώ, έχασε κατα κράτος<br />Μα εγώ το χρόνο λησμονώ, δεν έχω μνήμη για οδηγό<br />Τώρα το θάνατο ζητώ, για να τού πω ευχαριστώ.</blockquote><br /> <br />Σύντομα με μουσική επένδυση...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6489193973192199148-428337616112860875?l=elsasoureal.blogspot.com' alt='' /></div>Ανέστης Μ.noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6489193973192199148.post-61970120181863212402008-02-13T14:10:00.002+02:002008-02-13T14:40:19.756+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Vqs8f9lqo5k/R7LfTJkTrUI/AAAAAAAAABM/JqYOb2iSZZc/s1600-h/zeygossb6.png"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Vqs8f9lqo5k/R7LfTJkTrUI/AAAAAAAAABM/JqYOb2iSZZc/s400/zeygossb6.png" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5166437242626092354" border="0" /></a><br /><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Calibri;"><span style="font-size:130%;">Πάνω μου! Έλα πάνω μου! Μη μιλάς, μη μιλάς…Δεν μπορώ να σε ακούω. Μη με κοιτάς! Σ’αγαπάω, μη με κοιτάς. Στη γειτονιά μου ζούσε ένα κοριτσάκι. Τραγουδούσε. Τραγουδούσε συνέχεια. Η μάνα του το χτύπησε στο πρόσωπο με ένα καλώδιο, για να σταματήσει. Έπεσε κάτω, έκλαψε. Έκλαψε τόσο που για την υπόλοιπη ζωή του δεν είχε πια δάκρυα. Πέθανε. Κοίτα με! Στα μάτια. Θέλω να με κοιτάς. Θέλω να με αγγίζεις. Θέλω να μου μιλάς. Μίλα μου. Το κοριτσάκι δεν μιλούσε. Έκλαιγε. Μίλα μου. Φίλα με. Φοβάσαι…το βλέπω, φοβάσαι. Σε θέλω εδώ, δίπλα μου, στο πλευρό μου. Να με αγγίζει η ανάσα σου και το κορμί σου και η σκέψη σου κα τα μάτια σου μόνο εμένα να βλέπουν και να με λατρεύουν. Να με λατρεύουν μέχρι το τέλος. Θέλω να με φιλάς και να νοιώθεις, να πνίγεσαι από έρωτα και να μου χαμογελάς και να μου λες αστεία και να γελάω και μου λες αστεία και να μη γελάω και να μου θυμώνεις που δεν γελάω με τα αστεία σου κι εγώ να γελάω με την αστεία σου φάτσα. Είσαι όμορφη. Όμορφη. Και να σε παίρνω από το χέρι και να κατηφορίζουμε την Αρεοπαγίτου και να κρύβεσαι μέσα στο παλτό μου όταν κρυώνεις και να σου λέω μη φοβάσαι, είμαστε δύο. Δύο. Και να σε φιλάω στα χείλη και να σου λέω για ταξίδια που θα πάμε και τελικά δεν θα πηγαίνουμε αλλά θα τα έχουμε κάνει μαζί, σκεπασμένοι με μια κουβέρτα μωβ με λουλουδάκια. Και τα δάχτυλά μας να τσακώνονται κάτω από την κουβέρτα και να γυρίζω, να σε κοιτάω και να βλέπω τα μάτια σου. Να σου λέω πως δεν έχω δει πιο όμορφα κι ας έχω δει. Και να σε φιλάω και να σε σκεπάζω όταν ψήνεσαι στον πυρετό και να σε περιμένω στη σκάλα όταν αργείς στη δουλειά και να σε ρωτάω πως πέρασες και να μου κάνεις παράπονα και να γελάς, να γελάς και να μου λες να πάμε βόλτα και να πηγαίνουμε και να σε βλέπω και να λέω μην τελειώσει και να ξαναρχίζω το παραμύθι από την αρχή για να κρατήσει λίγο παραπάνω και να σε ρωτάω και να σε ξαναρωτάω, να σε ρωτάω συνέχεια αν μ’αγαπάς κι όταν φοβάμαι μη σε χάσω να μου λες δεν θα χαθείς κι όταν φοβάσαι μη με χάσεις να σου λέω δεν θα χαθώ και να πίνουμε μαζί τον πρώτο καφέ της ημέρας και να μου χαμογελάς και να σου χαμογελάω και να σου λέω καλημέρα και να το εννοώ και να σου λέω για ένα σπυράκι που έβγαλες στη μύτη κι εσύ να θυμώνεις κι εγώ να γελάω και να βλέπουμε τα βράδια το Χιου Γραν να ερωτεύεται μόνο για μας. Για σένα και για μένα. Και να σου μιλάω, να σου λέω τι αγαπώ και τι μισώ και να μου λες για τι πεθαίνεις και να τρέχω να σου φέρω τις κάλτσες σου και να με φιλάς και να σε φιλάω και να είμαι σίγουρος ότι δεν θα τη δούμε την ταινία. Και να μην τη βλέπουμε. Να σε κοιτάζω και να σου λέω σε έχω ερωτευτεί και να σου κρύβω τις κάλτσες το πρωί για να μην πας στη δουλειά και φύγεις και να εύχομαι να πέθανε το αφεντικό σου η να γκρεμίστηκε το μαγαζί και να σου λέω μείνει λίγο ακόμη και το λίγο να γίνεται πολύ και το πολύ πάντα και το πάντα να μου φαίνεται σαν μια στιγμή. Μια στιγμή που θα περάσει και πάλι θα μείνω μόνος παρέα με τα κουτάκια της μπύρας και τα τσιγάρα μου. Μη φύγεις…Μείνε. Για πέντε λεπτά. Για ένα τσιγάρο…</span><o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6489193973192199148-6197012018186321240?l=elsasoureal.blogspot.com' alt='' /></div>Σάκης Ρεζίληςnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6489193973192199148.post-2767688125901383202008-02-12T21:29:00.000+02:002008-02-13T13:00:08.059+02:00<p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:Calibri;">Το κραυγαλέο πλήθος μένει κάτω από το μπαλκόνι εδώ και ένα δίωρο περίπου και δεν λέει να ξεκολλήσει τα μάτια του από πάνω μου. Εγώ είμαι πάνω στο μπαλκόνι. Διακατέχομαι από αυτοκτονικό ιδεασμό και είμαι <span style=""> </span>έτοιμος να φουντάρω στο χαρούμενο κράσπεδο που με περιμένει με ανοιχτές αγκάλες να μου δείξει την αγάπη του. Διαβάζω την τελευταία σελίδα του Λούκι Λούκ και σηκώνω το τηλέφωνο να φωνάξω το </span><span lang="EN-US" style="font-family:Calibri;">STAR</span><span style="font-family:Calibri;"> και τον Αιμίλιο Λιάτσο μπας και με βγάλει πριν τον Αλέξη Κούγια που σάπισε τη γυναίκα του κι αυτή για να τον εκδικηθεί πήρε όλο το </span><span lang="EN-US" style="font-family:Calibri;">ENVY</span><span style="font-family:Calibri;"> και σύσσωμο το δικηγορικό σύλλογο. Νομίζω πως η πτώση μου θα αφήσει πίσω το Λάκη στα νούμερα της </span><span lang="EN-US" style="font-family:Calibri;">AGB</span><span style="font-family:Calibri;"> και θα με κάνει πλούσιο. Πέντε λεπτάκια ρε παιδιά σας ζητάω. Τι είναι πέντε λεπτά; Έτσι λίγο τη φάτσα μου! Να τη δει και η καημένη η μανούλα μου, να μην πάει παραπονεμένη, ότι δεν είδε το γίοκα της στην TV. Μου πέρασε μια σκέψη. Πριν πέσω να τυλιχτώ και με την ελληνική σημαία, μήπως και με ανακυρήξουν ήρωα και μου στήσουν κανένα άγαλμα, να με βλέπουν τα παιδάκια και να ρωτάνε τις μανάδες, ποιος είναι αυτός! ΕΓΩ είμαι κωλόπαιδο! Ε Γ Ω !!! Δεν το σηκώνει το </span><span lang="EN-US" style="font-family:Calibri;">STAR</span><span style="font-family:Calibri;">. Γαμώτο! Θα πάρω το </span><span lang="EN-US" style="font-family:Calibri;">MEGA</span><span style="font-family:Calibri;">. Αυτό θα κάνω! Θα πάρω το </span><span lang="EN-US" style="font-family:Calibri;">MEGA</span><span style="font-family:Calibri;">! Χαχα! Είμαι τετραπέρατος τελικά. Ή μάλλον όχι. Όχι, όχι…αυτοί θα με δουν να πέφτω και μετά θα πουν ότι δεν με είδαν. Πρέπει να βρω κάποιον να πει την αλήθεια. Να με δει να πέφτω και να πει «Ναι, έπεσε». Σταμάτα βρε πλήθος κι εσύ! Μισό λεπτό! Καλέ μισό λεπτό σου λέω. Ανυπόμονοι άνθρωποι. Σκάσε! Σκέφτομαι! Θα πάρω το Λάκη. Το Λάκη θα πάρω, που έχει και πέραση στις γριές. Τουλάχιστον εκεί είμαι σίγουρος ότι για την πτώση μου θα μάθει η μάνα μου. Φαν! Όχι, δεν μπορώ να πάρω το Λάκη. Με τίποτα. Αν το πω στο Λάκη θα δυσαρεστήσω το Μάκη. Κι αν δυσαρεστήσω το Μάκη…κλάψε τη μάνα μου! Είχε φτιάξει η γυναικούλα μια </span><span lang="EN-US" style="font-family:Calibri;">offshore</span><span lang="EN-US" style="font-family:Calibri;"> </span><span style="font-family:Calibri;">στα νησιά Καλαπάνγκος για να βάζει τη σύνταξη. Αν το μάθει ο Μάκης…χέστα. Ούτε στο Μάκη μπορώ να το πω. Γιατί αν το μάθει ο Λάκης; Και μετά λέμε στους Άγγλους ελάτε το καλοκαίρι στην<span style=""> </span>Ελλάδα για να πηδήξετε! Εδώ εγώ που ζω εδώ δυο ώρες προσπαθώ να πηδήξω αλλά τίποτα. Τώρα θα μου πεις, άλλο πήδημα το ένα άλλο το άλλο. Ναι, αλλά αν δεν μπορείς να πηδήξεις από το μπαλκόνι σου, που είναι και στο χέρι σου, θα μπορέσεις να πηδήξει γενικά, που…αν σου κάτσει και τρέχα γύρευε; Δεν υπάρχει κράτος! Που είναι το κράτος όταν το χρειάζεται ο πολίτης; Μισό λεπτό πλήθος σου λέω, μισό λεπτό. Μιλάω με τον εαυτό μου! Σεβάσου το. Σταμάτα χριστιανή μου και κατέβα από το στύλο της ΔΕΗ! Σταμάτα, θα πέσω είπαμε! Μισό πλήθος…θα πάρω το </span><span lang="EN-US" style="font-family:Calibri;">ALETR</span><span lang="EN-US" style="font-family:Calibri;"> </span></span><span style="font-family:Calibri;"><span style="font-size:100%;">μπας και είναι εκεί κανείς να με εξυπηρετήσει. Καλεί. Ναι, γειά σας…για μια αυτοκτονία…α…ναι…βεβαίως…καταλαβαίνω. Φυσικά, τη δουλειά σας κάνετε. Φυσικά… πολύ ωραία…ευχαριστώ πολύ. Πάρα πολύ σας ευχαριστώ. Γεια σας!<o:p></o:p><br />Πλήθος…πάτε σπίτια σας. Φευγάτε καλέ. Η αυτοκτονία αναβάλλεται. Έχουν θέμα για τον Κλαδά….!!!</span><o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6489193973192199148-276768812590138320?l=elsasoureal.blogspot.com' alt='' /></div>Σάκης Ρεζίληςnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6489193973192199148.post-89923084993536035872008-02-12T18:21:00.000+02:002008-02-13T13:00:08.060+02:00<p class="MsoNormal" style="margin-left: 45pt; text-align: justify; text-indent: -45pt;"><b style=""><span style="font-family: Calibri;">ΝΙΚΟΣ</span></b><span style="font-family: Calibri;"> : Χαμογέλα…Χαμογέλα μου…δεν θέλω να ζω τώρα…δεν μπορώ να ζω τώρα. Χωρίς εσένα δεν υπάρχω. Δεν ξέρω γιατί να ξυπνάω το πρωί, δεν ξέρω γιατί να βγαίνω στο δρόμο, γιατί να μιλάω με ανθρώπους, γιατί να γελάω με τα ηλίθια αστεία τους, γιατί να κοιμάμαι εκεί που κοιμηθήκαμε, να κάθομαι εκεί που καθόμασταν, να κοιτάζω ότι κοιτάζαμε. Δεν βρίσκω το λόγο να υπάρχω. Δεν υπάρχω αν εσύ δεν μου δίνεις κάποιο λόγο. Αν εσύ δεν με κρατάς από το χέρι χάνω το δρόμο μου. Χάνομαι. Βλέπω όλη την πόλη άδεια…και άδειασε γιατί δεν βρίσκεσαι εσύ εκεί. Στο παρκάκι που συναντηθήκαμε πρώτη φορά…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><b style=""><span style="font-family: Calibri;">ΧΡΙΣΤΊΝΑ</span></b><span style="font-family: Calibri;"> : Ναι…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 45pt; text-align: justify; text-indent: -45pt;"><b style=""><span style="font-family: Calibri;">ΝΙΚΟΣ</span></b><span style="font-family: Calibri;"> : Ξύλωσαν το παγκάκι. Το παγκάκι μας. Και το κατάλαβα. Κι αυτοί το κατάλαβαν. Το έβλεπαν άδειο. Για καιρό άδειο, που εμένα μου φάνηκε χρόνια. Και δεν άντεξαν να το κοιτάζουν έτσι και το γκρέμησαν. Και δεν υπάρχει τίποτα πια εκεί από εμάς. Τίποτα. Σαν να μην περάσαμε ποτέ από εκεί.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><b style=""><span style="font-family: Calibri;">ΧΡΙΣΤΙΝΑ</span></b><span style="font-family: Calibri;"> : Να με θυμάσαι…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><b style=""><span style="font-family: Calibri;">ΝΙΚΟΣ</span></b><span style="font-family: Calibri;"> : Τι;<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 63pt; text-align: justify; text-indent: -63pt;"><b style=""><span style="font-family: Calibri;">ΧΡΙΣΤΙΝΑ</span></b><span style="font-family: Calibri;"> : Να με θυμάσαι…Όλη μου τη ζωή ήθελα κάποιον να με θυμάται. Αν σε ξεχάσουν όλοι είσαι νεκρός. Κι ας ζεις. Να με θυμάσαι…Κάθε μέρα στους δρόμους βλέπεις τόσους ανθρώπους…κάθε δευτερόλεπτο κι άλλος άνθρωπος. Πρόσωπα…Αλλά δεν υπάρχουν. Για σένα δεν υπάρχουν. Μετά από πέντε λεπτά είναι αδύνατον να θυμηθείς τα πρόσωπά τους. Δεν μπορείς. Δεν τα είδες ποτέ. Δεν υπάρχουν για σένα. Αυτό θέλω μόνο. Μην με αφήσεις να πεθάνω. Δεν θέλω να πεθάνω ποτέ. Θέλω να ζω μαζί σου. Πάντα! Όσο ζεις. Να με θυμάσαι. Να με παίρνεις μαζί σου. Μη με αφήσεις να πεθάνω. Είναι σκοτεινό πράγμα ο θάνατος. Βάλε με σαν μενταγιόν στην καρδιά σου και μη με αφήσεις. Ζήσε. Κι όσο ζεις εσύ, θα ζω κι εγώ. Βήμα βήμα, πλάι θα είμαστε. Θα σε ακολουθώ και θα σου φυσάω μέσα στο αυτί που σε ενοχλεί. Θα σε πειράζω για να σου δείχνω ότι δεν έφυγα ποτέ. Ότι είμαι εκεί, δίπλα σου, στον ίδιο δρόμο που περπατάς, με τους ίδιους ανθρώπους που μιλάς, με…Θα είμαι εκεί. Μαζί σου. Μη με ξεχάσεις. Δεν θέλω να πεθάνω. Φοβάμαι. Φοβάμαι…Κρυώνω…Σκέπασέ με…Κρυώνω…Είναι σαν να πεθαίνω για δεύτερη φορά. Πονάει το κορμί μου και θέλω να κλάψω αλλά δεν έχω άλλα δάκρυα. Σ’αγαπάω…Συγνώμη που σε άφησα μόνο, συγνώμη…Συγνώμη. Σ’αγαπάω… Κράτα με σφιχτά. Μη με αφήνεις, συγνώμη…Μη με αφήνεις, σε παρακαλώ. Μη με αφήνεις να πεθάνω…Σε χρειάζομαι. Χρειάζομαι τα χείλη σου, τα μάτια σου, τη φωνή σου, τη γλώσσα σου, τα νύχια σου, την καρδιά σου. Χρειάζομαι την καρδιά σου, μην με αφήνεις να πεθάνω. Φίλα με, φίλα όσο αντέχεις, φίλα με. Θέλω να ακουμπήσω στο στήθος σου, φίλα με. Κράτα με και φίλα με. Είναι ψηλά, μην με αφήσεις να πέσω. Φοβάμαι. Χωρίς εσένα, φοβάμαι. Φοβάμαι τη μοναξιά. Φοβάμαι την μοναξιά. Αγκάλιασέ με φίλα με. Κοίτα με στα μάτια. Ψυθίρησέ μου ότι με αγαπάς. Ψυθίρισέ το μου μην το ακούσει κανείς. Μόνο εσύ κι εγώ να το ξέρουμε. Μυστικό. Να με θυμάσαι ε; Μη λυπάσαι χαζέ. Μη λυπάσαι για μένα. Είμαι χαρούμενη. Απλά φοβάμαι λίγο. Σκούπισε τα μάτια σου, δεν κάνει να κλαίμε τώρα. Χαμογέλα. Κοίτα ψηλά στον ουράνό, θα δεις ένα αστέρι. Κάθε φορά που θα αισθάνεσαι μόνος, κοίτα το. Μίλησέ του και να είσαι σίγουρος ότι θα σου χαμογελάσει. Αγκάλιασέ με. Σφιχτά. Φίλα με…Σ’αγαπάω….<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 63pt; text-align: justify; text-indent: -63pt;"><span style="font-family: Calibri;"><o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6489193973192199148-8992308499353603587?l=elsasoureal.blogspot.com' alt='' /></div>Σάκης Ρεζίληςnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6489193973192199148.post-9238500679105005392008-02-12T14:30:00.001+02:002008-02-13T13:00:08.060+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Vqs8f9lqo5k/R7GRw5kTrTI/AAAAAAAAABA/yu8UXEC6g6k/s1600-h/Untitled-1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Vqs8f9lqo5k/R7GRw5kTrTI/AAAAAAAAABA/yu8UXEC6g6k/s400/Untitled-1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5166070516843523378" border="0" /></a><span style="font-family:times new roman;"><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;font-size:130%;" >"Ο ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΑΔΕΡΦΙΑ ΤΟΥ"</span><span style="font-size:130%;">...μια ταινία του σκηνοθέτη των μεγάλων επιτυχιώνε Γιώργου Μυλωνά. Υποψήφια για τρια όσκαρ, πρώτου ανδρικού, δεύτερου ανδρικού και ψηφιακών εφέ...από την Παρασκευή</span></span><span style="font-size:130%;"> </span><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:130%;">στους σινεμάδες!!!<br /><br />Δεν θα πιστεύετε στα μάτια σας!!!<br />ΜΗΝ ΤΗ ΧΑΣΕΤΕ!!!</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6489193973192199148-923850067910500539?l=elsasoureal.blogspot.com' alt='' /></div>Σάκης Ρεζίληςnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6489193973192199148.post-74707030264793398792008-02-11T22:05:00.001+02:002008-02-18T23:19:01.385+02:00Όταν η τύχη σου γυρνάει την πλάτη, υπάρχει μόνο ένας τρόπος να πετύχεις, να αποδεχτείς την αποτυχία.<br />Μέσα στο ασύμμετρο γίγνεσθαι της ύπαρξής σου μπορείς και πάλι να είσαι πιστός σε κάτι, στην ασυμμετρία.<br />Ξέχνας τον εαυτό σου για να λύσεις τις αλυσίδες σου,<br />μέχρι νέοι εαυτοί να φτιάξουν καινούριες, που θα παρέχουν μεγαλύτερη ελευθερία.<br />Αν η σιωπή είχε μιλιά θα φώναζε βοήθεια, και θα εκφυλιζόταν σε δειλία.<br />Ο τέλειος παραλογισμός προσπαθεί να είναι βουβός.<br />Όταν η κατάσταση γίνεται εξαντλητική μόνο μια καταλυτική πράξη μαρτυρά ότι υπάρχει ζωή.<br />Μία πράξη που θα σήμαινε την εξάντληση κάθε νοήματος, και αυτομάτως θα αποκτούσε ένα νόημα υπερβατικό και αδέσμευτο.<br />Όταν τα λόγια χάνουν την κοινοτυπία τους, τι παραμένει κοινότυπο; Κι όμως τότε είναι που το κάθε τι γίνεται ανόητο.<br />Η πιο μεγάλη εξιλέωση: να μη σκοτώνεις χωρίς να σκοτώνεσαι.Να θέλεις να ζεις και να ξέρεις να πεθαίνεις. Αλλά όποιος σκότωσε έχει ζήσει τα πάντα. <blockquote>«Να κατέχει κανείς αυτό που σκοτώνει, να η στιγμή της ολοκληρωτικής ελευθερίας».(Ευριπίδης)</blockquote><br />Αυτή η υπεράσπιση της αθωότητας μπορεί να δώσει μια αυθεντική ηθική. <blockquote>«Δεν μπορούμε να είμαστε ευτυχισμένοι δίχως να κάνουμε κακό στους άλλους»</blockquote><br />Φωνάζουν οι πανουκλιασμένοι.<br />Και ο Σίσυφος αποφάσιζε να επιθυμεί ελεύθερα ό,τι δεν μπορούσε να αρνηθεί.<br /><blockquote>«Ηλίθιοι που πιστεύετε ότι η άρνηση είναι εγκατάλειψη ενώ δεν είναι παρά επιλογή».</blockquote>Μόνο η σιωπή σφραγίζει την ολοκληρωτική ελευθερία και τον ολοκληρωτικό παραλογισμό. Η σιωπή του κόσμου που απαντά στο κάλεσμα του ανθρώπου για υπεραισθητό νόημα θεμελιώνει την απροσμέτρητη αισθητική του, και μια μεταφυσική ευτυχία εκπηγάζει....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6489193973192199148-7470703026479339879?l=elsasoureal.blogspot.com' alt='' /></div>Ανέστης Μ.noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6489193973192199148.post-4466482142972800512008-02-11T14:46:00.001+02:002008-02-13T13:00:08.061+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Vqs8f9lqo5k/R7BDxpkTrSI/AAAAAAAAAA4/BiJvwy9uC4c/s1600-h/%CE%BC%CE%B1%CE%BA%CE%B7%CF%82.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Vqs8f9lqo5k/R7BDxpkTrSI/AAAAAAAAAA4/BiJvwy9uC4c/s320/%CE%BC%CE%B1%CE%BA%CE%B7%CF%82.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5165703292844748066" border="0" /></a> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><span style="font-family:Calibri;"><br /></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Calibri;"><o:p> </o:p>Μεταφυσικά φαινόμενα! «Οι πύλες του ανεξήγητου» θα πρέπει να γίνει η βασική πολιτική εκπομπή στην ελληνική τηλεόραση! Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης εναντίων όλων. Θα νικήσουμε σύντροφε. Αλλά ποιόν να πρωτονικήσεις; Θα βάλω κι εγώ τα καλά μου και θα βγω στην </span><span lang="EN-US" style="font-family:Calibri;">TV</span><span style="font-family:Calibri;">. Θα κάνω μια βόλτα από τα μπουρδελομάγαζα και θα βγάλω συμπέρασμα. Χέσε θέατρο και κατούρα παράσταση, που έλεγε και ένας θείος μου από το χωρίο. <o:p></o:p><br />Στάση πρώτη. Οι στασιαστές δημοσιογράφοι ένωσαν τις φωνές τους με το Στέφανο Αδέκαστο Χίο και ξεσκέπασαν το βρώμικο κύκλωμα του τηλεοπτικού παρακράτους. Προσωπικά δεν πιστεύω στο παρακράτος. Το παρακράτος είναι σαν τον πονοκέφαλο. Ο πονοκέφαλος για να παρουσιαστεί προϋποθέτει την ύπαρξη εγκεφάλου. Το ίδιο και το παρακράτος προϋποθέτει την ύπαρξη κράτους και το κράτος (για το ελληνικό μιλάω) είναι σαν το Θεό. Όλο ακούς για την ύπαρξή του αλλά δεν το βλέπεις ποτέ. Ανοίγω το κουμπί και ευθύς ξεπετάγεται μπροστά μου, κυρία καλοβαλμένη, σκουλαρικοφόρα, με πρόσφατη επέμβαση στήθους και με πείθει. Τη χαζεύω ενώ το σάλιο που κύλισε από την αριστερή μεριά του χειλιού μου έσταξε στο πάτωμα δημιουργώντας λεκέ στο καλογυαλισμένο παρκέ της μάνας μου. <o:p></o:p><br />Ξαναπατάω το κουμπί και βλέπω πάλι κυρία ωραιότατη και πλήθος αγανακτισμένων<span style=""> </span>πολιτών να παίζουν τάβλι και να συνουσιάζονται με κοπάδι αιγοπροβάτων, προορισμένα για σφαγή τις άγιες ημέρες του Πάσχα. «Οι διακοπές μας έφτασαν, εμπρός βήμα ταχύ, να τις προϋπαντήσουμε παιδιά στην εξοχή» φώναξε με επαναστατική φωνή ο Αλέξης Τσίπρας και ανέλαβε την προεδρία του κόμματος. Η αριστερά σιγοσβήνει στο κομμουνιστικό νεκροκρέβατο και σε ζωντανή σύνδεση με τον Ευαγγελάτο προσπαθεί να βρει «Αποδείξεις». <o:p></o:p><br />Στάση δεύτερη. Πολεμικό κλίμα λένε ότι κυριαρχεί στην κυβέρνηση. Σε ποια; Η κυβερνητική τσόντα αλλάζει χέρια όπως εγώ πουκάμισα και καταλήγει στα χέρια του ανακριτή, που πολύ διακριτικός άνθρωπος, δεν τολμάει να<span style=""> </span>διανοηθεί ότι θα δει αυτά τα αίσχη! Ο Χριστός και η Παναγία! Η Όλγα τρέμει! Γιατί τρέμει η Όλγα; <o:p></o:p><br />«Θα το δω το </span><span lang="EN-US" style="font-family:Calibri;">DVD</span><span style="font-family:Calibri;">» είπε ο Θέμος. «Θα το δω, για να καταλάβω μέχρι που μπορούν να φτάσουν τα αίσχη τους». Και τη στιγμή εκείνη η Σουπερμάκης σπάει την τζαμαρία και ξεχύνεται σαν μαινάδα για να πατάξει το έγκλημα και τη διαπλοκή. Γκαγκάν γκαγκάν!!! Δεν είναι αεροπλάνο (σιγά μην ήταν αφού η Ολυμπιακή δεν πετάει), δεν είναι πουλί, είναι…ο Σουπερμάκης!!! Όλοι φοβούνται και προς στιγμήν φοβήθηκα κι εγώ, αλλά<span style=""> </span>δεν μάσησα. Πέταξα τα ρούχα μου και έγινα ο Μπάτμαν. Και τώρα είμαστε δύο. Θα ενώσουμε τις δυνάμεις μας και δείτε εσείς, κακοί ανθρώποι! Γκαγκάν γκαγκάν!!! Γκαγκάν γκαγκάν!!! Μπαμ, μπουμ, ντοκ, τσαφ, παφ, πουφ….(Δέρνουμε τώρα)<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: left;"><span style="font-family:Calibri;"><o:p></o:p>Υστερόγραφο : Πως θα πάει μπροστά αυτός ο τόπος όταν ιδιοκτήτης καναλιού λέγεται Κοντομηνας; Κοντομ ιν ας; </span><span lang="EN-US" style="font-family:Calibri;">Condom</span><span lang="EN-US" style="font-family:Calibri;"> </span><span lang="EN-US" style="font-family:Calibri;">in</span><span lang="EN-US" style="font-family:Calibri;"> </span><span lang="EN-US" style="font-family:Calibri;">ass</span><span style="font-family:Calibri;">;;; Μα, προφυλακτικό στον κώλο; Τι όνομα είναι αυτό; ΈΛΕΟΣ!!!!!!!<o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6489193973192199148-446648214297280051?l=elsasoureal.blogspot.com' alt='' /></div>Σάκης Ρεζίληςnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6489193973192199148.post-48682061381293604342008-02-11T13:12:00.001+02:002008-02-13T13:00:08.061+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Vqs8f9lqo5k/R7AttZkTrRI/AAAAAAAAAAw/r5EeTtkvyi8/s1600-h/%CF%83%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B6%CE%B1.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Vqs8f9lqo5k/R7AttZkTrRI/AAAAAAAAAAw/r5EeTtkvyi8/s320/%CF%83%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B6%CE%B1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5165679030574492946" border="0" /></a><br />Και ναι! Είναι γεγονός! Ανοίξαμε και σας περιμένουμε! Παιδικές χαρές ΣΥ.ΡΙ.Ζ.Α. !!!<br />Ένας τόπος, παράδεισος για τα μικρά παιδιά!<br />Διαθέτουμε και καφετέρια για να πίνετε τον καφέ ή το ποτό σας, όσο τα αγγελούδια σας παίζουν με τις κούνιες της παιδικής χαράς ΣΥ.ΡΙ.Ζ.Α!!!<br /><br />ΣΥ.ΡΙ.Ζ.Α. ...γιατί και τα παιδιά θέλουν το χώρο τους!!!<br /><br />Διεύθυνση : Αριστεράς Περίπου 3 (Δίπλα στο Ι.Κ.Α.)<br /> Τηλ : (Δεν μας έχουν βάλει ακόμη)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6489193973192199148-4868206138129360434?l=elsasoureal.blogspot.com' alt='' /></div>Σάκης Ρεζίληςnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6489193973192199148.post-66925450811039185322008-02-11T12:36:00.001+02:002008-02-13T13:00:08.062+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Vqs8f9lqo5k/R7AlhJkTrQI/AAAAAAAAAAo/_y0D6SBiFtM/s1600-h/Untitled-1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Vqs8f9lqo5k/R7AlhJkTrQI/AAAAAAAAAAo/_y0D6SBiFtM/s320/Untitled-1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5165670024028073218" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6489193973192199148-6692545081103918532?l=elsasoureal.blogspot.com' alt='' /></div>Σάκης Ρεζίληςnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6489193973192199148.post-70582908792064833592008-02-10T23:32:00.001+02:002008-02-13T12:56:17.937+02:00<div align="justify">Οι περισσότεροι -ως φυγόπονοι- αποφεύγουμε να δώσουμε έμφαση στο «να πεθαίνεις» της παραπάνω φράσης... Εκεί, όμως, εντοπίζεται η υπέρτατη πνευματική κατάκτηση του ανθρώπου. Στο να μπορεί να μετατρέψει το αναπόφευκτο σε προσωπική βούληση, να μπορεί να γίνει κύριος του θανάτου του. Στον «Ξένο» του Καμύ, θάνατος και ήλιος σχεδόν ταυτίζονται. Αν τον ήλιο τον υποκαταστήσει ένας ηθικός μύθος, η ευτυχία, τότε θα έχει αποκατασταθεί η σύλληψη ενός απ’τα σημαντικότερα έργα του Γάλλου συγγραφέα-στοχαστή και η συγγένειά του με τη παραπάνω φράση του Baudelaire. </div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify">Για έναν άνθρωπο χωρίς παρωπίδες δεν υπάρχει μεγαλύτερο θέαμα από εκείνο που αντιμετωπίζει μια πραγματικότητα που τον ξεπερνά. Το θέαμα της ανθρώπινης υπερηφάνειας είναι ασύγκριτο. Ο (αντι-)ήρωας του «Ξένου»,ο Μερσώ, θα πεθάνει ασυμβίβαστος κι όχι με τη θέληση του, γιατί είναι επαναστάτης χωρίς ελπίδα. Έχει συνείδηση του τρομερού του πεπρωμένου. Έτσι, ο Καμύ αντιπαραθέτει στην αυτοκτονία την καταδίκη σε θάνατο, που είναι παράλληλα τολμηρή συνείδηση και άρνηση του θανάτου.</div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify">Σουρεαλισμός σημαίνει σκάνδαλο, σημαίνει να συνειδητοποιείς το παράλογο και να αντιτίθεσαι στο αλόγιστο. Είναι απαίτηση για μια ανέφικτη διαφάνεια. Θέτει ανά πάσα στιγμή τον κόσμο υπό αμφισβήτηση. Είναι η αισθητοποίηση της επανάστασης, της ελευθερίας και του πάθους. Είναι η διακωμώδηση της βαθιά συνειδητοποιημένης τραγωδίας της ζωής (εξάλλου ο Μπωντλαίρ πριν απ’το θανατό του είχε τέτοια διανοητική εξασθένηση που, όταν κοίταζε τον εαυτό του στον καθρέφτη, δεν τον αναγνώριζε και τον χαιρετούσε· ενώ τα τελευταία του λόγια μετά από σιωπή πολλών μηνών ήταν για να ζητήσει στο τραπέζι, με το πιο φυσικό ύφος του κόσμου, να του δώσουν τη μουστάρδα)· γιατί:</div><br /><blockquote><br /><p>«δεν έχουμε αρχίσει να ζούμε παρά μόνο αφού αντιληφθούμε τη ζωή ως τραγωδία»</p><br /><p><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5165634093500052242" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_eMwmFFH1Odk/R7AE1t63sxI/AAAAAAAAAAQ/qgr7Vehy11k/s320/ob76.87x73.jpg" border="0" /></p></blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6489193973192199148-7058290879206483359?l=elsasoureal.blogspot.com' alt='' /></div>Ανέστης Μ.noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6489193973192199148.post-51858172832853340242008-02-10T21:43:00.000+02:002008-02-13T13:00:08.063+02:00<p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family: Calibri;">Σύντροφοι σουρεαλιστές, παραθέτω μανιφέστο! Οποιαδήποτε ομοιότης με πρόσωπα και καταστάσεις είναι απολύτως συμπτωματική και… όποιος θέλει το πιστεύει! Μισό να ανάψω τσιγάρο. Άναψα και συνεχίζω. <o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family: Calibri;"><o:p> </o:p>Σουρεάλ είναι : (Ας αρχίσουμε με έναν ορισμό) Η ζωή να τραβάει την ανηφόρα κι εσύ να σφυρίζεις ανέμελος τα στρουμφάκια, σε ρυθμό πλάγιο δεύτερο και όχι μόνο αυτό. Να έρχεσαι και στο τσακίρ κέφι και να τα βάνεις φωτιά και να τα καις όλα. Σουρεάλ είναι η γριά που προσπαθεί να περάσει το δρόμο φορτωμένη με τσάντες Σκλαβενίτη. Το αυτοκίνητο που παίρνει αμπάριζα τη γριά και τις τσάντες. Ο μπάτσος που σπεύδει να διαλευκάνει την υπόθεση και ο κατηγορούμενος αναρχικός για τη δολοφονία της άμοιρης γραίας, που με δόλιο τρόπο προσπάθησε να πετύχει την διάλυση του δημοκρατικού οικοδομήματος!<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family: Calibri;"><o:p> </o:p>Μια χώρα παιδική χαρά να παίζουν τα παιδάκια με τις κούνιες και τα νεύρα μας! Ο υπαρκτός σοσιαλισμός κατέρρευσε, ζήτω ο υπαρκτός! Ο δόλιος σπιτικός ρουφιάνος μου, έβγαλε πόδια και δόντια και άρχισε να μου ξεσκίζει τα έπιπλα του πανάκριβου σαλονιού μου ξεκινώντας από την παλιά πολυθρόνα του αντάρτη παππού μου! «Δεν θα περάσει αδέρφια», φώναξε με πάθος κάποιος από το μέσα δωμάτιο, που τη φωνή του την άκουγα για πρώτη φορά. «Επάνω τους αδέρφια» ξανάκουσα τη φωνή! Στην καλογυαλισμένη οθόνη μια ξανθιά, ωραιότατη, άρχισε να μας δείχνει το….καταλαβαίνετε και ο σπιτικός μου ρουφιάνος χαμογέλασε ικανοποιημένος. Εμείς (εγώ και η φωνή) παραγγείλαμε πίτσα και καθίσαμε ανακούρκουδα να δούμε. Ήταν ωραία. Ήταν πολύ ωραία η κουφάλα. Καπιταλιστές βάτραχοι με τη βλέννα της γέννας σας μείνετε μακριά. Μόλις σκούπισα και θα μου αφήσετε λεκέ. Πολεμικές ιαχές γέμισαν το δωμάτιο, αλλά δεν σήκωσα το βλέμμα μου από το…καταλαβαίνετε της κυρίας. Η φωνή τρώγοντας πίτσα άρχισε πάλι να φωνάζει συνθήματα. Ωχ…ωχ…κάποιος είναι στο σπίτι…Κάποιος είναι στο σπίτι ρε σου λέω...πόσα κομμάτια μείνανε; <o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family: Calibri;"> <o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6489193973192199148-5185817283285334024?l=elsasoureal.blogspot.com' alt='' /></div>Σάκης Ρεζίληςnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6489193973192199148.post-87194108133261661782008-02-10T19:52:00.001+02:002008-02-13T13:00:08.063+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Vqs8f9lqo5k/R686OJkTrOI/AAAAAAAAAAM/iaI2nYc304I/s1600-h/5157_1719isC3C2kGUYJu.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Vqs8f9lqo5k/R686OJkTrOI/AAAAAAAAAAM/iaI2nYc304I/s320/5157_1719isC3C2kGUYJu.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5165411312378031330" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6489193973192199148-8719410813326166178?l=elsasoureal.blogspot.com' alt='' /></div>Σάκης Ρεζίληςnoreply@blogger.com0